The Black Hole (1979)

Voor die tijd waren het best wel goede effecten. En er zat inderdaad een robotje bij met hele grote ogen. Ik zelf vond die rode robot wel stoer uitzien.

Dat “The Black Hole” in die tijd zeker niet te best ontvangen werd komt omdat velen na het immense succes van “Star Wars” verwacht hadden dat Disney met een even moderne, flitsende film
op de pinnen zou komen, maar men moest vaststellen dat er teruggegrepen werd naar een ouderwets aanvoelend “20.000 leagues under the Sea”/”Island of Dr. Moreau”-achtig verhaal.
Daar is op zich niks mee, maar de schrijvers vonden het nodig om de film bijna de nek om te draaien met enkele belachelijke, weliswaar spectaculaire scenes, waarvan die met de meteoriet die dwars door het ruimteschip rolt in als zijn debiliteit bijna klassiek te noemen is. Net als in “Star Wars” moesten er hier natuurlijk ook enkele “leuke” robots aanwezig zijn, maar die van “The Black Hole” zien er gewoon niet uit.
Dat de film niet helemaal slecht te noemen is komt vooral door de donkere en mysterieuze sfeer, de goede muziek van John Barry (James Bond) en het bijna kinderlijke simplisme waarmee het geheel gebracht wordt.
Als gemiste kans het bekijken zeker waard.

Misschien dat er in die tijd technisch wel wat meer mogelijk was, maar ik vond het een onderhoudende film.
De doorlopend dreigende muziek en de verhaallijn houd je geboeid wat er uiteindelijk achter dat zwarte gat zit en of het door alle tegenslagen wel zover komt.
Ik hou wel van films waar de badies niet per definitie hoeven te sneuvelen en de goodies te overwinnen.
Het vervolg wordt dan onzeker en houd je constant in spanning.
3,5 van mij.

Muziek van John Barry is top. Spijtig genoeg kan dat niet van de film gezegd worden. Als Disneyfilm is hij behoorlijk langdradig voor kinderen, met weinig spannende en avontuurlijke momenten. Ook het mystiek-religieuze einde is een misser van formaat. Nee, niet al te interessant. Maximilian Schell zet een onheilspellende rol neer maar Perkins mag gerust vergeten worden.

Flutfinale.

Een van de grootste missers uit de Disney-stal, moet haast wel dit overbodige SF-werkje zijn. Het zijn nog niet eens de belachelijk slechte special effects en blue screens die de kijker uit zijn ritme halen, het is vooral het nooit van de grond komende flutverhaal. Wanneer uiteindelijke de schmierende sterrencast aan het veel te lang uitblijvende laatste hoofdstuk begint, trekken de tenen spontaan krom van zoveel onzin en schiet de film finaal uit de bocht.

Slecht.

Was wat mij betreft het bekijken zeker waard.

Een film zoals je die van Disney kan verwachten....