The Last Seduction (1994)

'kwam' die is helaas helemaal verloren gegaan.

'kwam' die is helaas helemaal verloren gegaan.

Dacht even dat je bedoelde dat ze ruste in vrede maar ze heeft een behoorlijke facelift gehad ja, jammer.

Maar Fiorentino, nog 10 jaar ouder dan Lara, is ook al lang niet actief meer en of die er nu nog steeds appetijtelijk uitziet weet ik niet. Wel had ik haar ook graag stemmenwerk horen doen.

Film Noir? lijkt mij in vrijwel niets een film noir film!

Daarnaast is het een gedrocht van een film met een kinderlijk plot en oppervlakkige karakters.

2*

Een Femme Fatale met hoofdletters, geweldig gespeeld door Fiorentino!

Lang niet zo goed als Red Rock West, komt vooral door Pullman die een zo ontzettend onnozel figuur speelt dat het ergerlijk wordt. Verhaal is opzich wel aardig bedacht en Fiorentino speelt erg goed maar ze is allesbehalve sexy, maar buiten dat niet de goede neo-noir die ik verwacht had.

Met bovenstaande recensie eens. Dat onnozele figuur is iets te veel van het goede.

Zeker. Verplichte kost voor mannen: Gone Girl, Basic Instinct en deze. En dan misschien nog Fatal Attraction. Don't stick your d* in crazy...Af! Koest!

Vooral sexy qua stem en gezicht, ogen, mooie benen, intelligentie...en tsja ze is gevaarlijk. Heel veel mannen zouden de klabanus niet in de broek kunnen houden hoor.

Ik heb deze film vele jaren geleden al eens gezien, maar kon mij daar weinig tot niets van herinneren. Dat zegt op zich al genoeg.

Het is wel in menig opzicht dé film van Linda Fiorentino als een listige femme fatale. Gelukkig maar, want haar co-acteurs Peter Berg en Bill Pullman komen niet veel verder dan wat krampachtig broddelwerk.

Redelijke neo-noir, die niet altijd even overtuigend in elkaar zit (en dan bedoel ik vooral de vrij matige en misplaatste Peter Berg), maar waar de achterbakse femme fetale van Linda Fiorentino de film draagt. Op sfeer rond ik het naar boven af.

Matig tot redelijke film die het grootste deel stuurloos oogt, maar naar het einde toch nog iets van een aardig plot laat zien.

Wat meteen opvalt is de altijd verrukkelijke Fiorentino, ditmaal in een behoorlijk sneaky rol die ze overtuigend neerzet. De rest van de cast doet het ook prima, Berg als de hersenloze provinciaal die overal met open ogen in tuint en Pullman als gladde semi-crimineel die zich net zo goed heeft laten gebruiken. Het begin is nog wel aardig, maar het middengedeelte oogt stuurloos. Wat is Bridget nu eigenlijk van plan? Daarnaast komt dat gedeelte niet erg sfeervol, soms zelfs saai, over.

Vanaf het moment dat Bridget wil dat Mike iemand gaat vermoorden is het zo klaar als een klontje dat dit natuurlijk Clay moet zijn. Een aardig plotje, de cirkel is rond, komt dan nog naar voren met haar plan waarin ze meteen van beide af is. Die laatste fase in het appartement acteert Fiorentino ook weer erg sterk.

Toch is het allemaal niet voldoende om de film te redden, ondanks het eindplot en de prima acteerprestatie van Linda Fiorentino, ontbeert de film de nodige spanning, sfeer en tempo. De enige reden om de film uit te kijken was voor mij dan ook Fiorentino zelf. Behalve dat is The Last Seduction een geheel dat ik snel ga vergeten.

“I'm trying to figure out whether you're a total fucking bitch or not.

I am a total fucking bitch.”

Van de buitenkant zag deze film er goed uit, een leuke plotomschrijving, redelijk goede cast en een prima cijfer op ‘MovieMeter’ wat mijn aandacht wel wist te trekken. Toch, was de film inhoudelijk niet helemaal mijn ding en wist het me nauwelijks te boeien. Hoewel de plotomschrijving mijn aandacht wist te houden is de film warrig. Het begint vrij vlot met het plot maar daarna lijkt de film wat ontspoort met toch een leuke ontknoping die echter de boel niet meer wist te redden. ‘Linda Fiorentino’ is een prachtige vrouw om te zien en speelde leuk, toch wisten de medespelers dit niveau niet te tippen. Ik vond het een te lange zit met saaie en soms vooral lange dialogen, helaas dus geen film voor mij. Hoewel de film aardig onderhouden is.

2.0*

Deze zag ik 30 j geleden bij het uitkomen en vond het toen een geweldige film. Bij mijn recente tweede kijkbeurt heeft deze nog geen sprankje ingeboet. Mooi. Het heeft een heerlijke plot in de beste noir traditie, krijgt voeding van interessante personages met diverse karakters (waarvan sommigen baden in een laagje sarcasme). Linda Fiorentino speelt misschien wel de meest ultieme femme fatale ooit. Ze komt over als een doorgedreven versie van Lauren Bacall in haar gloriedagen. Bill Pullman is even zalig als de bedrogen echtgenoot die achter haar aangaat. Het is noir en het heeft ook een hoog screwball gehalte met dank aan de affaires die zich afspelen. Het gaat er dan om dat er heel wat pittige dialogen te genieten zijn. De begeleidende muziek van een hoekige jazzband met de voortdurend pompende contrabas is ook perfect gekozen voor deze film. Dit is terecht een cultfilm geworden.

Linda Fiorentino, is fantastisch als manipulerend kreng. Het is alleen jammer dat het verhaal zo weinig voorstelt om er een memorabele film van te maken. Het is te licht om film-noir te mogen heten, probeert iets door de verhoudingen tussen de seksen om te draaien en laat het plot regelrecht van ‘Double Indemnity’ komen

Niet al te boeiende romantische thriller vanuit de handen van regisseur John Dahl, die eigenlijk vooral erg moet leunen op de acteerprestaties van zijn castleden. Daartussen blijkt snel dat een naam zoals Peter Berg over veel meer talent beschikt achter de camera's en dat Bill Pullman weinig indruk maakt als sturend bijfiguur. De enige die wat met haar rol weet aan te vangen is dan Linda Fiorentino, ook al klampt ze zich erg vast aan clichématige trekjes die het desbetreffende figuur stoerder over moeten laten komen. Inhoudelijk verder erg gedetailleerd en soms slim bedacht, maar helaas evenzeer volstrekt oninteressant. Je wacht als kijker vooral op het moment dat je dit nutteloze geleuter weer mag afsluiten.