Pitakaas
Ingeschreven sinds 7 april 2009
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Pitakaas. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012.
Nordwand (2008)
Alternatieve titel: North Face, vrijdag 3 februari, 13:44 uur
Spannende film die het waargebeurde verhaal verteld van 2 bergbeklimmers die onder lichte druk van de journalistiek en politiek de noordkant van de Eiger beklimmen: tot dusver nog nooit iemand gelukt. De film komt rustig op gang, en de regisseur doet goed zijn best om de verschillende motieven van de klimmers goed vast te leggen.
De klim zelf is echt fantastisch in beeld gebracht. Door zowel op locatie te schieten als in een studio waar de wand 100% is nagemaakt ziet het er levensecht uit, met zwetende handjes als gevolgd. Je krijgt er bijna zelf kippenvel van, zo goed is de storm en kou in beeld gebracht. Ik heb redelijk wat klimfilms gezien, maar hier kwam echt de pijn en hardheid goed naar voren.
Het plotje met het journalistje werkte echter nogal op m'n zenuwen. Ik snap dat het in de film zit, maar het leidde me onnodig af van het spannendste deel van de film. Daarom werd je zo nu en dan uit de flow gehaald.
Het laatste kwartier is echt supersterk!
Way Back, The (2010)
woensdag 1 februari, 0:43 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
6400 kilometer. Ga er maar eens aan staan. The Way Back verteld het verhaal van meerdere gevangenen waarbij het verlangen zo groot was dat men het risico aannam om vanuit Siberië 6400 kilometer richting India te lopen. Aan het waarheidsgehalte wordt hevig getwijfeld maar laten wij daar ons niet mee bezig houden.
We volgen de Pool Janusz die in een uitzichtsloze situatie terecht komt. Ten onrechte 20 jaar in een Siberische gulag die niet onder doet aan een nazi werkkamp, besluit hij met een bont gezelschap te ontsnappen.
Wat opvalt is dat Weir bijna on-Hollywoods van het drama gedeelte afblijft. Er wordt absoluut niet op de emotie ingespeeld, bijvoorbeeld het verblijf in het kamp is zeer kort en wordt vrijwel niet uitgediept. Verwacht hier dus geen stukje Colditz. In dit opzicht doet de titel The Way Back zijn naam erg eer aan. Weir lijkt meer het verhaal van de bizarre voettocht te willen vertellen dan al het drama er omheen. Iets wat dit erg goed liet zien was de dood van de reisgenoten. In plaats van een close-up van een rouwende Janusz zien we de groep weer verder gaan., show must go on.. Er wordt dus weinig ruimte gemaakt voor drama en tragiek.
En toch moet je van steen zijn als deze film geen indruk op je maakt. Weir laat het echter op zo'n manier zien waardoor het niet door je strot wordt geduwd, maar je precies weet wat hij wil bereiken. En dat is toch een mooie prestatie. Dit is ook zeer zeker te danken aan de sterke cast (vooral Harris en Farell zijn overtuigend) waarbij het accent nooit storend wordt, de prachtige muziek en uiteraard de geweldige geografische shots van de landschappen.
De film kan daarom echter nog wel eens overkomen als een film die meer een wandeltocht wil laten zien dan een overlevingstocht, en de disclaimer hoeveel man het gaan overleven draagt ook al niet veel bij aan de spanning. Toch kan ik tot de conclusie komen dat The Way Back helemaal niet overgeromantiseerd hoeft te zijn om een goede indruk achter te laten, want dat is met deze invulling meer dan gelukt.
Bridge Too Far, A (1977)
woensdag 1 februari, 0:40 uur
A Bridge Too Far verteld het verhaal over Operation Marketgarden, de grootste luchtlandingsoperatie ooit. Dat Richard Attenborough het groots aanpakt blijkt wel uit het feit dat hij de complete campagne wil belichten: de drie landingen bij Eindhoven, Nijmegen en Arnhem, alsmede de tocht van het Britse XXXe Corps over Hell's Highway. En dan vergeet ik nog de voorbereiding te melden.
Bij zulke grootste plannen hoort ook een grootste cast moet men gedacht hebben. De film zit dan ook volgepropt met fantastische acteurs als Hackman (mijn favo), Connery, Redford, Hopkins en Caine. En dat is nog maar een deel. Alhoewel het geweldig is om de operatie vanaf begin tot aan het einde mee te maken, zit hier ook de grootste valkuil van de film in. Het is allemaal zo massaal en groots dat het de kijkbaarheid weinig ten goede komt. 5 verschillende locaties, 5 verschillende generaals... Het is maar goed dat het allemaal bekende koppen zijn, anders ben je de draad snel kwijt. Nu was het in ieder geval wat makkelijker om bv. Connery te koppelen aan Britisch 1st Airborne en Redford aan de AA 82nd Airborne. Naast dit bijkomende voordeel was het natuurlijk ook zo dat de heren hun rollen stuk voor stuk geweldig neerzette en een zeer geloofwaardige act de presence gaven.
De film voelt uiteindelijk veels te langdradig. Vooral in bepaalde combat scenes mag wel wat geknipt worden, men nemen het eerste vijandelijk contact van het XXXe. We zien hier 10 minuten ongeveer 3200kg kruit de lucht ingaan schat ik, en veel wijzer worden we er niet van. Spectaculair was het maar een fractie. Sowieso zet ik een beetje mijn vraagtekens bij dit stuk van de film. Artillerie die 100 rounds in een open veld schiet? Hoezo dat? Alhoewel de maekrs van de film veel advies hebben ingeroepen van de toen nog levende generaals (o.a. Uruqhart en Horrocks zelf), zitten er een paar ongeloofwaardige scenes in. Terwijl het boek van C. Ryan super accuraat is en de intro van de film meer een stukje documentaire lijkt dat een miljoenenfilm, sluipen er hier en daar fouten in de film. Een generaal die op verkenning gaat? Een generaal die al z'n soldaten kent, nota bene bij voornaam? Dit zijn kleine ergerpuntjes in een verder strakke film.
Uiteindelijk had het mij beter geleken als men een bepaald deel had uitgelicht van Market Garden. Zo had de slag om de brug van Arnhem voldoende geweest om een uitgebreid epos van te maken, desnoods met de rest van Market Garden als subverhaal. Nu zijn er namelijk 4 interessante verhalen met eigen interessante personages, maar wordt er geen enkel deel goed uitgewerkt. De meeste acteurs krijgen bar weinig screentime, en net wanneer je de karakters een beetje leert kennen schuift het strijdtoneel weer naar het noorden waardoor er een harde punt wordt gezet achter dat stuk van de slag. Zo wordt er geen enkel personage uitgediept, wat je als kijker een beetje op de achtergrond houdt. Vandaar dat de film ook zo nu en dan langdradig uitvoert.
Respect heb ik wel voor de film, maar dan vooral op basis van de grootte van dit project. Het is een 3 uur durend epos waar kosten (denk aan al die decors in puin) noch moeite (de luchtlanding zelf is schitterend in beeld gebracht) zijn gespaard om de kijker een zeer mooie kijk te geven in hoe de slag is verlopen. Het bood veel spektakel en kijkplezier, maar filmtechnisch zeker geen topper, ook niet onder de oorlogsklassiekers. De muziek vond ik btw wel top (om positief af te sluiten 
)
Bridge on the River Kwai, The (1957)
dinsdag 31 januari, 16:34 uur
Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.
Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).
We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).
De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!
@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.
Great Escape, The (1963)
woensdag 25 januari, 2:30 uur
Leuke onderhoudende film over een stalag waar een groep Britten en Amerikanen probeert uit te ontsnappen. Onlangs de redelijk lange duur in 1 adem afgekeken.
Het sfeertje wat heerst in het kamp maakt het erg fijn om te kijken, maar soms heb je het idee dat de gevangenen wel erg arrogant zijn en de bewakers weer erg laks en nonchalant. Dit deed wel een beetje afbreuk aan de geloofwaardigheid van de film. Natuurlijk is het waargebeurd, maar ik vraag me af in hoeverre de makers de gebeurtenissen echt hebben opgevolgd. Wat me hierbij ook stoorde was de belichting. Ik snap dat Sturgess geen zwarte vlekken wilde hebben (zal in die tijd ook wat minder worden gebruikt als tegenwoordig met alle HD-televisies), maar dat men steeds in de schijnwerpers ging staan werkte ook niet echt mee.
Gelukkig bevat de film wel veel spanning. Door sterk acteerwerk worden de kleine dingetjes zoals hierboven geschreven teniet gedaan, en je zit er echt in. Voor dat je het weet zijn de mannen alweer ontsnapt. De tijd vliegt voorbij en de karakters zijn leuk uitgewerkt. Alhoewel er natuurlijk 500 POW's rondlopen, zijn er net genoeg uitgelicht om het interessant te houden. Vooral McQueen en Bronson spelen erg sterke rollen. Het einde is natuurlijk onwijs onbevredigend, maar het laat wel de harde realiteit zien die gold (die harde realiteit die ik in het kamp dus zelf miste). Toch ben ik blij dat dit stuk lekker uitgebreid werd behandeld, aangezien het net zo interessant was als de ontsnapping en de tijd in het kamp zelf.
Camerawerk en muziek zijn dik in orde. De tunnel is misschien wat misleidend in beeld gebracht, want het moet toendertijd vele male krapper zijn geweest. Het claustrofobische mist dus wel een beetje, dat kwam waarschijnlijk ook door de te felle belichting.
Al met al een hele sterke oorlogsfilm die spanning goed afwisselt met sterke dialogen en goed acteerwerk.
Beneath Hill 60 (2010)
woensdag 25 januari, 22:17 uur
Beneath Hill 60 vertelt het waargebeurde verhaal over een groep Aussies die tijdens WOI naar het Westerse front worden geroepen om de loopgraven oorlog te beslissen door middel van tunnels te graven en zo de vijand te verrassen.
De film begint nogal stroef en als kijker voelde ik me weinig betrokken. Er is niet echt een doel, en het plotje in het thuisland Australië pakte me totaal niet. Er leek geen sprake van een duidelijke verhaallijn wat er voor zorgde dat de film een beetje op de achtergrond doorkabbelde.
Gelukkig veranderde dit nadat de groep naar België werd verplaatst om daar te vechten op de infameuze Hill 60. Dit is waar de film echt de goede richting in gaat!
Het laatste uur is dan ook zeker een fantastisch uurtje. Het is echt spannend aangezien de hoofdpersonages nu ook een doel hebben. Daarnaast vond ik het erg sterk dat de regisseur de vijand nu ook een gezicht gaf door ook de Duitse linies te belichten. Dit resulteerde in een spannend schaakspel van afluisteren en afgeluisterd worden. Het was dan ook tijdens dit uurtje dat ik de film echt op waarde kon schatten. Het acteerwerk is fantastisch, de muziek is echt heel goed en de decors en kostuums zijn veel redelijk authentiek niveau, wat de geloofwaardigheid en beleving onwijs ten goede komt.
Deze film is daarom zeker aan te raden, vooral als je fan bent van het genre. Het verplichte romantische plotje moet je dan maar even voor lief nemen, maar gelukkig neemt dat amper ruimte in.
Dolores Claiborne (1995)
woensdag 25 januari, 17:28 uur
Redelijke King verfilming waarin het acteerwerk de film draagt.
In Dolores Claiborne volgen we de gelijknamige huismoeder die ervan wordt verdacht haar rijke werkgeefster te hebben vermoord. Als een journaliste (de dochter van Dolores) in New York dat hoort vertrekt ze gelijk naar het verlaten stadje om haar moeder te steunen.
Het decor waar het verhaal zich in afspeelt is fantastisch. Maine heeft een beetje dat sfeertje gekregen uit Twin Peaks/Alan Wake, erg mysterieus. Helaas is er van mysterie in de film zelf weinig sprake. Ik voelde me als kijker amper betrokken en een gevoel van 'whodunit' ontbreekt volkomen. Voor spanning hoef je deze verfilming dus niet aan te zetten.
De film begint namelijk nogal langdradig. Dolores voelt aan als een ontzettend kutwijf, en al snel ergerde ik me groen en geel aan de film. En als ik me ergens aan erger, wordt dat erger en erger en vind ik al snel de hele film kut. Echter, de film weet het karakter van Dolores goed te brengen. Door middel van flashbacks (een van de sterkere punten uit de film) komen we achter de ware aard van Dolores en zowaar ontstond er wat sympathie. Probleem is alleen dat deze sympathie op wel erg goedkope wijze wordt verkregen. Want alle karakters zijn ontzettend stereotype aangezet. De bazin van Dolores is een enorm kreng (6 knijpertjes in plaats van 5 knijpertjes), de man van Dolores is des duivels die wel erg overdreven kwaadaardig is en zelfs de politie officier is een lul eerste klas. Ja als je dan geen medelijden meer krijgt met het arme vrouwtje zou het wel heel raar zijn. Het maakt de film echter niet veel geloofwaardiger.
En zo kabbelt de film een beetje door. Hackford doet geen enkele moeite om er wat spanning in aan te brengen en zet de kijker nimmer op het verkeerde spoor. Dit resulteert in een kijkbeleving waar het me helemaal niets kon schelen wie het gedaan had. Toch blijf je kijken, want zowel Jennifer Leigh als Kathy Bates zetten hun rollen fantastisch neer, en dit red de film toch wel. Uiteindelijk is dit niet het allerbeste verhaal wat King ooit heeft geschreven, en helaas kan de regisseur hier weinig verandering aan brengen. Het acteerwerk is van hoogstaand niveau maar de film zelf komt rustig tot zijn einde.
Fighter, The (2010)
zaterdag 21 januari, 23:42 uur
Interessant sportdrama waar we 2 broers volgen uit het arme deel van Massachussets. De jongste broer Micky vind het lastig om uit de schaduw van zijn oudere broer Dicky (what's in a name...) te stappen, en staat voor de moeilijke keuze tussen zijn familie en zijn carriére. Vooral de obessieve moeder (Leo) en Dicky (Bale) portreteren de druk van de familie uitstekend, en de uiteindelijke Oscars voor beste bijrollen vind ik een mooie kers op de taart.
Sowieso moet dit drama het meer hebben van het acteerwerk dan het script zelf (geschreven door Wahlberg zelf), want dat is redelijk voorspelbaar. Ik vind het ook jammer dat de regisseur niet echt een sfeer heeft kunnen neerzetten van Lowell, de kansloze buurt waar de film zich afspeelt. Dat had de film zeker kunnen gebruiken en had er nog wat meer flair aan kunnen geven.
Uiteindelijk komt het dilemma mooi samen in een uitstekend eindgevecht. Mooi in beeld gebracht, al moet men echter geen klassieke boksfilm verwachten a la Raging Bull of Rocky. Zoals gezegd, het is meer een goed drama met een meer dan goede cast.
Machinist, The (2004)
Alternatieve titel: El Maquinista, maandag 9 januari, 1:09 uur
Zeer duistere grauwe film over een arbeider die duidelijk in de knoop zit met zichzelf. Door een onbekend trauma lukt het Reznik niet meer om te slapen, wat op zijn beurt weer leidt tot waanbeelden. Het is eigenlijk een beetje jammer dat je als kijker al direct op de hoogte bent van zijn ziekte, aangezien je dan ook gelijk doorhebt dat de kale bats een waanbeeld is en alle belangrijke dingen/gebeurtenissen die Reznik ziet en meemaakt niet bestaan. En je weet stiekem ook al dat dan in het laatste kwartiertje van de film het plot uit de doeken wordt gedaan en iedereen weer 'ohhh wat geweldig' zal gaan zeggen. Het zorgt er ook voor dat de resterende film eigenlijk helemaal niet super fantastisch is. Nu is het begrip schizofrenie natuurlijk allang geen onbekende factor meer in Hollywood, en zijn er zeker wat films (van een Lynch of Lincher) die de spanning er wel in houden door niet alles gelijk duidelijk te laten worden. Zo'n Mulholland sausje had deze film ook wel kunnen gebruiken.
Het 'mooie' van The Machinist zit voor mij dan ook in het uitzichtsloze bestaan van Reznik, de beteuterende decors (Spanje!) en de geweldige score die een beetje aan Hitchcock films doet denken met die muzikale hints. Erg leuk gedaan. Ook de fysieke gesteldheid van Bale is zeer indrukwekkend.
Uiteindelijk eindigt de film inderdaad in een sterke plotwending die ik persoonlijk niet zag aankomen, maar dat zorgt er dus voor dat The Machinist bijna volledig om het einde draait en dat kan niet de bedoeling zijn. Gelukkig is the Machinist ook zonder het goede einde trouwens een prima film, maar er had veel meer ingezeten.
Warrior (2011)
zondag 8 januari, 1:29 uur
Om een titel als Warrior kun je niet heen: dit is zowaar weer een vechtfilm. Zodra de film echter begint met 'The National' (en niet iets uit het rijtje Survivor 
) krijg je al een beetje een vermoeden dat de film toch ook een beetje de diepte in wilt gaan op drama gebied. Nu is The National natuurlijk al een beetje een pretentieus bandje met hun gepingel, en het bleek zowaar een voorbode voor de film...
Zoals gezegd zien we dus langzaam hoe het verhaal zich uitvouwt over een gezin met 2 broers die hun eigen weg gaan en een vader die hiertussen in een zwart gat valt en eigenlijk geen kant kan kiezen. Uiteindelijk wordt deze vete dus uitgespeeld in een MMA vechttoernooi genaamd Sparta. Een toernooi in de stad van het geluk moeten 16 man met elkaar gaan uitvechten wie er de stoerste badass is van de planeet. De manier waarop de 2 Conlon broeders het toernooi binnenrollen is echter nogal een beetje ongeloofwaardig. De oudste broer Brendan gaat 3 weekjes trainen nadat hij er 2 jaar uit heeft gelegen en krijgt zowaar nog een kans van Frank Campana om dit 5 miljoen dollar toernooi te mogen bijwonen ook. De motivatie van Campana ontgaat mij echter compleet aangezien men hier totaal geen aandacht aan besteed. Ik vermoed omdat men zo snel mogelijk wil starten met het vechten zelf. Helaas is het verhaal van de benjamin van de familie Tommy niet veel geloofwaardiger. Een deserteur die gewoon in de publiciteit kan komen en een toernooitje kan komen knokken zonder dat 1 iemand hem kent (tot de commentatoren en organisatie aan toe...!). Aangezien de film een kleine tweeënhalfuur duurt stopt O'Connor er genoeg drama in. Helaas komt dat totaal niet uit de verf. De scene op het strand van AC aan de vooravond van het toernooi is redelijk slapjes geacteerd, waar ik Hardy als stoere jongen nogal makkelijk vind gespeeld door een beetje moeilijk te kijken en kaakjes op elkaar te zetten. Het is al voorgedaan door mannen als Seagal en Stallone, en hun prijzenkast staat nou niet bepaald bomvol Oscars en Emmy's. Brendan is juist weer het tegenovergestelde, die zijn rol vele malen overtuigender kan brengen maar als vechtersbaasje totaal geen indruk maakt. Het zal helaas altijd kiezen of delen zijn aangezien ik geen 1 man ken die zo'n rol goed neer zou kunnen zetten. De aanvulling van de cast is dan toch sterker, met Nick Nolte als zeer sterk spelende vader van het zootje.
Dit is ook een beetje het moment in de film waarop de clichés al tegen mijn irritatieniveau zitten. De schoolkiddo's die er kapot van zijn dat hun leraar niet meer les mag geven was lachwekkend, en een stukje patriottisme mag ook niet ontbreken in de vorm van wat militairen die oorlogsheld Tommy even komen aanmoedigen. Rocky all over again. Het sterkste punt zit hem in de gevechten zelf. Ok, het is een beetje geloofwaardig dat een middleweight champion in 30 seconden geen leraar kan chocken en het gevecht tussen Mad Dog en Tommy heeft een heerlijke tension building maar een verschrikkelijke anti-climax is dramatisch, maar toch wordt de film zowaar spannend. Het gevecht tussen Brendan en Koba is heerlijk in beeld gebracht en een echte knokaflevering.
We hadden het al over clichés, en dan mag het einde natuurlijk niet ontbreken. Als ik zeg dat er 2 broers met een dik achtergrondverhaal meedoen aan een toernooi en hun vader komt kijken die de nacht daarvoor weer in zijn oude zondes is hervallen, hoef ik eigenlijk niet te zeggen wat de finale is. Ja, uiteraard is het spannend, maar de grote vraag is of dat aan de film ligt of aan het element MMA fighting zelf. Ikzelf neig naar het laatste. Geef 2 sporters een emotionele rugtas en laat ze met elkaar knokken, en iedere kijker leeft mee. Dit betekent echter niet dat het een goede film is. Want het drama gedeelte is echt gewoon dramatisch uitgewerkt. Het verhaal in Tekken 3 vond ik al beter en op een gegeven moment had ik meer het idee dat ik naar een Amerikaanse Nike reclame zat te kijken met al die juichende scholieren en dat muziekje er onder. De film wil gewoon teveel hooi op de vork nemen door beide mannen onwijs goed uit te willen werken, het verhaal samen te willen laten komen en daarnaast ook nog eens een spannende sportfilm willen afwerken. Het resultaat is helaas dat de film daarom in geen enkel aspect ergens uitblinkt. Een GTST heeft meer emoties en als ik sport wil kijken kan ik beter MMA aanzetten dan Warrior. Van de drama blijft dus weinig over, waardoor deze film net zo goed Rocky 6 (of was het dan 7?) kunnen heten...
Arlington Road (1999)
donderdag 5 januari, 10:55 uur
Heerlijke 90's thriller die mijn mond zo nu en dan open liet vallen.
We volgen Michael Faraday die op een bizarre manier in contact komt met zijn op het oog normale buurman. Echter, zoals ook al (helaas) op de cover van de hoes staat, kun je nooit je buurman vertrouwen. Faraday begint hem te wantrouwen en komt achter een bizar plot. Het is zeer sterk gevonden, maar sommige plotwendingen zijn wel érg onrealistisch. Dat Faraday dan ook niet erg grondig te werk gaat helpt daar ook niet veel bij. De sterk acterende Robbins als buurman is echt een hele goede cast geweest, Robbins heeft iets van dat manische in zijn blik en spel waardoor het echt maniakale buurman is. Sowieso is de complete cast topnotch, met Bridges als prof die doordraait, de buuvrouw (Cusack) die de goedheid zelve blijkt en ook het zoontje zelf.
Dat de film daarnaast echt spannend kan zijn bewijzen de scenes bij de telefooncel en in het jaarboek, maar dit is vooral te danken aan de geweldige muziek die de schrik echt aandikt.
Naarmate het einde vordert wordt het plot niet echt veel geloofwaardiger, maar toch vond ik ook het einde geweldig. Lekkere thriller met een goede 90s feel die mij de complete 2 uur aan de buis heeft gekluisterd.
Super 8 (2011)
woensdag 4 januari, 0:15 uur
JJ Abrams is voor mij het meesterbrein achter Lost en daarom ging ik er echt even voor zitten: een samenwerking tussen JJ Abrams (als regisseur vrijwel niets van hem gezien) en de vakman Spielberg als producer. We volgen een paar schoolkiddo's die ongewild in een ongekend avontuur komen. Alhoewel het alle ingrediënten bevat van een horror verhaal, voelde het toch meer alsof ik wat kids zat te bekijken die een geweldig avontuur beleefde. Echt een soort The Goonies inderdaad, wat echter wel meer een kinderfilm is. Maar toch, toen ik een beetje op dat gevoel verder ging voelde Super 8 opeens meer als een kinderfilm, en ik ben er van overtuigd dat Abrams ook een beetje dat kindergevoel in de film heeft proberen te stoppen... En daarmee een beetje een ode te brengen aan oude 80s films met een dik hedendaagse sci-fi sausje. De verschillende stereotypes zoals de vader van Alice, de commandant, het verschrikkelijke monster, het dikke vriendje en het liefdesplotje passen op de een of andere manier perfect in dit beeld van de film. En dat komt vooral op het conto van Abrams die echt los is gegaan en het kind in hem heeft laten bovenkomen.
De cast is echt geweldig, vooral Joe en Alice spelen echt goed, terwijl ik het normaal nooit zo op irritante kindacteurtjes heb. Er zijn wel wat minpuntjes, met name de helse explosies aan het einde van de film ging net even een tandje te ver, maar verder prima vermaakt met deze film.
Thor (2011)
woensdag 4 januari, 21:29 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Thor begint fantastisch. In al zijn visuele pracht worden we meegenomen langs het fantastische Asgard, Jotunheim en een stukje Valhalla. De CGI is awesome en mijn ogen maken een vreugdesprongetje. Voor dat we het weten zitten we midden in een actiescene waar het spektakel vanaf spettert. Asgard is fucking awesome!
Helaas komen we dankzij een gaar plot (ok ik snap dat men de comics moet aanhouden dus waarschijnlijk vind ik de comics ook kut) uiteindelijk aan op planeet Aarde, en dit is waar het drama begint. De film ontaard in een sentimentele bende waar de slechte quotes elkaar opvolgen (oh-Thor-ik-zal-nooit-van-je-zijde-wijken') en we van het ene cliché in het andere vallen. Jezus christus wat een mierzoete troep. Neem eens het aantal close calls wat we te zien krijgen:Vader van Thor gaat nét niet dood, Loki kan Thor nét niet stoppen etc.. Allemaal milliseconden werk wat het zo erg kinderachtig maakt. De regisseur maakt gewoon verschrikkelijke keuzes zo nu en dan. Neem dat stukje waar Thor uit de rook komt gelopen en Jane helemaal weg smachteld. Mag ik een slabbetje aub?
Jammere is dat de film visueel wel weer redelijk afloopt met een tof gevecht in Asgard wat echt de show steelt. Alleen mag de film mijn doorzettingsvermogen wel bedanken dat ik het uberhaupt tot het einde heb volgehouden.
Knuckle (2011)
woensdag 4 januari, 12:33 uur
Dit is Snatch in het echt! We krijgen een mooie kijk in het leven van kampers, die hun vetes letterlijk en figuurlijk uitvechten op een pleintje in de achterbuurten of tussen de trailers. Dit uiteraard gecombineerd met de nodige weddenschappen welk familielid er gaat winnen, wat op kan lopen tot flink wat Britse ponden.
Het is erg rauw en onwijs masochistisch, maar zoals gezegd let men wel altijd of het eerlijk verloopt. Nouja eerlijk, het gevecht stopt pas als je opgeeft (not done) of neergaat... Wat mij het meest verbaasde was dat men op een gegeven moment alleen nog maar aan het vechten was om het vechten. De makers hebben maar liefst 12 jaar de 3 families gevolgd, wat dus een uitstekende blik geeft in hoe het allemaal ontstaan is (sinds 1997). Nu weet eigenlijk niemand meer waarom men precies vecht, behalve dat men wraak wil nemen op eerdere gevechten. En dus weet ook niemand waar dit eindigt.
De film biedt een geweldige blik in de samenhorigheid van de diverse families en daarnaast het haantjesgedrag van de families naar elkaar toe.
Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)
dinsdag 3 januari, 14:56 uur
Mission Impossible 1 was een geweldige thriller die me constant op het puntje van mijn stoel hield. Deel 2 was redelijk matig en deel 3 ronduit kut. Hopelijk kon deel 4 mijn weer brengen naar die spannende sfeer die deel 1 heeft neergezet.
Het plot is redelijk simpel. Alhoewel de gerenommeerde JJ Abrams heeft meegeschreven is het niet meer dan een simpel 'terrorist wil kernbom afschieten stop hem'. Weinig spectaculairs aangezien dit al sinds 1960 in James Bond films voorkomt. Gemist kans misschien? Ik zou me nog kunnen voorstellen dat de eenvoud van een plot een sterk punt zou kunnen zijn, maar men gaat hier helaas de mist in. Door maar zoveel mogelijk complicaties toe te voegen probeert men zich voor te doen als een ingewikkelde thriller, maar het voelde meer alsof ik als kijker onnodig in de war werd gebracht met een film die ik in de kern wel goed kon volgen maar als vorm een loze grijze wolk is.
Mission Impossible heeft daarentegen wel een paar zeer toffe scenes op het gebied van actie en spektakel. De Dubai scene zorgde voor zweterige handjes en de beginscene in het cellenblok had wat leuke vechtscenes. Echter stoorde mij 1 ding in de actiescenes en dat was Tom Cruise zelf. Die man heeft zijn tijd gehad in mijn ogen. Zijn stijl die nog goed werkte in de 90's is nu iets wat meer geschikt is voor B-films met Claude van Damme of Steven Seagal, maar in een film als MI4 komt het totaal niet uit de verf. De rest van de cast is helaas niet veel beter. Pegg als komische nooit komt werkelijk waar geen enkele keer uit de verf, wat leidt tot irritaties, en Patton is ook een verschrikking. Ik zal je nog wat vertellen, van mij had Renner de hoofdrol mogen hebben, die scoort hier toch een dikke voldoende.
Het 'oei-dat-ging-net-goed' gevoel komt tijdens deze film helaas ook net wat teveel naar boven borrelen, waar het op momenten soms onbedoeld komisch wordt. Het einde met de bom bijvoorbeeld. Als dat in 2012 was gebeurt hadden we het allemaal grappig gevonden, nu slikt iedereen het. Om maar te zwijgen van de onsterfbare Hendricks, de fantastische tekenskills van Hunt en dat gedoe met de laptop.
Oftewel, na 2 uur kunnen we ook concluderen dat deel 4 niet het niveau van 1 haalt. Iets beter dan 2 en 3, maar verder verdient het de naam 'Mission Impossible' niet.
