La Peau Douce (1964)

Aangepast, en was ie goed ?

Jean Desailly speelt Pierre Lachenay, een bekend docent en gewilde uitgever die in Parijs een succesvol bestaan leidt samen met zijn vrouw Franca (Nelly Benedetti) en hun jonge dochter Sabine. Pierre Lachenay’s dagelijkse ritueel als connaisseur in de Franse literatuur bestaat uit het geven van lezingen, het bijwonen van diners en het geven van colleges in het buitenland. Een bestaan waarbij de consensus geen perspectief biedt voor onvoorziene veranderingen. Wanneer Pierre Lachenay op één van zijn buitenlandse reizen naar Lissabon de stewardess Nicole, gespeeld door de beeldschone François Dorléac, tegenkomt en een romance begint ondergaat Pierre Lachenay’s leven een aangrijpende metamorfose.

La Peau Douce toont een ongecompliceerd recept waarbij protagonist Pierre Lachenay in Nicole een nieuw bestaan ervaart die zij vertaalt als liefde maar voor Pierre Lachenay als een escapisme geldt voor het voorgeprogrammeerde leven dat hij leidt.

Het is dan ook voornamelijk Pierre zijn leven dat op zijn kop wordt gezet. Hij vertelt niets tegen zijn vrouw en probeert halsstarrig Nicole als minnares buiten zijn verplichtingen, zoals het geven van lezingen en het bijwonen van dineetjes, te houden. Een ander alternatief staat Pierre niet aan en het nemen van concrete beslissingen worden bewust uitgesteld. De realiteit bezorgt Pierre al genoeg kopzorgen.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de frivool overkomende Nicole de nodige onzekerheid bij Pierre veroorzaakt.

Wanneer Nicole tijdens een kort uitstapje bij een benzinepomp besluit naar de wc te gaan en zo aan het oog van Pierre onttrekt behoeft de consternatie die ontstaat geen diepgaande onderbouwing. Is Nicole wel de liefde van zijn leven? Is het de opoffering van de ’stabiele’ relatie met zijn vrouw en kind waard? Zoals later zal blijken spelen deze vragen niet alleen Pierre parten.

Pierre’s besluiteloosheid geldt als een analogie die Pierre’s leven in één synopsis samenvat; nieuwe liefde verandert niets in zijn manier van handelen en de oplossing lijkt Pierre niet gegund want de wil ontbreekt. Daar waar zijn oude leven bestond uit een strak geregisseerde opeenstapeling van momenten leidt Pierre’s nieuwe leven een ongestructureerd bestaan. Pierre is niet de stuurman maar de verstekeling aan boord van een op drift geslagen schip.

Jean Desailly speelt de rol met verve, evenals Nelly Benedetti en de, helaas, veel te vroeg gestorven François Dorléac.

La Peau Douce behoeft geen diepgaande dialogen, de onzekerheid en de spanningen die de scènes oproepen dekken de lading en zijn in hoge mate herkenbaar waardoor er zelfs enige sympathie ontstaat voor de overspelige Pierre die onbedoeld steeds dieper klem komt te zitten.

François Truffaut’s La Peau Douce kent weinig opsmuk, de diverse conflictsituaties waar Pierre in verzeild raakt zijn het netto resultaat van Pierre Lachenay’s nieuwe leven waarin bedrog, hartstocht en gebrek aan introspectie als katalysator fungeren en onverhoed leiden tot een Hitchcock-achtige apotheose. Met La Peau Douce slaagt de befaamde Franse regisseur François Truffaut, Les quatre cents coups (1959), Le Dernier Métro (1980), er dan ook in een klein meesterwerk neer te zetten.

Dit is een bijzonder goede film met een boeiend script, zeer sterk acteerwerk van alle drie de hoofdrolspelers, twee prachtige vrouwen, mooi camerawerk en mooie muziek. Ik heb me helemaal overgegeven aan dit prachtige liefdesdrama.

Knappe Truffaut met zeer kundig camerawerk hetgeen de film, naast een klare verhaalstijl, als het ware een thrillerallure geeft.
Er zijn de onhebbelijke trekjes, soms kleine slordigheden en de zin om af en toe speels over te komen, maar vooral veel ernst bij deze Truffaut en oog voor het detail. Herinner me een interview destijds waarbij hij verklaarde dat de scene met de poes en het ontbijtblad werkelijk engelengeduld had gevergd.
Is het verhaal eenvoudig en zeker niet alleenstaand, de cineast, goed ondersteund door een prima Desailly, maakt er een genietbare film van.