Le Sang d'un Poète (1932)

Hmmm, na Oprhee, waarvan ik erg onder de indruk was, heb ik deze maar gekeken. Leuk om te zien waar veel ideeen van Orphee vandaan komen: door de spiegel springen, tegen de muur aan geplakt zijn, het gebruikt van kunstwerken in de filmDe film is helaas niet echt gestructureerd: het bestaat uit losse hoofdstukken en bevat GEEN uitleg. Dat neemt niet weg dat het een goede sfeertekening is. Toch was Orphee beter, omdat daar een concrete verhaallijn in zat, kreeg dat de film toch meer emotionele diepgang: Het is iets meer een geheel.

Blood of a Poet blijft echter wel een goede film: Veel leuke experimenten en effectjes,.Een leuke trip, waar je veel uit kunt halen ( zoveel als moeite die je erin steekt!).

Op naar de volgende film van Cocteau, die ongetwijfeld ook een fantastische duik in zijn hoofd zal zijn!

Interessante film van Cocteau, waarvan ik vooral graag wilde dat hij net iets meer dan 'interessant' werd. In zijn debuut bewijst Cocteau zich een visueel zeer vindingrijk regisseur en hij heeft een aantal gekke ideeën die hij sterk weet te verfilmen. Veel special effects hier zijn gigantisch doorzichtig, maar hebben niets aan overtuigingskracht verloren. Met name de mond die plotseling op de hand van de kunstenaar verschijnt is sterk. De verbeeldingskracht van Cocteau levert een trage, maar zeer leuke eerste helft op.

De tweede helft deed me echter niet zoveel. Dat ligt waarschijnlijk deels aan mezelf, want volgens mij gaat er een hele lading symboliek langs me heen. Maar dit zat ook al in de eerste helft waar het gecompenseert wordt door interessante beeldtaal. Dit blijft grotendeels afwezig in de tweede helft. Dit zorgt ervoor dat de film dan vooral vaag blijft en niet op een interessante manier. Jammer, maar ik heb toch geen spijt dat ik dit gekeken heb.

3*

Fraai avant gardistisch debuut van Cocteau die schatplichtig is aan Méliès maar ook erg een eigen stempel draagt. Als Matthew Barney Cremaster had gemaakt in 1930 was hij ook met een dergelijke film aangekomen denk ik. De film heeft zowel een magisch realistische toon en combineert die met de gekende poëtische stijl van Cocteau vol engelen, bloed, etc.

Dat de film toch wat gedateerd overkomt komt met name door Cocteau's eigen voice-over die de nodige (overbodige) duiding geeft en meer zegt over de maatschappelijke mores van 1930 dan dat het iets toevoegt aan de kunst/kunstenaar.

Vond dit wel tof eigenlijk! Le Sang d'un Poète is een ontzettend surrealistich werkje van Cocteau Très bizarre dus, maar wel op een manier die me aansprak. Niet dat ik alles snapte (verre van dat en dat hoeft ook niet), maar de waanzinnige beelden zagen er gewoonweg gaaf uit. Mede door een erg korte speelduur blijft dit continu boeiend.

Ik moet helaas concluderen dat ik meer bij het kamp van Van Rippestein hoor. Na Orphée en La Belle et la Bête was dit toch net even iets avant gardistischer dan ik verwacht had. Niet persé iets mis mee, maar tonaal verschilde het ook meer van Orphée dan ik had gehoopt. Toch zitten er mooie scènes in en twijfel ik tussen de 3 en 3,5*

Ben nu wel benieuwd naar het slotstuk van de trilogie!

Leuk om te zien dat er al zo lang geleden geëxperimenteerd werd. Cocteau had in ieder geval durf en probeert hier iets origineels te laten zien, wat hem grotendeels ook wel lukt. Visueel ziet het er leuk uit, ook al oogt het op sommige punten wel verouderd.

Het surrealisme wordt weliswaar op een leuke manier uitgebeeld, maar het echte wow gevoel ontbreekt hier wel. In de tweede helft wordt het ook een tikkeltje herhalend, maar gelukkig duurt het allemaal niet te lang, waardoor het ook nooit ging storen of irriteren. Aardig dus, maar zeker niet zo goed als zijn latere La Belle et la Bête.

3,0*

Mwoh, dit is vooral een collega beelden. Soms mooi geschoten met enkele heel leuke vondsten (door de spiegel gaan) maar zelfs ondanks de korte speelduur weten dit soort dingen mij dan niet te boeien. 10 minuten gaat nog, 20 is al te veel, laat staan 50. Niet dat de film slechter wordt, maar ik ben er klaar mee. Inhoudelijk wist dit ding dan ook mij niet te boeien en dan blijft er weinig over. Mooi, maar ik kijk dat liever in een eigen tempo. 2,0*.

Waar ging dit nou eigenlijk allemaal over? Traag, trager, traagst in ieder geval. De 50 minuten lekker wel drie uur te duren. Zelden zoveel op de klok gekeken als bij dit korte werkje. Nee, dit was niet veel soeps.

Vroege surrealistisch experimentele films: meestal onbegrijpelijk, maar nooit saai. Er zit dan ook altijd ook iets in van slapstick. Niet van de taartengooi-en-bananenschil variëteit, maar meer van Bugs Bunny op zijn meest bizar. (Waarschijnlijk is de invloed andersom, bedenk ik nu.)

Lekker veel Freudiaanse seksualiteit ook altijd, met de hier de "wat kan je allemaal met een mond op je hand"-scene. Ook een commentaar op kunstenaar die iets te hard gaan op hun eigen werk waarschijnlijk, want zo werkt surrealisme.

Cocteau was zo te zien ook wel echt een liefhebber van mooie lijven. Lee Miller, het model dat oorlogsfotograaf werd over wie onlangs die film met Kate Winslet gemaakt is, is letterlijk beeldschoon aan het zijn in deze film. Maar Cocteau houdt duidelijk toch meer van mannenlichamen, met een duidelijke voorkeur voor het type balletdanser.

Wat ze in dit soort films doen met papier-maché, perspectieftrucjes en achteruitdraaiende camera's en een hoop inventiviteit vind ik om de een of andere reden altijd vele malen boeiender dan miljoenen kostende moderne special effects. Waarschijnlijk omdat het individuele kunst(nijverheid) is, in plaats van industriële productie. Entfremdung blijft Marx' beste idee.

Ik vond de eerste twee delen van het vierluik wel duidelijk beter dan de laatste twee. Dat sneeuwballengevecht gaat echt te lang door.

(Gezien op Netflix.)