Le Silence de la Mer (1949)

Een mooie film die naar mijn idee laat zien hoe sterk het verzet in frankrijk was .Dat wordt extra duidelijk doordat je voor de Duitse officier een soort van sympathie opbouwd, net zoals de oom en het nichtje dat doen maar toch steevast stil blijven tegen hem.

Ben eigenlijk wel benieuwd naar deze film. Mede ook door het prachtige affiche.

Ben net aan het kijken welke Meville's ik gezien heb en zie dat ik hier nog niet gestemd had. Vond dit toch verreweg de minst Melville die ik zag. Het drama komt er wat mij betreft nauwelijks uit. Ik voelde me door de gebrekkige verhoudingen tussen het nichtje de oom en de officier zelf ook maar weinig betrokken bij de film. Wat mij betreft heeft Melville een voortreffelijke keuze gemaakt door de misdaad kant op te gaan in zijn latere films.

Die 2e r en dat tongetje moogt ge weglaten,hij lijkt ook ECHT op Karloff.Nog gekker:als we hem voor het eerst ontmoeten wordt hij dusdanig met expressionistische belichting getoond dat zijn introductie doet denken aan die van Nosferatu of het monster van Frankenstein.
Hoe dan ook:laat een of andere proleet onvoorbereid deze film zien en hij zal roepen:maar dit is een vroege Bresson!Begrijpelijk,want dit is serieus minimalistische anti-cinema.De acteurs zijn min of meer amateurs die of hun smoel niet opentrekken(de Fransen)of juist continu aan het woord zijn in de vorm van onnatuurlijke,eindeloze monologen(de Duitser).Zoals reeds gememoreerd zijn deze monologen puur intellectueel-historiosofisch en gaan ze de triviale feiten juist uit de weg.Die feitjes worden ook Bressoniaans in beeld gebracht door lichaamstaal en levenloze voorwerpen,niet altijd even geslaagd.
Wat die "gebrekkige verhoudingen"betreft:dat is nu juist de pointe hè,dat anti-communicatie de bron is van alle misère.

Erg fraai, Vooral de heel afstandelijke rustige sfeer en dan bats bij zijn vertrek de nicht enorm groot emotioneel in beeld. Deed me denken aan Tinker, Tailor, eerst afstand en dan een paar keer heel rake emoties.