Ningen no Jôken I (1959)

Een schitterende meesterlijke film dit eerste deel uit het drieluik The Human Condition.
Hoe blijf je als Japanner trouw aan je humanistische idealen als je door je collega's al gezien wordt als lastpak en je de verantwoording krijgt over een groep van meer dan 600 Chinese krijgsgevangenen achter een hek onder hoogspanning?
Een onmogelijke opgave die het thema is van het eerste deel.
De lange speelduur draagt er aan bij dat je alle personages goed leert kennen. Prachtige beelden van de mijnwerkersstad. En een persoon die met de beste bedoelingen tussen meerdere vuren in komt te staan.

Redelijk epische film die zeer puik verzorgd is.
De openiningsscene en het acteerwerk van Nakadai waren heerlijk. De film duurde iets te lang en sommige invloeden uit deze filmcultuur waren niet echt mijn ding. Ook irriteerde het script af en toe met bijvoorbeeld de Chinezen die ondankbaar blijven zeiken en proberen te ontsnappen ondanks de eindeloze goedheid van Kaji.

****

Zag deze trilogie voor 15 eu in de FRS liggen in Deventer...

15? 48 bedoel je.

Nee 15, heb ze ook voor 5 euro per deel meegenomen.

juist

Amai.

Onlangs heb ik de trilogie voor een mooie prijs kunnen aanschaffen en aangezien ik gisteravond er de tijd voor had, ben ik maar eens begonnen met dit eerste deel. Het is een lange zit, maar bij de echt goede films is dat geen probleem. Dit is er zo een, want de tijd vloog voorbij. De film heeft een kalm, rustig tempo, met mooie camerabeelden en deed me soms enigszins aan Ozu’s Tokyo Story denken. Er zit daarnaast ontzettend veel dialoog in deze film en op de een of andere wijze oogt het allemaal zo natuurlijk en lijkt alles op een vloeiende wijze in elkaar over te lopen.

Tatsuya Nakadai speelt in deze film op sublieme wijze de rol van Kaji, een man die behoorlijk idealistisch is ingesteld en niet snel wijkt voor zijn idealen. Hij zit in deze film echt tussen twee vuren in, aangezien hij bij niemand hoort, maar het is op een gegeven moment echt indrukwekkend om te zien hoe standvastig hij blijft. Doordat de film zo lang is, krijg je een goed beeld van alle personages en daarnaast wordt ook nog eens de tijd genomen voor de verschillen zijverhaaltjes. Richting het einde van de film komt alles op een mooie wijze samen, wat ook gelijk het meest indrukwekkende moment is van de film.

Ja een erg goede film dit en als de andere twee delen van hetzelfde niveau zijn, dan staat mij nog wel wat moois te wachten. Het vereist even wat (kijk)geduld, maar dan heb je ook wat bij deze film. Ik ben best benieuwd hoe het verder gaat en zodra ik er de tijd voor heb, ga ik zeker het tweede deel kijken.

4,5*

Briljant eerste deel van wat hopelijk een magistrale trilogie wordt. Na afgelopen zomer ondersteboven te zijn geweest van de minimalistische perfectie in vorm (compositie en schaarse dialoog) van ‘Seppuku’, besloot ik dat het tijd was om meer van Masaki Kobayashi te gaan ontdekken. Zowel thematisch als qua opzet sprak ‘The Human Condition’ me meteen aan, omwille van de universele, ethische dilemma’s die de regisseur erin aan bod laat komen.

Van het eerste deel uit de trilogie valt vooral de vaart op, alsook de geniale enscenering. Van ‘Woman in the Dunes’ herinnerde ik me dat zand nog fascinerender in beeld kan gebracht worden, maar hier spelen de elementen (ook typisch voor Tarkovsky overigens) een mineure rol tegen de menselijke achtergrond. Daarbij geen close-ups of clair-obscure à la Bergman, maar telkens groots opgevatte tableaux die aan Kubrick doen denken.

Noem het bovenstaande quatsch, tot daar aan toe, maar puur qua script is ‘No Greater Love’ zodanig essentieel dat niemand er om heen kan. Een spannende, ethisch scherpe film die haast perfect werd geschoten, dat belooft voor het vervolg…!

3,75* (naar 4)

PS: Mooie uitgave met interessant, kort boekje bij Koinobori. Moet dringend wat meer uit hun cataloog beginnen checken…! Nog ergens goedkoop te krijgen via internet?

Nee, alhoewel sommige films bij de FRS voor 5 Euro 't stuk in de bakken lagen/leggen. Maar voorlopig is 9,99 Euro de laagste prijs die ik op internet zag voor films van Koinobori.

Goeie tip!

Ik vind het zo jammer voor de Belgen dat zo'n zaken nooit in de FRS-bakken liggen, al ga ik morgen toch eens even kijken in de hoop dat ze hun aanpak gewijzigd hebben (al vrees ik dat het allemaal weer 100% commercieel gedoe zal zijn). Voor mij is het immers nog een kleine maand wachten tot ik de volgende twee delen kan bekijken, wat ik bijzonder jammer vind (en heb niet veel zin om hem te downloaden, en bestellen via internet komt qua tijd op hetzelfde neer, dus behelp ik me met de bibliotheek).

The Human Condition: No Greater Love is een prachtige film, een film waarvan ik het gevoel heb dat hij nog kan verder groeien. Ik heb het sowieso wel voor epische films, in de zin van een verhaal dat op een erg uitgebreide en tegelijk gefocuste manier verteld wordt (wat zich uit in diverse uren kijkplezier). Het eerste deel verveelde met zijn stevige speelduur van 3h20m alvast hoegenaamd niet en dat is op zijn minst al een prestatie te noemen.
Ik vind het prachtig dat een Japanse filmmaker er niet voor terugdeinst om amper een dik decennium na WOII zo'n film te durven maken, die toch als een serieuze kaakslag voor het Japanse volk moet aangekomen zijn (ondanks het feit dat de goede Japanse burgers ook de juiste aandacht krijgen). Kobayashi schuwt de wreedheden van het Japanse regime hoegenaamd niet en levert hierbij een stevige brok sociale en humanistische kritiek, en dat op een erg eerlijke manier.

Het hoofdpersonage wordt verscheurd en vind bij geen van beide kampen een veilige thuishaven, voor de grote massa blijft hij een soort van paria. Voor de één een idealistische "contraproductieve" hindernis, voor de ander een vermeende onbetrouwbare huichelaar die in de eerste plaats aan zichzelf denkt. Uiteindelijk lijken alle inspanningen weinig uitgehaald te hebben, met als enige "micro"-lichtpunt zijn vrouw met wie hij alvast de luttele uren geluk volop kan delen.
Los van de kracht en veelzijdigheid van het verhaal is het ook nog genieten van het heerlijke camerawerk, dat vooral bij de shots van de vreugdeloze landschappen erg mooi uit de verf komt. Ook zitten er enkele wat mij betreft iconische scènes in de film, waaronder de executiescène die eveneens erg mooi in beeld gebracht werd.


Voorlopig blijf ik steken op een moddervette 4* die allicht nog wel zal uitgroeien tot meer. No Greater Love heeft alvast de verdienste dat ik niet kan wachten om de andere twee delen te bekijken, in de wetenschap dat dit allicht één van de mooiere filmervaringen kan betekenen.



4*

Ningen no Joken I is een film die mij duidelijk niet ligt. Ben sowieso al niet zo'n fan van zwart-witfilms maar door deze is amper heen te komen. Visueel is het nauwelijks interessant op de aankomst van de trein met gevangen na, wat deed denken aan een scène uit Lawrence of Arabia.

De verschillende partijen zijn daarnaast nauwelijks uit elkaar te houden. Ik wist op een gegeven moment niet meer wie nou Chinees of Japans was. Zowel qua gezichten als qua kleding kon ik geen onderscheidt aanbrengen. Kleurgebruik had hier wellicht een uitkomst geweest.

Mijn gemoed daalde tijdens het kijken dan ook vlot. Heb regelmatig de film af moeten zetten om mij weer op te laden voor de volgende paar minuten. Het hielp daarbij ook niet dat deze film zo lang duurde.

Omdat ik de film om de vijf minuten heb gepauzeerd krijgt deze film van mij het welverdiende cijfer van 0,5*

Beetje flauw om je eigen onvermogen om de acteurs uit elkaar te halen op de film bot te vieren. En ook kleur had daar niet bij gehoplpen, ze zijn immersallemaal geel.

En uh, als je de film elke 5 minuten stop zet, duurt hij toch enkel langer...

Het zou inderdaad onvermogen kunnen zijn ja, aangezien nog niemand anders deze kritiek heeft geuit bij deze film.



Heb er dan ook bijna een week over gedaan voordat ik hem helemaal gezien had