He Ni Zai Yi Qi (2002)

Eenvoudig, melancholisch verhaal, niet zonder enige ontroering. Soms erg langzaam, soms verrassend vlug sprongetjes makend en helaas soms wat spankracht missend. Het einde vergoedt veel.

Matig.

Klassiek Chinees filmpje, met themas als stad vs platteland, jong vs oud en andere platgeslagen themas. Het is duidelijk van een vorige generatie filmmakers, in een stijltje dat ondertussen wat achterhaald is. Misschien had ik deze film 20 jaar eerder moeten kijken, dan had het allicht net wat verser gevoeld.

Vond verder het acteerwerk nogal wisselend. De vader was best leuk, het zoontje vond ik echter minder, zo ook Chen zelf. Er waren in ieder geval weinig personages waar ik echt mee kon meeleven, wat toch een probleem is voor een film als deze. Verhaal is ook niet echt speciaal, weinig verrassingen en Chen houdt zich braaf aan de geijkte paadjes.

Echt slecht is het nu ook weer niet, daarvoor is Chen wel kundig genoeg als regisseur, maar veel meer dan een wat slap afkooksel van Yimou Zhang's late 90s films is dit niet vind ik. Had er toch net iets meer van verwacht.

2.5*

Ik moest er even in komen, toen vond ik het erg leuk en hield het mijn aandacht vast. Het verhaal keek fijn weg. Ik was benieuwd naar de ontwikkelingen en Lili vind ik een innemend personage. Ook Xiaochun interesseerde mij en het vioolspel vind ik prachtig. Goed gespeeld. Het heeft mij geraakt. 4*

Matig. Zo'n verhaal en thematiek die ik voor mijn gevoel al veel vaker heb gezien. En beter ook. Wel redelijk geacteerd maar die vader vond ik vooral irritant. Het is allemaal wel oké (visueel, verhaal, locaties, losse momenten) maar eigenlijk nooit echt top en het laatste halfuur begint te slepen, temeer daar het drama echt de bovenhand krijgt en die anderhalf uur ervoor de personages me niet hebben weten te overtuigen. Dat laatste halfuur boeide daarom niet echt meer. 2,0*.

Weinig nieuws onder de Chinese zon, maar vond het toch wel vrij goed uitgevoerd. En ik heb wel een zwak voor mevrouw Chen. Het laatste stuk vond ik zeer geslaagd, als je afwisselend shots ziet van de verbeten spelende Xiaochun op Beijing Centraal en zijn rivale op het podium, maar wat jammer nou weer van dat die allerlaatste scene daarna, betraande oogjes, vaderlijke omhelzing, applaus, de tevreden glimlachende leraar, hoe corny wil je het hebben. Half punt aftrek daarvoor.