Marlowe (1969)

Het karakter Marlowe wordt hier met humor gebracht door Garner, iets wat dacht ik ontbrak bij Bogart in The Big Sleep en de versie met Mitchum. Muziek van Peter Matz is erg vermakelijk. En Bruce Lee komt nog even opdraven voor een geweldig komisch optreden. 3 sterren

Geen touw aan vast te knopen, maar dat hoeft ook niet bij Raymond Chandler verfilmingen waarbij de focus altijd op de karakters en de dialogen ligt.

Caroll o'Connor en Rita Moreno (yummie) maken dit nog enigszins de moeite waard, maar voor de rest schiet het niet op. James Garner is Philip Marlowe zoals Roger Moore James Bond was, te grappig, te nonchalant en gewoon niet hard en cynisch genoeg. Er zijn meer dan voldoende mooie one-liners en strakke dialogen maar door het matte spel komen ze helaas niet over.

Leuk als tijdsbeeld voor het einde van de jaren 60, maar daar houdt het ook wel mee op.

Marlowe begint al met een leuk passend intro wat de inleiding geeft aan het personage *Marlowe* van James Garner.
De eerste scene zet dan ook gelijk de humor en de nodige mysterie waar de rest van de film op kan voortborduren.
De film heeft een paar erg grappige scenes, zoals de chinees die opeens het kantoor van marlowe binnenstapt en daar onder het toezien van marlowe zelf alles kapot schopt.
Of natuurlijk de scene met de dubbele telefoon lijnen, een beetje flauw maar toch geslaagd.

Jammer genoeg wordt de film op de 2de helft toch wat langdradiger en wordt de humor veel dunner gezaaid dan in de eerste helft.

Marlowe is zeker in de eerste helft leuk om te volgen door de manier hoe James Garner zijn personage neerzet, maar weet jammer genoeg niet altijd even veel te boeien en de interesse vast te houden.

Beetje een rommelig verhaaltje, maar toch weet de film op de meeste momenten wel te vermaken.
3*