Nazarín (1959)

Onverwachts een erg mooie film dit. Acteerwerk is goed, muziek schaars maar dit stoort niet. 4* voor nu. Binnenkort maar eens herzien.

Buñuel maakte als atheist een film die bijna vol verbazing kijkt naar een bijna heilige priester in een door en door rotte wereld. Maar de film laat de ruimte aan meerdere interpretaties. Is Nazirin een bewonderenswaardige, aan zijn eigen principes vasthoudende man, ook al staat bijna zijn hele omgeving, inclusief de Katholieke kerk, vijandig tegenover hem? Of is Nazarin een man die stug en overtuigd van zijn eigen gelijk vast blijft houden aan simpele, onpraktische principes en daardoor onvermijdelijk zijn ondergang tegemoet gaat? Had hij niet meer uit het leven kunnen halen als hij inschikkelijker was geweest?

Het interessante aan deze film is dat ik heel duidelijk het gevoel heb dat Buñuel het zelf ook niet zeker weet en heel bewust geen van beide interpretaties de overhand laat krijgen.

4.0*

Ik ben benieuwd hoe Ramon erover denkt trouwens, 5 sterren dat is nogal wat.

Ik denk dat Bunuel 't wel zeker weet: Nazarin is die bijna heilige, bewonderenswaardige, aan zijn eigen principes vasthoudende man. Een idealist, een humanist en een priester die de leer precies goed uitvoert. Ik twijfel er in ieder geval niet aan: Bunuel drijft geen spot met de mens Nazarin. Wat ik juist zo geniaal aan de film vind is dat Bunuel in zijn film, naast oprechte momenten van tederheid en schoonheid en naast de gebruikelijke gerechtigde kritiek op het kerkelijk instituut, stelt dat er in deze maffe en rotte maatschappij simpelweg geen plaats mee is voor dit soort humanisten. Alle goede daden van Nazarin krijgen dan ook een negatief vervolg: Hij verzorgt een hoertje maar die steekt zijn huis in brand, hij verricht een wonder mbt een ziek kind en krijgt twee devote volgelingen achter zijn kont, hij gaat geweld uit de weg door zijn korte arbeidersbestaan op te zeggen maar dit werkt juist een geweldadig oproer in de hand, hij wil de laatste momenten van een stervende vrouw tot momenten van spirituele bezinning maken, maar de vrouw blijft in haar laatste momenten juist aards....

Alles 'backfired', de wereld laat 't niet meer toe, Nazarin's humane en spirituele intenties ten spijt. Heeft wel gelijkenissen met 'The Idiot' van Dostoyevsky.... Ik ben wel blij dat Bunuel ons (en zichzelf) in de laatste scene nog een sprankje hoop geeft. Ik vind het een buitengewoon mooie, fascinerende, humane en oprechte film van Bunuel. Een meesterwerk, zeker Bunuel's meesterwerk. Zeer vreemd eigenlijk dat Bunuel immer geprezen wordt om zijn surrealisme en dat uitgerekend de minst surrealistische film van de regisseur zijn beste (b)lijkt te zijn. 5* dus, en voor nu een plaatsje in mijn top 10.

Jullie hebben gelijk.

De film heeft onverwacht een blijvende indruk op me achtergelaten, ik herzie mijn score en doe er een welverdiend halfje bij.

Wat een ongelooflijk suggestieve poster!

LoL.

Ik weet het zo net nog met die Buñuel hoor. Dit was mijn 4e film van zijn hand en ik hoor altijd wel over zijn invloed op het surrealisme, maar ik vind zijn films toch meestal vrij karig. En deze film was zeker geen uitzondering.

Ok, Un Chien Andalou was geweldig en ik moet L'Age D'Or nog zien, maar ik had verwacht dat zijn latere werken me beter zouden liggen. Het genre spreekt me erg aan, maar het valt me soms gewoon zo tegen dat dit het dan is.

Pluspuntje voor de goede licht/donker-verhoudingen in de avondscenes, dat was erg mooi gedaan! Ondanks de kritiek geen megaslechte film, maar gewoon niet wat ik ervan verwacht had. Op naar de volgende, want het oeuvre van deze man moet gezien worden!

Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik een klassieker uit mijn verzameling pakte en bekeek. Maar daar is met Nazarin verandering in gekomen.

Buñuel is en blijft een klasse apart. Je herkent zijn films (bijna) altijd meteen. Met Nazarin duurde dat ietsjes langer, maar ook daar zitten weer typische Buñuel elementen in.

Dat deze film door het Vaticaan omarmt werd, en volgens hen bij de 50 beste films ooit hoort is best apart, want het geloof krijgt hier weer de Buñuel behandeling en komt er niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf.

Nazarin begint traag, maar ontvouwt zich als een prachtige film!

4*

Ik twijfel daar wel aan. Buñuel is nl. ontzettend geslepen.

De film breekt systematisch Nazarín's bekrompen ideologie af. Zoals je zelf al zegt, levert het hem alleen maar problemen op. Eén conflict leidt zelfs tot een dodelijk vuurgevecht.

Daarnaast bekritiseert Buñuel nadrukkelijk het apatische in Nazarín. Geen passie. Geen waardigheid. Hij kan niet liefhebben; zelfs een barbaar en een dwerg (onmiskenbare, Buñuelliaanse zwarte humor) tonen een menselijker verlangen naar het andere geslacht.

Over absurde humor gesproken: als kers op de taart wordt het blindelings volgen van Jesus Christus, naast een hoop ellende, uiteindelijk beloont met... een stuk fruit -- als je daar niet om moet grinniken...

Buñuel drijft in mijn ogen dus wel degelijk spot met een, zij het gecorrupteerd, individu.

Dat Tarkowsky en Bergman hebben geroepen(en i ignoti soliti hier hun naroepen) dat dit de beste Buñuel is,geldt voor mij niet bepaald als een aanbeveling.Toch moet ik toegeven dat onze Aragonese vriend hier een zeer goede film aflevert die bij tijd en wijle zelfs serieus en tragisch overkomt.

Natuurlijk hier en daar wat grappen en grollen zoals de cartoonesk lachende Jezusprent ,maar vooral een film die het vraagstuk van hoe humanitair te handelen serieus lijkt te nemen,bijna neo-realistisch aandoend.

Wat de interpretatie van de hoofdfiguur beteft:uiteraard kun je beroepsironicus Buñuel niet op 1 interpretatie vastpinnen,maar dat Nzario een puur belachelijk personage zou zijn,lijkt me te ver gaan.Zo subtiel was B. niet dat hij van Nazario geen grotesk figuur zou hebben gemaakt als hij zou hebben gewild.In feite toont hij hem echter als een nobel personage temidden van idioten,misbaksels en schorem.Daat Nazario in alles mislukt en alleen daarom al ridicuul zou zijn,vind zelfs ik getuigen van een wat al te laag bij de gronds cynisme.Eerder tragisch,desnoods pathetisch,dan farcicaal kun je deze goedwillende braverik wel noemen.Niet vergelijkbaar dus met b.v. Simon del desierto.

Dat het Vaticaan deze film prees zegt niets:in die tijd vlak voor het 2e Vaticaans concilie wilden ze vooral dolgraag begripvol overkomen.Of misschien was het Jezuitenhumor.

Luis Buñuel is een uitermate boeiende regisseur en met Nazarín bewijst hij nogmaals waarom hij dat is. Priester Nazario probeert in deze film zo’n beetje het leven te leiden van Christus. Hij lijkt bijna zonder zonden te zijn en is altijd vergevingsgezind. Het opvallende is echter dat hij wordt omringt door hoertjes, bedelaars, dieven en zelfs een dwerg. Allemaal gespuis, waarmee de priester het nog zwaar te stellen krijgt.

Buñuel zou Buñuel niet zijn als hij er geen zwarte humor in zou stoppen en daarnaast geen kritiek zou hebben op de kerk. Die humor zit hem vooral in de bizarre personages en de kritiek uit zich vooral op de reacties van de anderen op het gedrag van de priester. Zijn enorme vergevingsgezindheid en goedheid richting anderen, brengt hem iedere keer in grotere problemen, waarbij hij uiteindelijk zelfs in de gevangenis belandt. Ook dit vertoont trouwens grote gelijkenissen met het leven van Jezus Christus.

Francisco Rabal zet overigens een prima hoofdrol neer en daarnaast is het een boeiende film, met een prima regie en een interessant verhaal, waarmee Buñuel op zijn bekende manier de mensen probeert uit te dagen en wat hem ook bijzonder goed gelukt is, wat mij betreft. Overigens heb ik zelden een wereld gezien, die zo verdorven is als hier.

4,0*

Dat Bunuel zich niet alleen vergrijpt aan surrealisme is voor mensen die wat vaker een film van hem opzetten wel bekend. Dit is een van zijn meest ‘menselijke’ films. Hij zou later zelf zeggen dat dit een van zijn persoonlijke favorieten is, omdat hij gefascineerd is door de vastberadenheid van het hoofdpersonage. Hoewel de priester misschien alles goed doet in de ogen van de kerk (geïllustreerd door dit op te nemen als een van de belangrijkste 15 films over religie) door zijn goedheid en behulpzaam tot in het krankzinnige vol te houden, is men het cynische wellicht ontgaan. Bovendien komt het wat naïef en hypocriet over.

Het knappe van Nazarin vind ik dat het personage geloofwaardig blijft. De gehele speelduur wordt de priester uitgebuit, bestolen of ander onrecht aangedaan en toch blijft hij vasthouden aan zijn overtuiging. Je merkt dat Bunuel het personage serieus neemt en niet belachelijk maakt, maar eerder bewondert. Daardoor werkt dit voor mij wel. Op zich heeft de priester ergens gewoon gelijk in zijn opvatting, hoe naïef ook. De regisseur heeft duidelijk minder bewondering voor de mensheid. Hij is soms qua humor wel subtiel, maar qua boodschap nooit. Eerder erg uitgesproken. En ook hier is dat weer het geval.

Zoek je een film die aan alle kanten is dichtgesmeerd met nuance, dan is Nazarin niet voor jou. Hij verpakt zijn thema’s altijd in verhaallijnen die erg goed lopen. Het is eigenlijk wat van ondergeschikt belang, maar wel de reden dat ik zijn werk zo goed vind. Ik heb ook het idee dat eerst het personage bedacht is en hem vervolgens pas allemaal obstakels voor de voeten geworpen werd. Nadat de situatie in het dorp voldoende duidelijk was gemaakt, wordt de boel letterlijk in de fik gestoken en gaan we op pad. Wat volgt is een soort donkere roadmovie waar dus zo veel mogelijk hindernissen bedacht worden, waardoor zelfs het meest goeiige filmpersonage ooit op de proef gesteld wordt. Tegen het einde dreigt hij zelfs zijn vertrouwen in de mensheid kwijt te raken. Er zijn lichtpuntjes te ontdekken in enkele personages, het maakt het geheel wat subtieler, al heeft Bunuel daar volgens mij verder schijt aan. 4 sterren.