Caravaggio (1986)

35 stemmen | gemiddelde 2,68
Verenigd Koninkrijk
Drama93 minuten
geregisseerd door
Derek Jarmanmet
Nigel Terry,
Sean Bean en
Tilda SwintonDe 16e-eeuwse homoseksuele Italiaanse schilder Caravaggio blikt terug op zijn woeste leven vol schandalen, mooie jongens en zelfs moord.
2,0
[permalink] geplaatst op 16 juli 2006, 22:55 uurInteressant concept, maar ik had liever met deze cast een meer conventionele biografie gezien. Het is duidelijk dat Jarman een connectie met vandaag wil maken, maar moest dat zo letterlijk? Ik vond de scenes met typemachines, tijdschriften, auto's, enz. storend.
Op imdb zeggen een aantal users dat de film meer over Jarman gaat dan over Caravaggio. Ik weet heel veel over Jarman, maar ik denk dat ik het daarmee eens ben.
**
3,0
[permalink] geplaatst op 17 februari 2008, 20:55 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenstreeter schreef:
Interessant concept, maar ik had liever met deze cast een meer conventionele biografie gezien.
Vond het voor een film (degene die ik gezien heb) van Jarman nochtans een conventioneel werk. In een theatrale, haast theatersetting volgen we enkele punten van het leven van Michelangelo Caravaggio. De film is homo-erotisch getint, en bevat Engels taalgebruik, middelen uit de moderne tijd (auto's, typmachines, elektronische rekenmachines et cetera). Dit maakt het tot een minder conventionele, maar niet altijd even geslaagde, film.
Vond enkele acteerprestaties plat overkomen (die van de vrouw bijvoorbeeld, mede door het taalgebruik) en het grijpen naar moderne middelen om de film een universele uitstraling te geven enigszins simpel overkomen. Had van mij wat subtieler gemogen, wat gracieuzer. Ook weet ik niet of Jarman nou heel erg cynisch over de kerk is (en daar erg zijn eigen mening in doordrijft) of dat dit voortvloeit uit de werkelijke biografie van Caravaggio.
De manier van filmen, het theatrale uiterlijk en sommige scènes (zoals degene waar hij de
vermoorde vrouw in zijn armen houdt en enkele teksten die worden uitgesproken) bevielen me wel en maken dit werk toch bijzonder.
Een alleraardigste film, maar verwacht nog wel betere werken van Jarman tegen te komen.
3,5
[permalink] geplaatst op 15 februari 2009, 11:45 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezendanuz schreef:streeter schreef:
(quote)
Vond het voor een film (degene die ik gezien heb) van Jarman nochtans een conventioneel werk. In een theatrale, haast theatersetting volgen we enkele punten van het leven van Michelangelo Caravaggio. De film is homo-erotisch getint, en bevat Engels taalgebruik, middelen uit de moderne tijd (auto's, typmachines, elektronische rekenmachines et cetera). Dit maakt het tot een minder conventionele, maar niet altijd even geslaagde, film.
Vond enkele acteerprestaties plat overkomen (die van de vrouw bijvoorbeeld, mede door het taalgebruik) en het grijpen naar moderne middelen om de film een universele uitstraling te geven enigszins simpel overkomen. Had van mij wat subtieler gemogen, wat gracieuzer. Ook weet ik niet of Jarman nou heel erg cynisch over de kerk is (en daar erg zijn eigen mening in doordrijft) of dat dit voortvloeit uit de werkelijke biografie van Caravaggio.
De manier van filmen, het theatrale uiterlijk en sommige scènes (zoals degene waar hij de
vermoorde vrouw in zijn armen houdt en enkele teksten die worden uitgesproken) bevielen me wel en maken dit werk toch bijzonder.
Een alleraardigste film, maar verwacht nog wel betere werken van Jarman tegen te komen.
Mooie film en vooral kleine details zijn erg leuk om op te zoeken (materiaal uit deze tijd in die tijd verwerkt). Wittgenstein, The Garden en Blue zijn mijn favorieten. Als je meer goeds van hem wilt vinden dan zou ik zijn experimentele kant is proberen; zoals: Blue en zijn super 8 films.
3,5
[permalink] geplaatst op 24 juni 2009, 10:12 uurKleuren en licht lijken op de schilderijen van Caravaggio in deze film rond seksualitiet, criminaliteit en kunst. Film is mooi om naar te kijken alhoewel ik diskwijls Jarman's intenties (waarschijnlijk) niet begrijp.
3,5
[permalink] geplaatst op 6 september 2009, 22:13 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenIk heb sterk de indruk dat deze film vooral een weerspiegeling van Jarman's eigen leven in Caravaggio's leven wil zijn. Zeker in pakweg het eerste uur. Bijvoorbeeld met de voorstelling van de jonge Caravaggio, als een soort punkachtig figuur, die dan wel toevallig een talent heeft maar ook nergens bang voor is en een tamelijk fatalistisch motto heeft (op zijn mes staat 'No Hope, No Fear'). Jarman heeft wortels in de punkbeweging en was verre van een optimist. Over Caravaggio is niet zo heel veel bekend. Grote lijnen die wel duidelijk zijn ( zo heeft Caravaggio iemand vermoord) komen in de film terug, maar zijn duidelijk ingekleurd door Jarman.
Deze film pakte me duidelijk meer dan de vorige (en enige) film die ik van Jarman zag (The Last Of England). Ik vond het reproduceren van zijn schilderijen mooi, maar ergens ook heel nuchter gedaan,. Hoe er uit een soort stellage met engelenvleugels gestapt wordt bijvoorbeeld. Met een soort onderkoelde humor. Ook de gekke anachronismen vond ik leuk. Ik vind dit soort films doorgaans interessanter dan conventionele biopics.
Jarman fascineert me, maar de film van 'm die me het meeste doet ligt nog voor me. Daar ben ik zeker van.
3.5*
[permalink] geplaatst op 13 september 2010, 18:07 uurInderdaad moet je niet naar deze film kijken als je geinteresseerd bent in de biografische feitjes omtrent Caravaggio,omdat het overduidelijk een sleutelfilm is over het Londense kunstwereldje uit de jaren'80.Omdat Jarman geen doorsnee regisseur is maar meer een arrangeerder van set pieces,valt zijn keuze om er geen picaresk spektakel en kostuumdrama van te maken zeker te billijken,zo'n poging zou zijn uitgelopen op totale kitsch.
Caravaggio is eerder een verzameling tableux vivants met minutieuze reconstructies van de iconische schilderijen,met weergaloos gebruik van licht(duh),zeer goed gedaan.
Sean Bean en Swinton debuteerden zo'n beetje in deze film en zeker niet slecht.Opvallend aan de film is de vaak bizarre humor die zich uit in opzettelijke anachronismen.Niet alleen die telefoon,maar bovenal het feit dat wanneer we Caravaggio aan het werk zien met zijn gereconstrueerde modellen voor zich,hij intussen volslagen jaren 80 pulp à la Brood op het doek tovert.We zijn de afgelopen 400 jaar niet op alle gebieden vooruit gegaan,lijkt Jarman te willen zeggen.
De roze draai die Jarman aan het verhaal geeft,wordt natuurlijk wel degelijk gesteund door de biografische gegevens en is niet zonder meer een gimmick.