Blood Feast (1963)

Heerlijke onzinfilm en een leuk opwarmertje voor De Nacht Van De Wansmaak op 28 oktober.
Voor een film uit '63 extreem goor, Herschell Gordon Lewis heeft zijn bijnaam "The Godfather of Gore" dan ook alles behalve gestolen. Leuk ook hoe hij net als in The Wizard of Gore de genadeloze slechterik van een bijna iconische status weet te voorzien.
Het geheel is natuurlijk lachwekkend dankzij het hilarisch slechte acteren, het alomtegenwoordig hypnotiserend muziekje en een van de meest ironische eindes ooit gezien in een horrorfilm.
Goed dat Blood Feast maar 67 minuten duurt trouwens, op die manier blijft alle onzin erg vermakelijk en bekijkbaar.
Terecht een cult-classic!

hershell is de godfather van de trash!

Eerlijk is eerlijk, Blood Feast is een kleurenfeest. Suikerspin-roze jurkjes, hagelwit badsop, hemelblauwe lucht (zelfs als het avond/nacht is), en knalrode splatterverfbloed. Er wordt wat afgehakt, uitgerukt etcetera. Wat dit betreft is het een ware traktatie.

Helaas is het acteerwerk en het plot van belabberd niveau. Hier en daar werkt het op de lachzenuwen, maar niet genoeg om in een lacherlijke wansmaak gemoedstoestand [ondanks een hilarische bad guy + hilarisch slot] te geraken. Daarvoor is het kleurrijke visuele spektakel te goed (sommige scenes lijken wel kunstwerkjes).

Moeilijk te beoordelen. 2* dan maar. Ik heb wel trek in kebab...

Inderdaad een heerlijk kitscherig cultfestijn. Het is natuurlijk schots en scheef aan alle kanten, en er is mijlenver geen goede acteerprestatie of degelijke plotwendig te bespeuren, maar Lewis serveert zijn Egyptian Feast met zoveel charmante knulligheid dat het gewoon onweerstaanbaar wordt.

Ook het gore-gehalte is opvallend, al had de ontknoping best wat smeriger mogen zijn. Het "traditionele offerritueel" in de keuken (met een heerlijk comateuze Connie Mason) is natuurlijk een sof van jewelste, maar net door het frustrerend repetitieve karakter natuurlijk ook een echte giller.

En verder zit ook Blood Feast weer vol met lullige muziek, bordkartonnen decors en oerdomme politieagenten ("Ishtar ... Itar! Now it makes sense!")

Fantastisch. 1 ster.

Blood Feast, een culthit die bekend staat als de eerste splatterfilm. Voor een film uit 1963 is Blood Feast ook extreem goor, vandaag de dag zijn wel wel wat gewend en is het niet meer zo extreem. De film heeft een strakke, grappige intro. Na deze intro wordt alles door 2 rechercheurs tot in de details uitgelegd. Nadat je alles een beetje is uitgelegd krijg je meer te weten over het plot van Blood Feast. Jammer dat ze voor dit plot hebben gekozen, het is namelijk alles behalve interessant. Het hele egyptische feestmaal van Isthar en het hele verhaal achter Ramses mocht van mij worden weggelaten. Genoeg over het plot, even over de andere aspecten van Blood Feast. De hand van Lewis is duidelijk voelbaar, en te zien aan het verfrode bloed. Het acteren is van een ongelooflijk laag niveau. Vaak zorgt dit ook voor hilarische scenes. Zoals op het einde, als de rechercheur zegt dat het feestmaal het bewijs is van de moorden en de moeder met dit antwoordt komt: 'Oh Dear, I gues my guests have to eat hamburgers tonight.'

De film bevat ook een aantal erg mooie scenes, zoals de scene waarin wordt ingezoomd op het lijk van Trudy Sanders. Ook bevat de film een hilarisch (slechte) soundtrack.

Al deze punten willen dus zeggen dat het mijn soort film is.

Een must voor de trash fanaten!

Staat in de top 50 van de Empire greatest independent films.

De beste grap uit de hele film inderdaad. Het slot is fantastisch en de kleuren ook. Vandaar 2 sterren, maar net als Mug vind ik de rest nu eenmaal niet goed of leuk genoeg om deze maffe, toch wel legendarische film echt goed of vermakelijk te maken.

2.0*

Weer een heerlijke Lewis, toch wel een van mijn favoriete horrorregisseurs.

Lekkere campy meuk, mooi kleuren gebruik, gore-effecten ook top notch en natuurlijk dat hilarische acteerwerk. Belachelijk plot natuurlijk weer en ook wel wat geweldige quotes komen er voorbij. Voor echte horrorliefhebbers is dit wel te behapstukken, voor de te serieuze horrorkijkers is dit niet te doen. Two Thousand blijft mijn favoriete werk van Lewis maar deze mag er ook zijn. Ik ga gauw meer van de beste man zien.

Ik kon er met momenten ook wel om lachen. Die felle kleuren, dat oerslechte acteerwerk/plot en al die kwakken tomatenketchup gaven het geheel ook wel charme. Ook met oog op het historische (volgens vele bronnen de eerste splatterfilm) is het wel interessant om eens gezien te hebben, maar daar is alles verder ook wel mee gezegt. Voor de rest vond ik het vooral erg vervelend en langdradig (en dat met een klein uurtje)

1,5 sterren

'Blood feast' is... Inderdaad, een feestje.

Natuurlijk is er genoeg aan te merken, dat is hierboven ook al gebeurd. Het belabberde acteerwerk, het gammele script(op zich vond ik het idee best te doen) en de muziek die maar te lang door bleef gaan. Die elementen worden echter, na wat meer 'cult' e.d. gezien te hebben, zelfs wel een tikkie charmant.
Én, op flink wat momenten, was die muziek wel zeker schitterend én gepast, werd ik getrakteerd op prachtig gestileerde gore en was het kleurgebruik en de sfeer adembenemend. Na '2000 maniacs' had ik dat toch niet verwacht, misschien moet ik die nog maar weer eens opzetten(There is no maybe about it)...

Dikke 3,5*.

Oei, oei, oei wat is dit slecht. Ik kan me maar weinig films voor de geest halen met een nog matigere decoupage en laat staan acteerwerk.

Als ik het goed heb staat Blood Feast bekend als de allereerste Splatter Horror, en daarmee werd het genre meteen goed afgetrapt. Lekker overdadig veel bloed en er wordt volop gesmeerd met ledematen. Veel scenes zijn te lang maar door het humoristisch slechte spel goed uit te houden. Herschell Gordon Lewis geeft de film een lekker absurde hoofdpersoon mee en levert met een behendig korte speeltijd een erg leuke Splatter film af.

1963, het geboortejaar van de splatter. De eerste splatter film en de slechtste.

Bij dit soort films moet je nooit letten op het acteerwerk maar dit was toch wel heel erg. De moorden vond ik ook niet echt overtuigend. Destijds erg shockerend maar nu valt dat echt mee. Special effects vond ik ook niet al te best.

Ondanks dat het acteerwerk beroerd is levert het lachwekkende momenten op, en omdat het een trendsetter was toentertijd krijgt het nog een 1,5.

Waren de mensen in 1960 geshockt door Psycho. Komt 3 jaar later Blood Feast uit. Wat een verschil. Nou was Psycho natuurlijk veel spannender. Ik heb me voorgenomen me dooor een lijst Grindhouse filmen te werken die mij wel aanspraken. Dit was er een van, maar wat is dit een wangedrocht. Er zit zeker voor 63 veel gore en ledematen in, maar daar is ook alles mee gezegd. De film heeft acteerwerk die ik nergens anders ooit slechter heb gezien. Verder vond ik de killer er maar raar uitzien. Ik zag alsmaar iets aan dat grijze haar van hem waardoor ik hem niet serieus kon nemen. Ik denk dat de eerste scene ook gelijk de beste was.
Ondanks dat ik een trash liefhebber ben was dit wel heelerg slecht.
Door de korte speelduur nog 1,5*

Ik was vergeten te vertellen dat er ook nog eens telkens als er een moord werd gepleegt een lachwekend stukje muziek bij zat. (Waarschijnlijk om het spannender te maken)

Een mooie acting skill showcase!

damn!! en dat voor 1963.
De titel kende ik al een tijdje, maar helaas nog nooit gezien.
Qua acteerwerk is het een rommeltje en soms visueel ook wel heel erg zoet,al die kleurtjes.
Maar kom op, we spreken hier wel over de 1e splatterfilm.
En vond hem best wel grof, en zekers voor die tijd.

Meteen ook het leukste grapje in de film

Eigenlijk vormt het 1 grote grap, tenenkrommend acteerwerk, een waardeloos uitgewerkt verhaal en wat een graf soundtrack zeg. Maar toch genietbaar, zeker voor een 'splatter' werkje uit '63 best indrukwekkend nog. De gore dan vooral, toch een aantal goede momenten, al stelt het nu natuurlijk nog maar weinig voor.

Gelukkig neemt het niet al te veel tijd om het flut plotje uit te werken en kent het weinig onnodige scénes, de 67minuten zijn zo voorbij. Filmtechnisch een waar gedrocht, maar o zo leuk.

3*

Ondanks de titel, geen feest.

De gore valt nogal tegen en is voorzien van liters rode, bijna fluoriserende, verf. De wapens zijn overduidelijk van plastic. Ook het ontbreken van enige soundeffecten tijdens de kills maakt de film er zeker niet beter op. De audio is soms lachwekkend zelfs. Zo horen we het geluid van de zee wanneer de meisjes liggen in een zwembad. De score, die voornamelijk wordt overheerst door een Hammond, is wel leuk maar kan dit werk ook niet voorzien van sfeer.

Het absolute dieptepunt van zijn de amateuristische acteerprestaties. Ze zijn zo slecht dat ze hilarisch worden. Je moet het zien om te geloven.

De behind-the-scenes feature op de DVD is in ieder geval een stuk enger dan de film zelf vanwege het surrealistische tintje.

De 'Carving Magic'-feature is op zijn minst bizar. We zien de Kerwin in een twintig minuten durende promo over het snijden van vlees. Hier is hij overigens wel op zijn gemak en is het acteerwerk stukken beter. Leuk extraatje. Maar daarvoor was de DVD niet aangeschaft.

Slecht.

Uitermate slecht natuurlijk, maar wel cult.

Vreselijk slecht geacteerd en uiteindelijk is de gore niet meer dan een met schmink overladen psychoot die in een pot vol darmen staat te roeren. Niet mijn kop thee maar wel leuk om eens gezien te hebben omwille van de historische waarde.

Een heel stuk gisteren weer gezien.
Eerst gaf ik dit een 1,5. Misschien heb ik dit toch wat te kritisch bekeken wat bij deze film niet hoort. Op zich heeft de film wel wat leuks, die bizarre muziek/geluiden en dan hoe die acteurs overkomen is hilarisch. Lekker cheesy gemaakt ook. Mal Arnold zet een leuke maar ook best eng moordenaartje neer. Maar zijn rol is eerder lachwekkend door die stomme gelaatstrekken en ook dat domme loopje bij het einde wanneer die vlucht voor de politie. Het einde is trouwens erg simpel en dom, dat maakt de film er niet veel beter op. Toch verhoog ik 'm naar een 2,5. Geweldig is het nog steeds niet maar het biedt wel genoeg fun. Misschien toch de dvd maar eens kopen van "Something Weird Video".

Wat een rotzooi. Ik heb de film gekocht owv zijn historische waarde (de allereerste splatterfilm), maar voorts is het zo ongeveer de slechtste H.G. Lewisfilm die ik al gezien heb. Het verhaal en de acteerprestaties (die jongen op het strand, die al-tijd met dezelfde intonatie sprak, zelfs terwijl hij aan het huilen was....) lijken werkelijk nergens naar, en ook de muzikale omkadering is niet veel soeps.
De gore is uitermate brutaal voor een film uit 1963 (zeker als je bedenkt dat Psycho's brave douchescène drie jaar eerder een ongeziene schokgolf doorheen cinema's zond), maar gelukkig gaat H.G. Lewis nog voor "betere" smerige troep in enkele van zijn volgende films.

Eindconclusie: het is grappig om te zien dat deze film slechts op één gimmick tracht te scoren, en dat is gore. Het shockeffect volstaat voor de maker blijkbaar om absoluut niet in te zetten op de andere, meer algemene facetten die een film genietbaar kunnen maken. Films als "2001 Maniacs", "The Wizard of Gore" en vooral "The Gore-Gore Girls" zijn als schlockcuriosa gelukkig veel boeiender en grappiger.
Eindelijk heb ik het legendarische "Blood Feast" gezien, maar ik heb niet het gevoel dat hij nog vaak uit mijn dvd-kast zal gehaald worden. Een ruime 1* (nét geen 1,5*) is genoeg.


1*