Caravaggio (1986)

Interessant concept, maar ik had liever met deze cast een meer conventionele biografie gezien. Het is duidelijk dat Jarman een connectie met vandaag wil maken, maar moest dat zo letterlijk? Ik vond de scenes met typemachines, tijdschriften, auto's, enz. storend.

Op imdb zeggen een aantal users dat de film meer over Jarman gaat dan over Caravaggio. Ik weet heel veel over Jarman, maar ik denk dat ik het daarmee eens ben.

**

Vond het voor een film (degene die ik gezien heb) van Jarman nochtans een conventioneel werk. In een theatrale, haast theatersetting volgen we enkele punten van het leven van Michelangelo Caravaggio. De film is homo-erotisch getint, en bevat Engels taalgebruik, middelen uit de moderne tijd (auto's, typmachines, elektronische rekenmachines et cetera). Dit maakt het tot een minder conventionele, maar niet altijd even geslaagde, film.

Vond enkele acteerprestaties plat overkomen (die van de vrouw bijvoorbeeld, mede door het taalgebruik) en het grijpen naar moderne middelen om de film een universele uitstraling te geven enigszins simpel overkomen. Had van mij wat subtieler gemogen, wat gracieuzer. Ook weet ik niet of Jarman nou heel erg cynisch over de kerk is (en daar erg zijn eigen mening in doordrijft) of dat dit voortvloeit uit de werkelijke biografie van Caravaggio.
De manier van filmen, het theatrale uiterlijk en sommige scènes (zoals degene waar hij de vermoorde vrouw in zijn armen houdt en enkele teksten die worden uitgesproken) bevielen me wel en maken dit werk toch bijzonder.

Een alleraardigste film, maar verwacht nog wel betere werken van Jarman tegen te komen.

Mooie film en vooral kleine details zijn erg leuk om op te zoeken (materiaal uit deze tijd in die tijd verwerkt). Wittgenstein, The Garden en Blue zijn mijn favorieten. Als je meer goeds van hem wilt vinden dan zou ik zijn experimentele kant is proberen; zoals: Blue en zijn super 8 films.

Kleuren en licht lijken op de schilderijen van Caravaggio in deze film rond seksualitiet, criminaliteit en kunst. Film is mooi om naar te kijken alhoewel ik diskwijls Jarman's intenties (waarschijnlijk) niet begrijp.

Ik heb sterk de indruk dat deze film vooral een weerspiegeling van Jarman's eigen leven in Caravaggio's leven wil zijn. Zeker in pakweg het eerste uur. Bijvoorbeeld met de voorstelling van de jonge Caravaggio, als een soort punkachtig figuur, die dan wel toevallig een talent heeft maar ook nergens bang voor is en een tamelijk fatalistisch motto heeft (op zijn mes staat 'No Hope, No Fear'). Jarman heeft wortels in de punkbeweging en was verre van een optimist. Over Caravaggio is niet zo heel veel bekend. Grote lijnen die wel duidelijk zijn ( zo heeft Caravaggio iemand vermoord) komen in de film terug, maar zijn duidelijk ingekleurd door Jarman.

Deze film pakte me duidelijk meer dan de vorige (en enige) film die ik van Jarman zag (The Last Of England). Ik vond het reproduceren van zijn schilderijen mooi, maar ergens ook heel nuchter gedaan,. Hoe er uit een soort stellage met engelenvleugels gestapt wordt bijvoorbeeld. Met een soort onderkoelde humor. Ook de gekke anachronismen vond ik leuk. Ik vind dit soort films doorgaans interessanter dan conventionele biopics.

Jarman fascineert me, maar de film van 'm die me het meeste doet ligt nog voor me. Daar ben ik zeker van.

3.5*

Inderdaad moet je niet naar deze film kijken als je geinteresseerd bent in de biografische feitjes omtrent Caravaggio,omdat het overduidelijk een sleutelfilm is over het Londense kunstwereldje uit de jaren'80.Omdat Jarman geen doorsnee regisseur is maar meer een arrangeerder van set pieces,valt zijn keuze om er geen picaresk spektakel en kostuumdrama van te maken zeker te billijken,zo'n poging zou zijn uitgelopen op totale kitsch.

Caravaggio is eerder een verzameling tableux vivants met minutieuze reconstructies van de iconische schilderijen,met weergaloos gebruik van licht(duh),zeer goed gedaan.

Sean Bean en Swinton debuteerden zo'n beetje in deze film en zeker niet slecht.Opvallend aan de film is de vaak bizarre humor die zich uit in opzettelijke anachronismen.Niet alleen die telefoon,maar bovenal het feit dat wanneer we Caravaggio aan het werk zien met zijn gereconstrueerde modellen voor zich,hij intussen volslagen jaren 80 pulp à la Brood op het doek tovert.We zijn de afgelopen 400 jaar niet op alle gebieden vooruit gegaan,lijkt Jarman te willen zeggen.

De roze draai die Jarman aan het verhaal geeft,wordt natuurlijk wel degelijk gesteund door de biografische gegevens en is niet zonder meer een gimmick.

Caravaggio is een Britse biografische en historische film uit 1986. De film vertelt het levensverhaal van de Italiaanse barokschilder Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571-1610). Het is een redelijk abstracte film, en daar moet je wel even voor in de stemming zijn. Zo bestaat de film voor een groot gedeelte uit sfeerbeelden van acteurs die poseren voor een schilderij. Ik moest hierbij regelmatig denken aan de muziekvideo van R.E.M.'s 'Losing My Religion' uit 1991, waarschijnlijk heeft de regisseur van deze video veel inspiratie gehaald uit de film Caravaggio.

Hoewel Caravaggio in de film regelmatig te zien is terwijl hij zoent met andere mannen, heb ik nergens terug kunnen vinden dat hij daadwerkelijk op mannen viel. Waarschijnlijk is dit de vrije interpretatie van de regisseur, aangezien hij regelmatig films over de herenliefde maakte. Wel is bekend dat Caravaggio ooit een tegenstander doodde vanwege een ruzie om een vrouw. Dit betekende uiteindelijk zijn ondergang en zijn vroegtijdige dood op slechts 38-jarige leeftijd.

De film speelt zich uiteraard af in de renaissance, en daarom is het vreemd dat we af en toe voorwerpen te zien krijgen die niet echt in die periode thuishoren, zoals een telefoon, een typemachine en een zakrekenmachine. Ook de muziek is raar; behalve de voorspelbare kamerorkestmuziek bestaat de soundtrack ook uit ontoegankelijke jazz en flamencomuziek. Je zou Caravaggio in het beste geval dan ook als redelijk fascinerend kunnen bestempelen, maar persoonlijk vind ik de film als geheel niet zo heel geslaagd. 3*

Alleen al filmhistorie vanwege twee heuglijke zaken: Caravaggio is het debuut van Tilda Swinton en de allereerste keer (en ZEKER niet de laatste) dat we Sean Bean op het scherm dood zien gaan.