C'est Arrivé près de chez Vous (1992)

Dat was het ook. Een shockerende film en dat was ook de bedoeling. Heeft ook zo bij mij gewerkt.

Ik had deze al een tijdje liggen, maar zonder ondertiteling, waar ik nog een keertje naar op zoek moest. Daar kwam maar niets van terecht, en toen ik hem laatst in winkel zag liggen voor 5 euro, heb ik em maar gekocht. Kopen kost blijkbaar minder moeite dan op zoek gaan naar ondertitels.

Een bijzonder filmpje, niet echt een dijenkletser vond ik, maar zeker gortdroog. Vooral de montage is bijzonder goed geslaagd, en daarin zit de grootste kracht van de film. Aardige zwart-wit beelden, maar niet het mooiste op dat gebied. De momenten die er voor mij uitsprongen waren het onhandige gerotzooi met lijken, de ontmoeting met rivaliserende gangster + filmploeg, de dood van enkele crewleden, de terugkomst uit het ziekenhuis, en de drooggevallen rivier.
Het einde was voorspelbaar, maar wat wel goed uitgewerkt. 3,5*.

Frans? Dit is een Belgische film!

Deze film heeft niet voor niets Tarantino geïnspireerd

En vergeet ook niet een streepje bijtende maatschappijkritiek. Ik werd er echt ziek van.

Deze film ken ik al sinds de originele bioscooprelease - 't zal begin '93 geweest zijn. Ik was op stap in Amsterdam met een buurmeisje en een vriendin van haar. Ik was volstrekt stapel op dat buurmeisje... achteraf gezien had ik beter Liesbeth, die andere vriendin van haar achterna moeten lopen, wat een mooi meisje was dat op de paar fotootjes die ik nog van haar heb, dat had ik toen misschien niet zo goed door, ik vond haar toen vooral een lieve meid - voer voor elke romantische komedie, zeg maar. En, passend bij dat genre, zij had al een zeekapitein aan de haak geslagen...

Maarja. Dat terzijde. We waren dus in de stad, ik en twee leuke meiden, en op zoek naar een mooie, romantische Franse film. En we dachten dat deze wel zoiets zijn zou...

Nou dat werd dus anders. Wat een geweldige, overdonderende film. Vanaf de eerste scene volstrekt absoluut de tegenpool van de mooie, romantische Franse film die ik gedacht had - en dan bedoel ik niet dat deze uit Belgie komt. Geen gezwijmel, geen gedoe met familie in de Provence, geen certaine je ne sais quoi, maar meteen in de eerste minuten een handige uitleg van hoe je precies een lijk in een steengroeve moet donderen, en hoe je rekening moet houden met de gewichtsverdeling als het per ongeluk een kind mocht zijn... en daarna wordt het alleen steeds maar erger...

Al mijn plannen voor die avond liepen anders dan ik in mijn hoofd had, maar dat zal niemand verrassen. Achteraf gezien, aan het einde van de avond was daar het moment geweest waarop er een heleboel dingen een andere wending genomen hadden kunnen hebben... maar dat hebben ze niet gedaan. Is dat jammer? Misschien, maar ook misschien niet - ik heb er wel eens spijt van gehad, maar nu allang niet meer - behalve dan misschien een lichte weemoed van de gedachte dat ik nooit achter Liesbeth aangegaan ben... achteraf gezien lijkt me dat echt een veel beter plan dan wat ik toen daadwerkelijk gedaan heb - en dat was eigenlijk kort samengevat niets. Niettemin, de nacht dat ik deze film zag was het het soort nacht waar films over gemaakt worden, en ik zal het geheel ook niet licht vergeten.

Terug naar de film - en die heb ik ondertussen toch zeker een keer of tien gezien. Wat ik echt geniaal vind is de absolute botheid van de geweldsspiraal, de escalatie van het ene dat al veel te erg is naar het volgende dat nog veel erger is. En daartegenover de volstrekte intolerantie, het onbegrip als de uitdelers van al dat geweld zelf iets overkomt...

En ook de complexe interactie tussen de hoofdpersoon en de filmploeg. Want dat zijn wij zelf, eigenlijk - en daardoor worden wij ook deel van de film. Net als de filmploeg steeds dieper in de geweldsspiraal meegezogen wordt, worden wij dat als toeschouwers ook - of zijn wij ook mededaders? Is er een verschil tussen de manier waarop de filmploeg mee gaat doen en wat wij zouden doen, als publiek? Ik ben echt bang van niet, we identificeren ons tot mijn spijt denk ik toch net iets meer met de daders dan met de slachtoffers - en vooral dat maakt deze film tot een meesterwerk. Geniaal gedaan - en daardoor ook mijlenver verheven boven alle andere 'shockeren-om-het-shockeren' films.

Over het acteren dan nog, ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan wat Zandkuiken al zegt:

Prachtig gefilmd in sfeervol zwartwit - dit is echt zo'n film die ook nauwelijks zou kunnen werken in kleur. En dat geldt zowel voor het beeld als voor de symboliek.

Een bizarre maar goede film.
De duurtijd vond ik perfect voor zo'n filmpje!
Dit is echt een aanrader!

Wat een epische film. Zo zie je ze maar zelden.

Mooi verhaal blurp!

Fascinerend, confronterend en bizar. Heb nog nooit iets vergelijkbaars gezien. Zeer goed

Meestal heb ik een hekel aan (te) korte comments, maar je drie adjectieven zijn wel heel goed gekozen. De nagels op de kop.

Mooiere, dat zal wel. Maar wel ongelofelijk confronterend, deze film.

Confronterend met een scheut zwarte humor.

C'est Arrivé près de chez Vous is gemaakt met weinig middelen, maar dat doet geen afbreuk aan de film. De film overtuigt juist heel erg met zijn groezelige zwart-wit beelden. Het idee dat een cameraploeg een seriemoordenaar volgt tijdens zijn 'werk' is simpel en absurd, maar levert een interessant geheel op.
Het begint heel luchtig met een zeer charmante Poelvoorde die echter wel om de haverklap mensen ombrengt. Ik voelde me hier echter niet door afgeschrikt doordat hij zo vriendelijk en beleefd blijft. Maar langzamerhand worden we de duistere wereld van de seriemoordenaar ingetrokken en komen we erachter dat onze hoofdpersoon niet altijd even charmant is.

Een zeer leuk idee dat heel goed in beeld is gebracht. Poelvoorde zet Benoit zeer goed neer, zonder hem was deze film een stuk minder geslaagd geweest. Humoristisch en confronterend, een film die je niet snel vergeet. 4*.

Ongeloofelijk! Ik heb me werkelijk kapot gelachen met deze film. Poelvoorde is gewoonweg geweldig! De manier waarop hij gezichten kan trekken... onbeschrijfelijk!
Het verhaal is werkelijk zeer origineel. Nog nooit eerder zoiets absurd gezien.

afkeerwekkend

Aparte misdaadkomedie.

Ik wist niet goed wat te verwachten; ik wou de film zien omwille van de geweldige poster hier op MovieMeter.
Na de openingsscène vreesde ik er echter een beetje voor. Er wordt namelijk geen spanning opgebouwd in die scène. Het eerste beeld wordt getoond en pakweg 5 seconden later weten we wat Benoît doet voor de kost.
Gelukkig wordt de film nadien stukken beter. Er zitten hier en daar wat stukken in die ofwel niet grappig zijn ofwel misplaatst - oké, heel de film is eigenlijk 'misplaatst', maar de scène waarin het kind verstikt wordt, vind ik er over.
Naar het einde toe leer je Benoît echt kennen en de band met de tv-ploeg is redelijk interessant.

Benoît Poelvoorde is de ruggengraat van deze film. Hij zet z'n rol geweldig neer, geholpen door zijn fantastische timing.

De documentairestijl werkt achteraf gezien zeer goed, iets wat ook te danken is aan Poelvoorde die perfect weet om te gaan met de camera. Hij maakt er een onemanshow van, maar toch ook weer niet.
Het zwart-wit past perfect in het boerengatdorp waar de feiten zich afspelen.

3,5

Lekker bizarre en gitzwarte mockumentaire. Over een cameraploeg die een seriemoordenaar volgt, gezellig wat mensen doden, bij opa en oma bezoek, met je vrienden muziek maken, en dan gezellig weer verder met slachten. Deed qua sfeer en fotografie nogal denken aan Human Centipede II, dit was alleen wat milder, met hier ook een geniale freak in de hoofdrol. 4*

Jambers maar dan anders. Wat excentrieker bijvoorbeeld. Een pikzwarte satire met een interessant thema dat genadeloos wordt afgemaakt, zoals Ben dat doet met de meeste van zijn slachtoffers. Het is even wennen aan het lelijke zwart-wit en aan de man zelf (een geniale maar soms ook bloedirritante Benoît Poelvoorde), toch is het met de gortdroge opening meteen al raak.

En zo staat het al snel bol van even schokkende als hilarische momenten. Ik had het niet meer tijdens het bezoek aan dat omaatje. Ben's malle rijmpjes en veel van zijn geneuzel kan me gestolen worden, maar het past natuurlijk wel binnen deze stijl. Uiteindelijk blijkt het een mockumentary te zijn waarbij je je stilaan gaat afvragen of het nog wel zo leuk is om naar te kijken.

Het draaipunt lag bij mij wanneer Ben buiten zijn eigen regels treedt en een wat rijkere buurt opzoekt. De achteloosheid waarmee daar een kind wordt gesmoord, is het moment dat de film echt een vuist gaat maken en even later ook een tik uitdeelt. Want de makers hebben hier en daar nog wel wat in petto. In ieder geval aardig wat momenten die je gerust memorabel mag noemen.