Pitakaas
Ingeschreven sinds 7 april 2009
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Pitakaas. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Next Three Days, The (2010)
zaterdag 28 april, 22:25 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Onderhoudend actiefilmpje op een dude die z'n vrouw uit de gevangenis wil bevrijden omdat hij (volgens zijn ogen) onterecht is beschuldigt van moord.
De film is nogal gefixeerd op Russel Crowe maar hij toont maar weer eens aan dat hij dat makkelijk kan. Acteren kan deze gast wel, toffe rol hier.
Het script is goed geschreven, maar dat kan dan ook komen omdat het gewoon een dikke remake is van de Franse film Pour Elle (schijnt, nooit gezien). Ik vond de film echter nogal Amerikaans overkomen, maar bepaalde scenes die nogal over the top zijn en soms nogal onrealistisch (het inbreken in het busje par example).
Wat ik echter net wat storender vond was het feit dat Crowe alles zo lekker had uitgekiend... Terwijl het eigenlijk al had moeten aflopen toen hij al werd ontdekt in het ziekenhuis zelf en alles uitgangen werden afgesloten...
Als je echter over deze missertjes heen kan kijken heb je nog best een vermakelijke film over. Het slot wordt nog zowaar spannend en de tijd vliegt dan ook best snel voorbij.
Tinker Tailor Soldier Spy (2011)
zaterdag 28 april, 22:02 uur
Heerlijek spythriller over een vermeende mole in de Britse MI6.
Alfredson zet een lekker Koude Oorlog sfeertje neer met veel grauwe scenes, loom tempootje en verre camerashots (waardoor het net lijkt alsof je als kijker zelf een spion bent). De dialogen zijn erg sterk en het plot is zeer indrukwekkend.
Alleen vind ik wel dat Alfredson zich vol heeft gefocust op het plot en zo nu en dan vergeet dat hij een film moet maken. Er zitten veel slome scenes in die net wat te traag zijn en de gehele film is over het algemeen vrij doods. Maar ondertussen mag je als kijker niet verslappen want het plot zit ingenieus in elkaar en niets wordt echt expliciet uitgelegd. Zo duurde het een halfuur voordat ik echt in de film zat en wist wat er allemaal ongeveer speelde. Echter gaat het introduceren van nieuwe personages en namen de gehele 2 uur door. Je moet er dus wel ff flink bij blijven. Ik denk dat de film wel een paar 'Baantjer' momentjes had kunnen gebruiken, van die obvious momentjes waarop je als kijker direct weet dat er iets belangrijks gaande is. Bijvoorbeeld dat Smiley iets ontdekt over zijn vrouw of over een speciaal document. Het had uiteraard niet zo voorgekauwd gehoeven zoals in onze Hollandse detectiveserie, maar Alfredson heeft wel hoge verwachtingen van zijn kijkers. Die verwachtingen kon ik zelf echt niet altijd inlossen want sommige dingen heb ik gewoon gemist.
Echter is het Cluedo sfeertje zo tof gedaan. Je weet dat één (of meerdere?) leden van The Circus niet te vertrouwen zijn, maar verder weet je niet hoe en wat. Helaas kon ik het spelletje zelf niet altijd meespelen omdat de karakters niet echt worden uitgediept (behalve Smiley zelf), waardoor je je als kijker weinig verdachtmakingen durft te maken.
Het acteerwerk is echt geweldig, vooral Oldman en Firth denkwaardige prestaties neerzetten. Strong en Hardy volgen op respectabele afstand.
Tinker Tailor Soldier Spy biedt een interessante kijk in het echte spionnenwereldje van de 70s (dus verwacht geen James Bond of Jason Bourne perikelen), waar je als kijken wordt geacht na te denken. Maar daar wordt je ook zeker voor beloond.
Last of the Mohicans, The (1992)
dinsdag 24 april, 17:00 uur
Stiekem hoopte ik met The Last of the Mohicans een episch avontuur te zien wat zich afspeelde in koloniaal Noord-Amerika. Toffe gevechten, mooie natuurbeelden en awesome intriges.
Helaas moet ik van die hoop wel afstappen. De film neigt namelijk meer richting het romantische plotje dan de strijd tussen de Britten en de Fransen, met de indianenstammen die tussen deze machtsdeling zitten gevangen. Dit stuk komt zeker wel in de eerste helft van de film aan bod, maar langzaamaan nemen Daniel Day Lewis en Madeleine Stowe steeds meer screentime voor hun rekening (waar ik meer zat te wachten op de scalperende Magua 
).
Toch probeert Mann er nog een spectaculair epos van te maken, en met grote gevechtsscenes wil dat zo nu en dan nog best lukken. Het gevecht om Fort Edward tussen de Britten en Fransen had een goede sfeer doordat het ’s nachts gefilmd werd. Helaas worden grote delen van zulke scenes ook geslachtofferd aan het irritante liefdesplotje waar we een heldhaftige Hawkeye complete slagvelden zien oversteken om z’n lieverdje te redden. En dat lukt natuurlijk altijd weer, zij het op het allerlaatste moment.
De muziek in de film is vast bekend bij iedereen en ook geweldig gecomponeerd. Maar om het riedeltje dan maar elke 3 minuten te gaan herhalen is echt overdreven en neemt veel van de klasse van de componie weg. Het gaat gewoon op de zenuwen werken als je bij een simpele wandeling in de natuur opeens weer diezelfde akkoorden op hoort komen. Dikke overkill.
Al met al een toffe film als uitgangspunt, maar door vooral het overbodige romantische gedoe in de film wordt er eigenlijk nauwelijks geprofiteerd van de fantastische settings. Want het is dat ik de setting wel kan waarderen (indianen, oorlog etc etc), maar anders had deze film misschien wel een onvoldoende gescoord.
Frozen (2010)
maandag 23 april, 20:48 uur
Leuk tussendoortje die je eigenlijk vooral moet gaan kijken net voordat je op wintersport gaat...
Iedereen die wel eens op wintersport is gegaan moet een dergelijk scenario wel eens door zijn hoofd laten spoken... Je zit vast in een stoeltjeslift en niemand is er om je te redden.
Een ideaal scenario voor een film dus.
De gebeurtenissen in de film vind ik nog best geinig verzonnen en hebben zowaar zelfs een vorm van spanning. Je wilt echt weten hoe het afloopt aangezien je geen idee hebt of de regisseur de personages wilt laten leven, of dat hij voor hetzelfde geld iedereen de pijp uit wilt laten gaan. Met zo'n cast kan eigenlijk alles en dat is fijn.
Daarnaast speelt de cast nog best aardig ook! In een film als dit kun je namelijk al vrij snel irritant worden voor de kijker, maar gelukkig viel dat nog mee.
Al met al een lekker hersenloos filmpje over een scenario wat zich uitstekend hiervoor leent.
Centurion (2010)
maandag 23 april, 20:09 uur
Na het zien van The Eagle maar eens Centurion aangezet, aangezien die schijnbaar ietsjes beter (of minder slecht) dan The Eagle was (een film die ik op zich wel kon waarderen).
Dat de films eeneiïge tweelingen zijn valt al direct op. Zelfde mythe, zelfde verhaal alleen een iets andere invulling. Automatisch ga je dan direct vergelijken en dat is niet altijd even handig.
Ook Centurion is een redelijk simpele actiefilm. De karakters zijn ook erg gelijkend, behalve dat de barbaren (nu weet ik dat het Picten zijn) in Centurion meer worden afgebeeld als wat lokalere bevolking dan in The Eagle.
Alleen vond ik het karakter van Etuin nogal storend. Blijkbaar heb ik het niet zo op vechtchicks.
De actiescenes vielen mij enigzins tegen. Vooral in het grote gevecht zie je weinig echte gevechten, maar meer 30 executies achter elkaar geplakt, tezamen met irritante geluidseffecten en veel opvallend nepbloed. Beetje slechte gore zullen we maar zeggen.
Ook de achtervolging doet mij uiteraard erg denken aan The Eagle, met een paar mooie natuurbeelden. Nooit geweten dat Schotland zo uitgestrekt en mooi kon zijn.
Ik moet zeggen dat ik het einde best leuk gevonden vond, maar uiteindelijk vond ik The Eagle net wat verfijnder.
Grey, The (2011)
zondag 22 april, 1:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Behoorlijk matige Man vs. Nature film. Ik zeg expres man ipv men, want het was duidelijk dat het overgrote deel van de cast er voor spek en bonen bij liep.
The Grey volgt namelijk het verhaal van een man (Neeson) die een klotebaantje heeft bij een oliemaatschappij. Als hij dan na een vliegtuigcrash midden in Alaska is aangewezen op wat mislukkelingen en ex-veroordeelden, is het zijn taak om weer veilig thuis te komen. Waarom weet ik eigenlijk niet aangezien hij de avond daarvoor nog zelfmoord wilde plegen. Neeson is de enige van de cast die wat achtergrond en emotionele lading krijgt, de rest totaal niet. Daarbij opgeteld wordt het verhaal vanuit het perspectief van Neeson verteld en staat zijn smoel redelijk alleen op de cover van de film. Tja, dan wordt de film al snel saai. Want in een overlevingsstrijd tegen wat wolven uit Alaska waar er eigenlijk maar 1 man belangrijk is, zit ik echt niet op het puntje van m'n stoel als een andere kerel het leven laat. Je hebt er totaal geen binding mee en ik ben een kwartier na het kijken alweer alle namen compleet vergeten. Ook wordt al snel duidelijk dat Neeson tot het einde overblijft. Dit betekent dus dat ik al helemaal weinig spanning kan ontdekken in de film, want de rest gaat toch wel dood.
Het is dan helemaal raar dat de momenten waar de film een beetje spannend wordt, opeens keihard worden onderbroken door wat gapige flashbacks naar z'n (ex) vrouw. Werkt dus alleen maar averechts in actiefilm als dit.
Gelukkig weet de film ook nog wel op de lachspieren te werken. De scene waar men een cliff moet oversteken is daarbij gewoon barslecht. 1 van de mannen weet over het ravijn te springen. In de scene daarna zien we echter dat dit ravijn ongeveer 100 m breed moet zijn dankzij zeer slecht knip en plakwerk van de technische dienst.. Zulke momenten kunnen toch echt niet in een film als dit.
Ten slotte wil ik nog meegeven dat het beste acteerwerk komt van de wolven zelf. Hun gevoel voor spanningsopbouw en hun prestaties tot het voortbrengen van dinosaurussen geluiden is zeer indrukwekkend.
Eagle, The (2011)
zondag 22 april, 11:21 uur
The Eagle is een verfilming van een gelijknaming jeugdboek uit 1954. Op zich kan ik Romeinen altijd wel waarderen, en al helemaal als er geen dikke Galliërs aan te pas komen.
The Eagle verteld dan ook het verhaal van het legendarisch 9e Legious van Rome, wat toendertijd ergens in Noord-Engeland compleet van de aardkloot verdween. Mysterie alom dus! Voor mij al voldoende ingrediënten om gewoon lekker oppervlakkig een film te kijken.
Gelukkig wort dat al vrij snel gebracht. Een paar toffe gevechten tussen Romeinen en Engelse barbaren brengen de sfeer al gelijk op niveau en het camerawerk is van best goed niveau. Al snel wordt duidelijk dat een Romeinse commandant die zijn familienaam wil zuiveren door het lot van de verdwenen legionaires van het 9e Legion te vinden in Noord-Engeland.
Het is erg tof om te zien hoe Tatum zijn tocht voortzet door de Engelse landschappen. Gelukkig wordt er tijd genoeg genomen om de mooie vergezichten in beeld te brengen en dit levert dan ook de nodige eyecandy op. Er heerst een zeker mysterieus sfeertje en dat maakt de film lekker kijkbaar.
Helaas besluiten de makers om er opeens een lekker onrealistisch sausje overheen te gooien. In plaats van een barbarenstam tegen te komen verschijnen er opeens wat lieden die rechtstreeks uit de set van Apocalypto zijn gelopen. Ook het einde voelt een beetje cliché en dat was eigenlijk helemaal niet nodig geweest.
Damned United, The (2009)
zaterdag 21 april, 20:00 uur
Na de zoveelste Champions League deceptie waarin we een stelletje miljonairs zien huilen en janken om zodoende de scheidsrechter te imponeren, werd het maar weer eens tijd voor een lekkere voetbalfim. The Damned United vertelt het verhaal over vervlogen tijden waarin de kleedkamers nog geen vloerverwarming hadden, de trainers op een houten bankje zaten in plaats van een veredelde auto stoel en de mannen op het hoogste niveau speelde en de jongetjes moesten toekijken.
Waar anders heen dan naar het Engeland uit de 70s/80s, waar het nog zo'n geweldige sport was met mythische figuren. Brian Clough pakt de Engelse titel met het kleine Derby uit de midlands en zet zich zo op de kaar van voetbalminnend Engeland. Zijn omgang met de pers, zijn manier van spelen en zijn haat richting het grote Leeds maken hem echt een hit bij het volk. Michael Sheen weet zijn stijl en karakter erg goed te pakken en zet een overtuigende Clough neer.
Via een bizarre wending komt Clough zelfs bij Leeds terecht, waar hij de geliefde Don Revie moet opvolgen, die manager van Engeland is. Het is erg leuk om te zien hoe Brian zijn haat opzij moet zetten om zo de Europacup te gaan winnen. Het is nog leuker om te zien dat Brian dat helemaal niet lukt en hoe de Leeds BoD daar op reageert.
Hele toffe voetbalfilm (ik haat die aanduiding eigenlijk) over tijden waar voetbal nog voetbal was en Engels voetbal daar een hele typische rol inspeelde. Ook een film over de beste manager uit Engeland die nooit bondscoach is geweest! Jammer dat zijn periode in Forest niet aan bod komt...
Heisei Tanuki Gassen Ponpoko (1994)
Alternatieve titel: Pom Poko, dinsdag 10 april, 11:44 uur
Pompoko is een Ghibli dat wat voelt als een tussendoortje. De film van Takahata is daarnaast altijd voelbaar verschillend van Miyazaki’s. Takahata lijkt veel meer een boodschap te willen doorgeven, daar waar Miyazaki liever een mooi sprookje maakt en de kijker een beetje laat zweven in de motieven. De boodschap van Pompoko moge duidelijk zijn, de mens die de flora en fauna steeds meer terugdringt en de natuur (in de vorm van wasbeer-achtigen) keert zich tegen deze ontwikkeling.
Ik kan me goed voorstellen dat de meningen over deze film sterk verdeeld zijn op basis van Westerse POV’s en Japanse. De folkore van transformerende wasberen is mij totaal onbekend maar schijnbaar in Japan een welbekend sprookje. Dit komt ook weer terug in Operation Poltergeist, wat voor Japanners vast een feest van herkenning moet zijn.
Wat ik wel minder aan de film vind is de speelduur. Met 2 uur zit je voor animatiebegrippen toch aan de hoge kant, en dat zorgt ervoor dat de film (vooral in het midden) wat langdradig wordt. Dat had denk ik niet gehoeven. Wel is de manier van vertellen (een narrator) erg fijn en voelt een beetje alsof je naar een docu kijkt, waarschijnlijk precies waar Takahata op gemikt heeft.
Het stijltje zelf is trouwens erg prettig om naar te kijken. De natuur is leuk vormgegeven en de wasberen zien er erg kindvriendelijk uit. De animaties en kleurenpallet zijn van goed niveau dankzij de transformaties. Maar achteraf kan ik misschien wel concluderen dat het nooit echt een memorabele toevoeging zal zijn aan het repertoire van de studio.
Umi ga Kikoeru (1993)
Alternatieve titel: I Can Hear the Sea, zondag 8 april, 14:07 uur
Na het heerlijke Porco Rosso komt Ghibli met weer iets compleet anders: Ocean Waves. Dat er een compleet ander team achter zit wordt al snel duidelijk, want ditmaal geen sprookje maar een realistisch liefdesverhaal. Aangezien ik zelf juist onwijze fan ben van die geweldige werelden die de studio voortgebracht heeft, is het in dat opzicht wel jammer dat men nu voor een film die misschien wel beter tot zijn recht zou komen als speelfilm. Ditzelfde probleem had ik bij Only Yesterday.
Toch is het thema altijd interessant. Jeugdliefdes moet voor iedereen wel een herkenbaar iets zijn, en dan zit je met deze film goed. Twee goede vrienden en er komt 1 meisje tussen in. In zo'n film draait alles om hoe geloofwaardig de karakters zijn. Ik denk dat hier de grootste scheiding tussen liefhebbers en critici zit.
Dat de personages interessant zijn staat als een paal boven water. Maar in mijn ogen zijn er wel wat struikelblokken. Rikako is een ignorant bitch en Taku durft alles te slikken wat ze doet. Dat hij haar leuk vind is dan ook al snel duidelijk, wat ook wat spanning wegneemt. De rol van het derde karakter is eigenlijk een beetje lastig te verklaren. Hij voelt alsof hij er een beetje bijgeplakt zit, duikt zo nu en dan op en is dan weer verdwenen.. Alleen op het einde speelt hij weer een beetje van belang. In mijn ogen een misser.
Sowieso voelde het einde een beetje onbevredigend. Het komt allemaal veel te snel en als kijker wil je veel meer achtergrondinformatie die uiteindelijk helemaal niet komt. Ik hou daar nooit zo van 
.
Wat wel een dikke voldoende scoort (naar Ghibli traditie) is de sfeer en de muziek (van good old Joe). Heerlijke deuntjes die je zo nu en dan nog het gevoel gaven naar iets speciaals te kijken. Maar helaas moet ik constateren dat het allemaal niet heel erg speciaal is. Zonde.
Kurenai no Buta (1992)
Alternatieve titel: Porco Rosso, vrijdag 6 april, 23:09 uur
Porco Rosso is een Ghibli die nogal Europees is aangelegd, net als bijvoorbeeld Kiki's Delivery Service en Lupin. Aangezien ik deze 2 films allebei erg sterk vond, waren mijn verwachtingen van Porco Rosso redelijk hoog.
En gelukkig maakt dit sprookje de verwachtingen dik waar. Hoe Miyazaki realiteit en fantasie met elkaar mengt is fantastisch. Het sfeertje is echt geweldig en je waant je echt in de mediterrane sferen. Daarbij opgeteld boeit het verhaal ook van begin tot eind. Marco als bounty hunter is echt een toffe hoofdpersonage en een leuke afwisseling op de vaak vrouwelijke hoofdrollen in Japanse animé. Doe mij maar zulke gasten, net als Rupan Sansei!
De film vliegt dan ook voorbij (ha-ha) en het is altijd weer fantastisch dat zo'n Ghibli je echt kan meenemen... Je voelt je bijna weer een kind dat z'n fantasie de vrije loop kan laten gaan, een talent wat Miyazaki trouwens perfect in de vingers heeft.
Al met al één van mijn favoriete Ghibli's, samen met Rupan Sansei! Meer van deze films aub!
Friends with Benefits (2011)
donderdag 5 april, 13:55 uur
Dat Friends With Benefits totaal niets nieuws brengt wordt me snel duidelijk... Gelukkig is de film niet preuts en lekker eigentijds, wat de kijkbaarheid zeker ten goede komt.
Dat de film toch een klein beetje boven het maaiveld uitsteekt is te danken aan de cast (marry me Kunis) en dan vooral de chemistry tussen de twee.
Het is dan ook wel een beetje jammer dat Gluck er een humor in gaat gooien waar ik niet op zit te wachten. Waar Harrelson als homofiele sportsredacteur nog wel semi-grappig (alhoewel ongeloofwaardig) vind, is de moeder van Jaimie echt een doorn in het oog. In principe had de vader van Dylan er ook wel uit mogen worden gelaten, maar blijkbaar was dit personage essentieel in het verhaal. Nouja, so be it.
Het cliché slot past natuurlijk uitstekend in de film, en ik had ook niets anders verwacht. Leuk tussendoortje, als je kijkt naar het genre een kleine aanrader.
Clash of the Titans (2010)
woensdag 4 april, 16:50 uur
Zucht, zonde dat het MM publiek weer elkaar als makke lammetjes volgen en een vermakelijk blockbuster als CotT de grond inboren omdat het gemiddelde toch al bar laag staat.
Ikzelf heb me redelijk vermaakt met deze film. Ik heb hem niet in 3D gezien, maar de actie was gewoon goed. Mythologisch klopte niet alles (dat vind ik dan wel weer ergelijk, zo'n hollywood sausje erover), maar aangezien in toch redelijk geinteresseerd ben in Grieke mythology was dit zeker allemaal te pruimen.
Als ik hier dan vervolgens lees: haha er worden schorpioenen gebruikt als vervoermiddel, of, haha die Kraken is dezelfde uit de Pirates of the Carribean, denk ik, ga alsjeblieft lekker Avatar kijken ofzo, maar jij faalt gewoon in je films uitkiezen. Eigenlijk kan ik in elk stukje 'review' hier wel aangeven dat er gewoon totale verkeerde criteria worden gebruikt om deze film te beoordelen. Mensen, je gaat kijken naar een Blockbuster, ga dan niet zitten emmeren over character building. En hoe kun je je in godsnaam ergeren aan enorme schorpioenen als je weet dat je naar een Griekse mythology film gaat. Sorry hoor.
En ja, Kraken was er al voordat PotC uitkwam.
Nouja, ik moet er toch maar een slot aan breien, ik vond hem gewoon erg vermakelijk. Had totaal geen trailers gezien, dus ik wist niet waar ik heenging, maar achteraf was het gewoon een leuk cinama avondje. Hersen op 0 en je ogen de kost geven (Emma.. 
).
Het is zeker geen goede geniale film waar we het maanden later nog over hebben, maar de slechtste film allertijden? Dan snap je het niet.
Ik wacht nu nog op een remake van Oddyseey.
3.5*
Four Brothers (2005)
woensdag 4 april, 16:43 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Blegh. Four Brothers is niet alleen overmatig cliché en onovertuigend, maar ook nog vreselijk saai en overdreven sentimenteel. Dat ik nu eigenlijk in 1 zin zeg wat ik van de film vind is wel genoeg. Vooral het eerste deel is verschrikkelijk kut. Wahlberg vind ik slecht gecast als grofgebekte Irish en nu ik toch bezig ben, de resterende 3 broers vond ik ook maar 3x niets. Dat de film zich nog redt van een dramatisch dieptepunt is een kleine opluchting. Door een toch wat verrassende plottwist kan de film zich, op verhaaltechnisch gebied dan, onderscheiden van die honderd andere actiefilms. Helaas moet ik constateren om de broers als ‘detectives’ aan het werk te zien net zo slaperig vond als de broers als ideale schoonzonen. Het is het allemaal net niet.
Four Brothers is uiteindelijk gewoon een dertien in een dozijn film. Hoe graag Singleton het ook had gewild, nergens wordt het interessant.
Lawrence of Arabia (1962)
Alternatieve titel: Lawrence van Arabië, woensdag 4 april, 16:40 uur
Na het fijne Bridge over the River Kwai van Lean maar gewaagd aan Lawrence of Arabia. Van groots opgezette epossen heb ik altijd wel een zwak gehad dus dan zou het met Lawrence of Arabia ook wel goedkomen. Toch?
Het was dan ook voornamelijk de lengte van de film icm de onbekende settings die me weerhielden. Eenmaal aangezet vielen veel zorgen al snel weg. 300 kamelen in een woestijn maken net zoveel indruk als 300 paarden op een heuvelrug. Lean weet het perfect te combineren met een paar mooie omgevingshots die van mij wel iets langer hadden mogen zijn (zoals Leone altijd doet!). Vooral omdat de film toch al zo lang duurt… Gelukkig is de muziek wel fenomenaal in de film.
Dat de film draait op Lawrence is natuurlijk een open deur. De karakterontwikkeling wordt uitgebreid behandeld, maar toch vind ik het als kijker lastig te volgen. Opeens geeft Lawrence zijn bestaan tussen de nomaden op, om daarna opeens weer furieus terug te keren. De motieven voor zijn keuzes kon ik nooit 123 echt vinden in de film, waardoor ik me toch minder kon inleven in de hoofdpersonage. Dat betekende dat het soms nogal doorbijten was. Bepaalde actiescenes zoals de aanval op het kuststadje waren natuurlijk geweldig, maar vooral de scenes met de Britse officieren waren ronduit saai en ondoorgrondelijk.
Uiteindelijk vond ik het eerste deel heel gaaf, de woestijnbeelden, de ontdekkingen, het avontuur en de muziek.. De Westerse wereld kwam hier niet aan te pas en voor mij was dit precies wat een epos nodig had.. De tweede helft gaat het echter wat meer naar de harde realiteit en spat dat sprookje uit elkaar.
Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole (2010)
Alternatieve titel: Legende van Ga'Hoole 3D, woensdag 4 april, 10:44 uur
Om de zoveel tijd moet je effe je dure TV’tje aan het werk zetten. Even die pixels laten zweten. En zo kom je dan bijna Legend of the Guardians etc. Zack Snyder en uilen, een combinatie die ik zelfs na het kijken totaal niet kan plaatsen. Als pindakaas met hagelslag. Maarja, ik heb dan alleen nog maar Watchmen en 300 gezien, en de enige vergelijking tussen deze 3 films is dat ik ze gezien heb.
Zo lekker blind een film aanzetten kan juist ontzettend goed werken. Compleet ongeïnformeerd kon ik me lekker verbazen over de grafische pracht die de BluRay tevoorschijn toverde. Ik kon trots op mijn TV zijn.
De film zelf vertrekt in vogelvlucht (excuses), want voor dat we het weten zijn de hoofdrolspelers al ontvoerd. Maakt allemaal niet uit hoor, het is een animatiefilm en daar moet tempo inzitten. In volle vaart gaan we verder en ben ik getuige van een vrij willekeurig Good vs Evil verhaal. Maar dat maakt allemaal niet uit, het is eerder gedaan maar ik heb kunnen genieten. Niet alleen van de grafische snufjes, maar ook van het lekkere natuurlijke sfeertje en de vliegende camera’s die Snyder gebruikt. Zo moet een animatiefilm zijn voor kinderen: snel, begrijpelijk en knuffelbaar. En daar slaagt Snyder goed in, dat zelfs een kind zijn geen vereiste meer is om van de film te kunnen genieten.
Heineken Ontvoering, De (2011)
woensdag 4 april, 10:32 uur
Als ik denk aan Nederlandse bioscoopfilms denk gaan mijn gedachten uit naar vrouwentennis. Op zich vind je het wel geinig om te zien, alleen is het inferieur aan de mannelijke kant. Afgelopen jaren ben ik zo al tientallen keren teleurgesteld de bioscoop uitgelopen toen ik weer een Zwartboek of Sint zag.
Ik dekwalificeer de films niet omdat ze puur kwalitatief onderdoen: vrouwen zullen ook nooit zoals de mannen kunnen tenissen: het gaat meer om het uitgangspunt. Telkens proberen de Nederlandse regisseurs tegen verwachtingen op te boksen die toch niet in te lossen zijn. Verhoeven is daar nog wel het perfecte voorbeeld van. Of men probeert de nieuwe Mission Impossible te verslaan in kilo’s buskruit, en anders probeert men gewoon zoveel mogelijk BN’ers in een film te stoppen onder het mom: ‘hier moet je wel heen’.
Gelukkig zijn er dan nog uitzonderingen. De Heineken Ontvoering probeert niet het wiel opnieuw uit te vinden. Ze doen niks nieuws en daar zit dan ook de kracht. Maarten Treurniet probeert een verhaal te vertellen en het lukt hem (grotendeels) om mij dat verhaal in te trekken. Van planning tot arrestatie neemt de regisseur zijn tijd en wordt er niks overhaast. Maarten slaat meer winners dan unforced errors. Om toch in vrouwentennistermen te blijven, de film eindigt in een 6-7, 7-6 6-1. De eerste 2 delen van de film vond ik erg fijn, met een redelijke weergave van de gebeurtenissen, goed acteerwerk en een lekker 80s sfeertje. De ontvoering zelf was spannend en enerverend, zonder overdreven te worden (zoals ‘we’ altijd doen in films). Helaas worden deze 2 fantastische sets gevolgd door een wat minder eindslot op St. Maarten waar Mr. Maarten zich eigenlijk een beetje in de bekende valkuilen laten lokken. Bewoners die met zwaarden de 2 Nederlanders achtervolgen doen mij weer beseffen dat we hier te maken hebben met productiebureau’s uit Nederland die bepaalde eisen hebben. Dat had absoluut niet gehoeven want De Heineken Ontvoering was een prima film. Misschien niet 100% accuraat, maar het doet geen rare dingen en daar ben ik stiekem allang blij om.
Horrible Bosses (2011)
woensdag 4 april, 10:20 uur
Ik hoor wel eens cursussen die je leren lachen. Dat je een halfuurtje gewoon geforceerd gaat zitten lachen. Misschien heb jij ook wel zo’n collega lopen die het over zo’n course heeft gehad, of misschien heb jij ook wel een zwager die om alles veel te veel en veel te hard lacht.
Ik word langzaamaan een beetje jaloers op deze mensen. De kunst van het lachen gaat me steeds zwaarder af. Neem nou Horrible Bosses, de nieuwste comedy van Seth Gordon. Gordon ken ik alleen van het briljante King of Kong, waar de kijker de humor zelf mag gaan zoeken en zo meermaals onder de tafel ligt (zij het van verbazing of van de lachspieren). Helaas heb ik tijdens Horrible Bosses 1x onder de tafel gelegen (m’n afstandsbediening viel). Dit komt voornamelijk door de aanpak van Gordon: hele flauwe grapjes heel hard door je strot duwen zodat ze er weer heel snel uitkomen. Grapjes die gewoon zo slecht en voorspelbaar zijn dat het niet meer leuk wordt… Ik ga geen voorbeelden noemen. Uiteindelijk heb ik dus geen enkele keer kunnen lachen tijdens de film, wat me ertoe dwingt om tot dit cijfer te komen (met dank aan Aniston).
Adventures of Tintin, The (2011)
Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn, maandag 2 april, 21:21 uur
Heerlijk filmpje dat vooral visueel indruk maakt.
Alhoewel ik zelf nooit Kuifje heb gelezen als kind (wel 200+ Suske en Wiske's ), zat ik er wel direct in. Dat de film het vooral van spectaculaire acties moet hebben en wat minder van het verhaal wordt al snel duidelijk. De film zit dan ook bomvol met actie en dat is een leuke overgang vanuit een stilstaande strip.
De 'locaties' zijn allemaal erg mooi vormgegeven en ik vind dat er zeker sprake is van een sfeertje. Niet alleen dankzij de graphics maar ook vanwege de goede stemacteurs, leuke cameraposities en het lichte humoristische laagje.
Al met al heb ik lekker genoten van dit no-nonsense filmpje. Het is allemaal redelijk oppervlakkig en vliegen de clichés je om de oren (zoals het hoort in strips!), maar ik kan daar wel van genieten op een blauwe maandag. Van mij mag er wel een nieuw deel komen!
