Albus Dumbledore

Een behoorlijk spannende film op sommige momenten, die de spanning weet te creëren puur met wat simpele geluidseffecten in een donker bos. Erg knap. Verder goed gespeelde personages die langzaam paranoïde werden (leuk uitgevoerd) in een creepy setting. Ook krijgt de film credits voor originaliteit omdat de zogenaamde mockumentary in 1999 nog weinig of niet gedaan was.

Nu moet ik wel zeggen dat naar mijn mening de film nog een stuk spannender had gekund door middel van wat daadwerkelijke visuals. Nu is dit een dilemma, gezien zonder de visuals de interpretatie open blijft dat het ook wat 'rednecks' hadden kunnen zijn die de studenten de stuipen op het lijf jaagden. Of wat ook een populaire theorie is dat het bos ze terug in de tijd liet reizen en dat de moordenaar Rustin Parr was. Of het is natuurlijk de echte Blair Witch. Toch, als ze een paar keer een schaduwachtig, creepy figuur hadden laten zien had ik de film doodeng gevonden. Nu vond ik hem slechts redelijk spannend.

Ook het einde vond ik een beetje te plotseling en abrubt. Het was een beetje een anti-climax naar mijn mening: de studenten komen in de kelder en... vallen op de grond? Door niets te laten zien van de moordenaar is werkelijk álles mogelijk. Wie weet struikelde Heather slechts over een uitstekende plank. Er had naar mijn mening meer indicatie mogen zijn naar wie de studenten nu werkelijk aan het belagen was. Daardoor was de film enger en duidelijker geweest en had de climax bevredigender kunnen zijn. Buiten mijn negatieve punten was het alsnog een onderhoudende en spannende mockumentary.

3,5 sterren

Yes! Mensen, het is me gelukt. Ik heb hem gezien en het ging hartstikke makkelijk. We bestelden gewoon kaartjes en er was geen hond die er naar keek dat ik geen 16 was. Dus, ik heb de film gezien en hij was inderdaad heel erg goed. Ik ben blij dat die mensen van de bios niet moeilijk deden.

Het begin, De bankoverval, was al meteen erg goed. Lekker hard, spannend en ik had al een vermoeden dat de Joker zelf ook onder zo'n masker zat verborgen. En dan ook met dat gas, dat draadje en die bus! Hilarish gewoon!
De film was wel best snel af en toe. Dat vond ik dan weer jammer. Soms had ik wel een beetje moeite om hem te volgen. Aan sommige dingen hadden ze iets meer aandacht aan moeten besteden, zodat ze iets beter te begrijpen waren.

Officier Jim Gordon was stukken beter uitgewerkt dan in Batman Begins. Dat was goed, want daardoor kwam het een stuk harder aan, toen je hem voor dood waande. Aan Jim Gordon raakte je echt meer gehecht, dan in Begins. Gary Oldman acteerde ook heel erg goed. Net als de rest van de cast natuurlijk:
Christian Bale die elke keer in beeld komt met drie vrouwen aan z'n zijde . Morgan Freeman, waarvan ik nog nooit een slechte rol van heb gezien, Michael Caine, die het perfect doet als butler en Aaron Eckhart, die gewoon de kop heeft om iemand als Harvey Dent te spelen. Alleen Maggie Gyllenhaal vond ik niet zo knap als Katie Holmes. Katie Holmes had gewoon moeten blijven, want het is sowieso irritant dat er voor dezelfde rol een andere actrice moet worden gekozen en qua acteerprestaties merkte ik geen verschil.

Heath Ledger... Heath Ledger... Heath, Heath, Heath, Heath. Wat speelde die gozer toch goed. Oscar waardig, dat zeker. Die lach ook gewoon. En elke keer weer hè: Do you want to know how I got those scars? Ook in het ziekenhuis was echt een vette scène. En de potlood verdwijntruc niet te vergeten!

De transformatie van Harvey Dent naar Two Face was goed gedaan, maar wat mij vooral boeide was hoe Harvey Dent veranderde van held naar schurk. Dat hij op het einde het gezin van Jim Gordon gijzelde, omdat Gordon te laat was om Rachel te redden vond ik echt heel mooi.

Maar... hoe de Joker aan zijn einde kwam. Ja, het probleem: hij kwam niet aan zijn einde. Hoe gaan ze dit doen in het derde deel? Wat er volgens Nolan wel gaat komen. Zeggen ze gewoon dat de SWAT, die je nog zag toen Batman wegging en de Joker daar bungelde aan het touw, hem heeft laten vallen of zit hij in een psychiatische inrichting? Maar ja, ze moeten maar zien hoe ze dat oplossen. Nolan kennende, vind hij wel een goede oplossing.

Uiteindelijk vond ik de film net zo goed als Batman Begins, maar vanwege de spannende plottwists en omdat Heath Ledger zo goed acteerde, vind ik hem toch beter dan Begins. Ik vind hem geen #1 op de top 250 waardig en ook geen 9.5 op imdb. Maar het was zeker een heel erg goede film. En ik ben blij dat ik hem nog mocht zien, ondanks ik geen 16 was. Wat ik uiteindelijk ook wel begreep, hoor. Hij was erg hard af en toe.

Ik geef 'm 4,5 sterren.

You've changed things... forever. But to them, you're just a freak... like me!

Deze film maar eens opgezet op de regenachtige zondagmiddag. En, laten we zeggen, de eerste driekwart zijn behoorlijk degelijk. Het is mooi om te zien hoe Peyton het gezin manipuleert zodat zij de plaats van Claire in kan nemen. Er wordt hier ook goed geacteerd door de cast, vooral Julianne Moore en Rebecca de Mornay doen het goed, alhoewel ik dat kind (Emma) strond-irritant vond, alhoewel dat misschien meer lag aan haar afschuwelijk geschreven dialoog dan aan de acteerkunsten van dit kleine meisje. Ik vond het gewoon een cliché "typisch" meisje van die leeftijd, nogal saai. Goed, voor de rest was het script gewoon degelijk.

De film kabbelt in ieder geval lekker voort. Geen hoogstaand camerawerk, geen hoogstaande muziek, maar het verloopt allemaal smooth en het verveelt niet. Het probleem komt echter bij de climax van de film. De eerst nogal stille film, verandert ineens in een typische horrorfilm, waarin mensen wegrennen voor de enge antagonist. Er waren echter drie dingen die mij hierbij stoorden. Ten eerste was de actie verschrikkelijk geregisseerd. Claire slaat Peyton in het gezicht en meteen vliegt ze de hele tafel over, of wanneer Peyton Matt McCoy met de schep slaat en hij vervolgens meteen de balustrade af flikkert (ook vreemd dat ie vervolgens tegen Claire heel erg monotoon zegt: 'Claire, my legs are broken, I can't move.').
Ten tweede wist de film bij mij tijdens de climax de spanning niet te grijpen. Dat kwam onder andere door het feit dat ik Peyton niet echt een dreigende antagoniste vond - begrijp me niet verkeerd, de Mornay speelde deze prettig gestoorde bitch erg sterk, maar het blijft gewoon een simpel, knap gezichtje. Wat misschien ook deels wat van de spanning afnam was dat je aan het begin van de film al wist waarom Peyton alles deed, je kon alles vanaf het begin zelf al invullen wat het ook allemaal maar een beetje voorspelbaar maakte.
Wat de spanning ook afnam was (mijn derde punt) dat de suspense-trucjes een beetje cliché waren en niet lang genoeg werden opgebouwd. Ik ben geen een keer geschrokken en ik wist alles al meteen te raden. Bijvoorbeeld toen Michael de wekker uitzette, zich omdraaide en we van hem een P.O.V. shot kregen, wist ik al meteen dat Peyton ten tonele zou verschijnen, en dat deed ze...

Mijn conclusie is dat de eerste driekwart behoorlijk degelijk is en dat er goed geacteerd wordt in de film, maar dat het einde een beetje vervalt in voorspelbaarheid en een beetje cliché wordt. Ook de spanning tijdens de climax wist me niet te pakken.

3,0 sterren

Review 2: Mening veranderd na herziening .

In Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I slaat het hele verhaal een andere richting in: Harry en zijn vrienden gaan niet meer naar hun school Hogwarts, maar gaan op een soort queeste door de Britse wildernis, op zoek naar de overgebleven Horcruxes. Gezien alle andere films zich op Hogwarts hebben afgespeeld is het inderdaad tijd dat er wat frisse wind doorheen gaat waaien. Daar wint de Harry Potter serie wat mij betreft weer wat vernieuwing en originaliteit mee: een goede keuze dus van schrijfster J.K. Rowling. En gelukkig heeft scenarioschrijver Steve Kloves een erg sterk script van het bronmateriaal geadapteerd. Hij laat zien dat hij Rowlings personages door en door kent en schrijft een script dat gewaardeerd kan worden door de trouwe fan en door de personen die de boeken niet hebben gelezen, maar slechts de films kijken.

Verder heeft Kloves naar mijn mening ook een goede keuze gemaakt door de nazi-Duitsland verwijzingen niet uit de film te laten (vervang de zogenoemde ‘Mudbloods’ door Joden en de Duistere Tovenaar Voldemort door Hitler), dat geeft namelijk extra inkijk in hoe het er aan toegaat in de inmiddels erg duister geworden tovenaarswereld.
Net zoals in elk deel houdt Kloves ervan om wat met de personages te spelen en zelf scènes te verzinnen die niet in het boek beschreven staan. De ene keer pakt dat niet zo goed uit (zie de actiescène bij Rons huis in het midden van de vorige film) en de andere keer wel – en gelukkig pakt het nu erg goed uit. Ik ben aan vier “extra” scènes gekomen. De scène waar Hermione het geheugen van haar ouders wist om hen te beschermen is werkelijk waar prachtig (werd alleen vernoemd in het boek). Dan hadden we nog de scène waar Hermione neus aan neus met een Snatcher staat, ook zeer spanningsverhogend en subtiel, maar ingenieus bedacht. Maar de hoogtepunten van de “extra” scènes waren wat mij betreft toch wel de dansscène tussen Harry en Hermione en de animatie die werd gebruikt om het verhaal van de Drie Gebroeders te vertellen. Twee dingen die het Harry Potter-universum alleen maar verrijken. Toch moest er alsnog wat materiaal geschrapt worden door Kloves. Zo zat ik een beetje met het fragment spiegel in mijn maag. Het is helemaal niet bekend waar Harry dat in godsnaam vandaan heeft, terwijl de spiegel in het vijfde boek al geïntroduceerd was. En als ze dan al niet even de tijd hebben om uit te leggen waar Harry die spiegel ineens vandaan‘tovert’, dan ga ik me bedenken hoe het geweest zou zijn als ze het hele verhaal in één film hadden gepropt: waarschijnlijk was de zogenoemde niet-lezer dan gewoon de zaal uitgestapt omdat ie de film voor geen centimeter kon volgen. Daarom is het mijn mening dat de keuze om het boek in twee delen te hakken compleet gerechtvaardigd is. Misschien is het puur vanwege het geld, misschien niet, maar mij maakt het niet uit. Zonder het in twee delen splitsen was het echt een rommeltje geworden. Daarbij wil ik ook even zeggen dat de keuze van de split niet beter had kunnen zijn. Het is daardoor alleen jammer dat de climax een beetje de wensen overlaat. Je bent gewend van een Harry Potter film dat hij met een grote knal eindigt, maar de climax was nu een redelijk kleinschalige actiescène, wat natuurlijk komt omdat er op de helft van het boek geen enorm actie-spektakel is. Het stoort me lichtelijk, maar ik houd wel in m’n achterhoofd dat Kloves daar weinig aan kon doen. Hij heeft een prachtig script geleverd voor deze film.

Een script dat overigens erg goed is uitgevoerd door de acteurs. Het viel me onmiddellijk op dat Daniel Radcliffe (Harry) en Emma Watson (Hermione) met sprongen vooruit zijn gegaan. Ook de derde, Rupert Grint (Ron) was erg goed bezig, alhoewel Watson tot mijn grote verbazing naar de kroon heeft gegrepen. Ze was altijd al ‘het midden’ geweest: Daniel de minste, daarna zij en Rupert de beste. Gelukkig hebben de drie hoofdrollen zich genoeg ontwikkeld om de film te dragen, want de focus lag deze keer echt op de drie en blij toe. Moet je je eens voorstellen dat er een hoop bijpersonages bij waren betrokken: dan zou je door de personages de film niet meer kunnen zien, denk ik. Ik vond het op het begin in het huis van de Dursleys al erg rommelig gedaan met die verschillende personen. Gelukkig worden de bijpersonages wel erg goed gespeeld. En dan vooral de slechteriken. Ralph Fiennes (Voldemort) haalt álles uit de korte tijd die hij op het scherm heeft, hetzelfde geldt voor Jason Isaacs (Lucius Malfoy), en Helena Bonham Carter (Bellatrix) zat zo te zien helemaal in haar sas toen ze haar gesprek van ‘girl to girl’ kreeg met Hermione (waar Watson overigens ook zeer sterk acteerde).

Ja, de slechteriken weten het beklemmende sfeertje van deze één na laatste Potterfilm erg goed te weerspiegelen. Want wat is het toch allemaal volwassen en donker geworden, zeg! Iets waar ik heerlijk van kan genieten. Een van de hoogtepunten daarin vond ik toch wel de scènes waar Harry, Ron en Hermione door verlaten landschappen struinen, terwijl je op de achtergrond de namen van vermiste personen opgesomd krijgt te horen op hun houten ‘toverradio’. En dit onder de begeleiding van de muziek van Alexandre Desplat geeft gewoon een heerlijke sfeertje. Het was mooi om te zien hoe Desplats score de film compleet wist te maken, iets dat bij de voorgaande Potter componist wel eens miste. Ook kregen we regelmatig een zogeheten ‘fade to black’, waarin het beeld langzaam naar zwart vloeit.

En als ‘finishing touch’ krijgen we van de sound effects department ook regelmatig wat bonken te horen (bonken die op onweer in de verte lijken). Zo ook twee keer dat het geluid flink omhoog ging en ‘uiteen spatte’ in een grote, lage bonk. Dat zet de duisternis die de Potterfilms hebben bereikt heerlijk neer. En verder weet Eduarda Serra hier ook een passende cinematography bij te verzinnen, maar niet alleen dat, van elk shot weet hij echt iets moois te maken. Elk shot is mooi geschoten en prima aan elkaar gemonteerd in de editing-room door editor Mark Day. Vooral als Harry een van zijn dromen krijgt, levert Mark Day mooi werk in de montage: korte flitsen die een droom goed weerspiegelen, maar die toch het juiste laten zien. En als het team van de visual effects mensen dan ook nog eens opnieuw iets moois weet neer te zetten (vooral de huiselfen waren mooi gemaakt), mag deze Potterfilm zich technisch gezien de beste noemen.

Maar niet alleen dat, ik denk dat ik (na lang nadenken) deze sowieso wel als de beste beschouw. Ik kijk hier echt naar een Harry Potter film die zijn niveau omhoog heeft gezet. De filmmakers hebben hier écht wat van gemaakt. En ze hebben niet alleen een goede Harry Potter film neergezet, maar ook een zeer volwassen en duistere film, met mooie donkere fantasy, iets waar ik wel van houd. Harry Potter heeft zich prachtig ontwikkeld en de cliffhanger laat je met smacht uitkijken naar het allerlaatste Harry Potter deel ooit... Van 4,0 naar...

4,5 sterren

“It’s good to see you again, Potter”

En dat is het zeker. Na het waanzinnig goede Harry Potter and the Deathly Hallows: Part I, gaan we verder met Part II: de afsluiter, de grote finale. Tot zover is de filmreeks een geslaagde. Hier en daar een paar misstappen, hier en daar een paar hoogtepunten, maar over het algemeen is de reeks altijd consistent geweest; ik vind niet dat er ook maar één film tussenzit die ik echt slecht vind. Ze zijn allemaal leuk om te kijken. Part II breekt of maakt de reeks dus. Echter, de afsluiter nails it. Completely.

Als de film begint merk ik meteen al hoe hoog de inzet van de acteurs is. Waar Daniel Radcliffe als klein manneke nog betrapt wordt op vele geforceerde uitspraken, is dat hier helemaal verdwenen. Radcliffe is een man, een echte acteur en hij zuigt je mee in zijn prestatie als de tovenaarsleerling. Ook Ron en Hermione (ook al waren die al wat langer geleden flinke stappen vooruit gegaan) zijn bezig op hun best.

Na een heerlijke actiescène waarin het trio met het vierde Horcrux op de rug van een (prachtig gemaakte) draak uit de tovenaarsbank Gringotts ontsnapt, begeleid door de mooie score van Alexandre Desplat is het dan eindelijk zover. De duistere Heer Voldemort weet er eindelijk van dat Harry druk bezig is met de vernietiging van zijn ziel en de paden van zowel de Dark Lord als Harry leiden naar hun oude school. Hierbij wil ik overigens meteen al een note maken van Ralph Fiennes prestatie als de duistere heerser, want hij speelde het voortreffelijk. Ik vond het zeer indrukewekkend om te zien hoe hij Voldemorts angsten en pijnen naar boven bracht als er weer een Horcrux was vernietigd.

Op Hogwarts aangekomen wordt Harry warm onthaald door zijn vrienden en klasgenoten die een verzet zijn begonnen tegen schoolhoofd Severus Snape. Hier ontstaat een erg mooie toegevoegde scène waarin Harry Snape confronteert met de dood van Dumbledore, waarna (en dit zat wel in het boek) McGonnagal (een geweldig spelende Maggie Smith) gaat duelleren met Snape die vervolgens het kasteel uit wordt gejaagd. Vervolgens krijgen we de indringende stem van Voldemort te horen over heel het terrein van de school. “Give me Harry Potter. You have one hour.” Ik kan me nog herinneren dat deze stem in het boek werd beschreven als een stem die door merg en been ging en daar doet de film niet te kort aan! De opbouw die we vervolgens krijgen naar het grote gevecht is kippenvelgevend, terwijl Harry paniekerig zoekt naar het één na laatste Horcrux dat binnen de muren van Hogwarts verborgen zou moeten zijn.

Ondertussen gaan Ron en Hermione naar de Chamber of Secrets, die we voor de laatste keer zagen in de gelijknamige film, waar ze op zoek gaan naar de resten van de Basilisk, waarvan de giftige tanden een Horcrux kunnen vernietigen. Een mooi moment, want als ze het Horcrux dat ze bij de tovanaarsbank hadden opgepikt is vernietigd, komt dan eindelijk de langverwachte zoen tussen de twee. Maar daarna is het over met de mooie momenten. Want het gevecht begint!

Hier een pluim voor de regie van David Yates, de gevechten zijn prachtig en episch in beeld gebracht, met (opnieuw) geweldige muziek van Desplat eronder. Ondertussen komen de beste scènes van de film aan bod. Harry heeft zojuist het één na laatste Horcrux in Hogwarts vernietigd en heeft ontdekt dat het laatste Voldemorts slang, Nagini, is. Snel gaan ze op zoek naar Voldemort, die zich in het boothuis bevind, waar hij Snape op een gruwelijke wijze vermoord. Prachtig gespeeld door Alan Rickman, als de tranen over zijn wangen stromen, terwijl hij zijn laatste adem uitblaast. “Look at me. You have your mother’s eyes.”

Echter, Snape’s tranen bevatten herinneringen uit zijn leven, die Harry in de Pensieve van Dumbledore bekijkt (hoe wist Harry trouwens het wachtwoord naar zijn kantoor? Haha). Ook dit is heel erg mooi verfilmd en het is hartverscheurend als we Snape zien huilen bij het lichaam van Harry’s moeder (waar hij heimelijk op verliefd was). Helaas komen we er dan ook achter dat er nóg een Horcrux is... Harry!

Het is werkelijk waar (ik had dit nooit van hem verwacht) prachtig gespeeld door Daniel Radcliffe als hij zijn dood tegemoet gaat en door middel van de tweede Deathly Hallow, de Resurrection Stone, zijn ouders, Sirius en Lupin terughaalt die hem allemaal steunen op zijn weg naar Voldemort, die al op hem stond te wachten. “Avada Kedavra!” En Harry is dood. Of niet? Nee, nee. Harry is in een soort van tussenwereld, waarin hij met Dumbledore kan praten die hem alle uitleg verschaft. Ik vind het hier alleen jammer (en dit is waarschijnlijk zo’n beetje mijn enige punt van kritiek) dat Dumbledore hier niet uitlegt waarom hij zijn zus heeft laten sterven en waarom hij bereid was Harry te laten sterven. Zo wordt hij een beetje afgeschilderd als een man die helemaal geen zak geeft om anderen.

Goed, Harry is weer terug en om een punt te zetten aan deze ellenlange recensie die waarschijnlijk toch niemand leest, barst het grote duel tussen de twee aartsvijanden los. Langer dan in het boek, maar dat past stukken beter bij de films en na zo lang wachten op de uiteindelijke confrontatie is dit ook wel toepasselijker. Uiteindelijk vernietigd Neville het laatste Horcrux (de slang) en Voldemorts ziel sterft af. Ik vind het een beetje jammer dat hij dan ook meteen helemaal ontploft, ik had liever het dode lichaam van hem gezien (hetzelfde geldt voor Bellatrix, die ook zonder reden ineens ontploft).

Tenslotte sluiten we af met de epiloog (ja, ja! Voor de liefhebbers, het nummer Leaving Hogwarts is erin verwerkt!) die de cirkel weer rond maakt. Omdat we de belachelijke namen van heel die kinderen van Harry bijna niet te horen krijgen en we alleen focussen op Harry’s zoon Albus, maakte het de cirkel meer rond en vond ik de epiloog beter dan in het boek. En terwijl een verouderde Harry toekijkt hoe zijn zoon vertrekt met de Hogwarts Express, zoals hijzelf vele jaren geleden ook deed, wordt het scherm langzaam zwart en wordt de aftiteling ingeluid met Hedwig’s Theme. Zoals het hoort. Harry Potter levert een prachtige finale!

4,5 sterren

'The Half-Blood Prince' zet een goede opstap naar tweeluik 'Deathly Hallows'.

We verlieten Harry en zijn vrienden nadat het Ministry of Magic eindelijk geloofde dat de duistere magiër Lord Voldemort was teruggekeerd; de Tweede Tovenaarsoorlog was na een spetterende finale in het Ministry begonnen. David Yates regisseerde het thriller-achtige en vrij ingewikkelde Harry Potter and the Order of the Phoenix. Je zou bijna niet zeggen dat dezelfde regisseur aan de slag is gegaan om ons J.K. Rowling's Harry Potter and the Half-Blood Prince af te leveren. Het zesde deel uit de Potter-franchise heeft een heel andere stijl (ook te danken aan de geweldige Director of Photography, Bruno Delbonnel), is magischer, sfeervoller en een stuk lichter. Een applausje voor Yates, want de drie eerstgenoemde dingen zijn grote verbeteringen. Dat de film een stuk lichter is dan de vorige twee delen beviel me iets minder goed. Er zijn mensen die zeggen dat Harry Potter nu ineens is veranderd in een romantische komedie, maar geloof me, dat is niet waar. Er zit aardig wat romantiek en humor in, maar de film is in zijn geheel nog steeds duister en soms zelfs sinister. Maar toch is het algemene plaatje van de film lichter dan zijn voorgangers, iets wat niet ten goede valt, gezien de beruchte You-Know-Who nu toch echt aan de slag is gegaan. Geen groot kritiekpunt, maar het heeft de film zeker geen goed gedaan.

Verder viel het me op dat de filmmakers bij Order of the Phoenix erg hun best hadden gedaan om zoveel mogelijk van Rowling's boek erin te stampen en alles te introduceren: Grawp, het 'broertje' van Hagrid, de ingewikkelde magie Occlumency en Legilimency, de sinistere fabeldieren Thestrals, het gebouw van het Ministry of Magic, de Order of the Phoenix en de visioenen die Harry over Voldemort had... niets van dit alles word ook maar één keer vernoemd, laat staan laten zien in deze film. Het voelt alsof Order of the Phoenix hierdoor voor niets was gemaakt. Alleen de introductie van de gestoorde Bellatrix Lestrange kwam ten goede in dit deel, wat een heerlijke actrice toch die Helena Bonham Carter; ze speelt haar rol met verve.

Maar niet alleen Carter, ook Alan Rickman's Snape is gewoonweg briljant ("You have bought yourself a month detention, Mr. McLaggen... and - not - so - quick... Potter"). Elke emotie, elk lijntje in zijn gezicht, de donkere ogen en hoe elke klemtoon op elk woord word gelegd: prachtig! Natuurlijk is er weer een nieuwe professor: Horace Slughorn, geweldig vertolkt door Jim Broadbent en Michael Gambon heeft eindelijk ontdekt hoe hij Albus Dumbledore moet spelen: joviaal, mysterieus en met een dosis kurkdroge humor. Maar er is ook een nieuwe ontdekking in dit zesde Potterdeel. De jongeman Tom Felton heeft een grote diepgang gegeven aan zijn personage Draco Malfoy, die hij erg goed speelt. Rupert Grint (Ron) en Emma Watson (Hermione) hebben hun rollen ook weer leuk gedaan (de liefdesdrank-scène was het gloriemoment voor Grint en de scène waarin Harry Hermione troost was het momentje voor Watson). Dan hebben we nog Bonnie Wright die voor het eerst een echt grote rol krijgt... matig, maar kan er mee door, moet ik zeggen; ze heeft een goede chemie met Radcliffe, het kusje vond ik erg mooi. En tenslotte speelt Daniel Radcliffe (Harry Potter himself) aardig als onze jonge, bebrilde held, maar weet het niet verder te schoppen dan dat. Sommige zinnen blijven er een beetje onnatuurlijk uitkomen, maar hij heeft toch ook zijn momentjes gehad: toen hij onder invloed was van Felix Fortunatis speelde hij echt leuk en verdriet heeft hij nog nooit zo goed uitgedrukt als bij de dood van Dumbledore.

De dood van het schoolhoofd van Hogwarts vond ik prachtig gedaan. Ook de opgang er naar toe was goed, wat ik voor het gemak "het laatste half-uur noem" (ik heb geen idee of het een half-uur duurt, maar ja). Voorgaand een prachtige emotionele scene waarin Slughorn over Harry's moeder vertelt, de Horcruxes zijn goed uitgelegd: niet te ingewikkeld, maar ook niet te kortaf zoals in Phoenix met de mysterieuze Profetie wel het geval was. De scène in de grot vind ik zeer goed gedaan en is erg spannend (schrikmoment!) en emotioneel. De moord zelf was ook goed uitgevoerd. Mooi slow-motion effect van hoe Dumbledore van de astronomietoren tuimelt. Bovendien erg emotioneel hoe alle leerlingen hun stokken laten oplichten ter eerbied van Professor Dumbledore.
En het is nu duidelijk wat ons te wachten staat in deel 7: het vernietigen van elk Horcrux dat Voldemort gemaakt heeft en het doden van The Dark Lord zelf. Tja, Harry, je hebt nog een hele taak voor de boeg, jongen.

Harry Potter and the Half-Blood Prince is opnieuw een geslaagde Potter en is dankzij zijn verbeterde acteerprestaties onder de pubers beter dan Goblet of Fire en omdat de film duidelijker is voor de mensen die de Potterboeken niet hebben gelezen, is hij ook beter dan Order of the Phoenix. Te wijten aan enkele minpunten (de film is toch wat te licht en heeft lak aan alles wat met enkele moeite is geïntroduceerd in deel 5), is hij toch niet zo goed als het sfeervolle en magische Prisoner of Azkaban. De eerste twee films ben ik een beetje overheen gegroeid moet ik zeggen .
Maar Half-Blood Prince maakt een erg goede opzet naar deel zeven (en acht) en daar staan mijn verwachtingen nu al erg hoog voor. Hopen dat dat de spannendste, duisterste en vooral de beste twee delen uit de hele reeks worden! Net als de andere Potters verdiend deze film voor mij een mooie, niet afgeronde...

4,0 sterren.

"Beste Droom Die Ik Ooit Heb Gehad"

De Britse regisseur Christopher Nolan is er eentje die ik al een hele tijd in de gaten houd. Ik vind dat hij erg sterke films aflevert, met een vaak origineel en bijzonder verhaal en soms een sterke twist op het einde. Mensen kunnen over hem zeggen wat ze willen, maar ik vind hem een van de beste blockbuster-regisseurs van het moment. Hij ontwikkelt zich en ontwikkelt zich, waarmee hij met Inception een film aflevert die de bombast heeft van Batman en het mysterie van Memento.

Ook ik ben het er mee eens dat zolang je je hoofd erbij houd de film absoluut niet lastig is om te volgen. Op het begin snap je er niets van, maar elk mysterietje wordt tot in de puntjes ontrafeld. Het concept van de dromen is heerlijk origineel en ik snap eigenlijk niet dat mensen deze film vergelijken met The Matrix, wat ik een heel ander soort film vind, met een totaal ander concept. Ik moet zeggen dat hij wel heel erg lang duurde, maar de climax was uitstekend. Door het hele droomconcept had Nolan een prima excuus om een aantal zeer coole actiescènes te maken (die we inderdaad al wel eens eerder hebben gezien en weinig nieuws bieden), maar toch blijft de film origineel uit de hoek komen. Deze actiescènes waren dankzij de muziek van Hans Zimmer ongelooflijk heerlijk en bombastisch en de climax had daardoor een continue spanning.

Natuurlijk word er veel gepraat over de laatste minuut van de film. Zit DiCaprio nu nog steeds in een droom, of houdt zijn "Totem" toch op met tollen? Dit is puur zelf-interpetatie, en sommige mensen vinden dat leuk en sommige niet. Ik vind een open einde toch altijd wel leuk, dan heb je wat om over na te praten en het is lekker wat anders dan die andere Hollywood feelgood eindes. My guess: Cobb was nog even tien minuutjes in slaap gedut voordat hij in LA landde .

Dan wil ik het nog even hebben over de acteerprestaties. Ik vond deze allemaal zeer goed, vooral die van Leonardo DiCaprio, wat speelde hij voortreffelijk, zeg! Ook de rest van de cast deed het sterk, met Cillian Murphy en Tom Hardy als co-uitblinkers. Alleen die Joseph Gorden-Levitt vond ik nogal stroef en emotieloos acteren en Marion Cotillard speelde ook vrij saai en het leek echt alsof ze de rol totaal niet wilde. Dat was jammer, want het hele subplot met Cobb en Mal was heel erg mooi en je leefde echt mee met Cobb toen Mal van het gebouw sprong. Dit had denk ik toch beter uit de verf kunnen komen als Cotillard wat meer haar best had gedaan.

Maar al met al was Inception weer een heerlijke Nolan, met een origineel verhaal, geweldige actiescènes, een ijzersterke score en een einde waar nog veel over nagedacht gaat worden. Ik geef hem een kleine:

4,5 sterren

Jonesy is opnieuw vermakelijk, maar legt het er vaak te dik bovenop

Ik wil ten eerste zeggen dat ik dit absoluut geen slechte film vind. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull mag dan misschien niet zo goed zijn als zijn drie voorgangers, hij verslaat in mijn ogen nog steeds films als National Treasure, Tomb Raider en The Librarian. Ook Harrison Ford is helemaal terug, Spielberg levert weer een goede regie af en John Williams maakt prachtige muziek... maar George Lucas moet echt eens een schop onder z'n kont krijgen. Maar daar wijd ik later wat meer over uit.

De opening van de film zet de toon van het geheel goed: een 50's stijl gemixt met de lekkere Indy gebruiken - een sfeer die wat mij betreft erg goed uitpakt. Tja, ik krijg in ieder geval wel kippenvel als die jeep over die kale vlakte scheurt met een 50's muziekje eronder en in beeld de woorden: "A Steven Spielberg film".
Het eerste stuk is ook prima gedaan. Een heerlijk shot van de schaduw van Indy die zijn hoed opzet; en alhoewel niet zo goed als Dietrich uit Raiders of the Lost Ark of Elsa uit The Last Crusade zet Cate Blanchett hier een prima schurk neer; deze keer zijn de communisten de vijand van Indy ("Russians," gromt hij). Natuurlijk ontsnapt hij weer van zijn vijanden en na die heerlijke actiescènes met ontploffingen en zwepen word er nog eens een schepje bovenop gedaan wanneer Indy met een koelkast uit een kernexplosie schiet. Heerlijk over the top en typisch Indiana Jones... maar waarom... waarom vraag ik je! Waarom die fucking lelijke, CGI wangedrochten van een knaagdieren? Totaal geen toegevoegde waarde! Maar toch slechts een klein smetje op wat er gebeurd was en wat er nog gaat komen...

... want ook de rest van de eerste helft is echt goed en zakt nergens in. Shia Labeouf speelt een leuke rol als vetkuif en Harrison Ford blijkt nog prima in zijn rol van Indiana Jones te zitten, hij is ook absoluut niet te oud. Er word zoals altijd weer een nieuwe legende geïntroduceerd en de motor van het verhaal is gestart; letterlijk en figuurlijk, want die achtervolging met Indy en Mutt op de Harley Davidson is gewoonweg briljant en is een typisch staaltje Indiana Jones kunst: over the top, grappig, geweldig gemaakt en goed in elkaar gezet.

En het niveau van de film stijgt en stijgt. Indiana en Mutt zijn inmiddels in Peru aangekomen en dat is ook waar de film op zijn best is. Absoluut geen overtollige CGI en visueel is hij hier het mooist: erg sfeervol, goede cinematography en prachtige sets. In dit stuk acteert Shia Labeouf het best (daarmee doel ik op de scène waarin hij emotioneel reageert op de in waanzin gedreven Professor Oxley) en krijgen we weer een hoop raadsels, echte spanning (het stuk op het kerkhof met die rare gasten met gifpijltjes) en een paar lekkere boobytraps. Indiana Jones is back, zou je denken. Maar dan moet de film flink aan kwaliteit inleveren, want George Lucas lijkt terug te zijn van vakantie ofzo...

De communisten hebben Indy en Shia ontvoerd naar de jungle. Ten eerste begin ik nu een beetje last te krijgen van een overschot aan personages: Indy en Mutt blijven, dan zijn Spalko, haar handlanger en Mac ook weer terug en dan hebben we ook nog eens die gestoorde Oxley en daarbij ook nog eens Marion. Bovendien heeft Mac dan ook nog eens totaal geen toegevoegde waarde, vind ik de gestoordheid van Oxley een beetje een zwakke poging tot humor en alhoewel het leuk is om Karen Allen weer te zien, moet ik toegeven dat ze toch echt een beetje aan het overacteren was; ze probeerde haar emoties echt té duidelijk te maken. By the way moet ik toch wel zeggen dat de scène met Indy en Marion in het drijfzand echt helemaal top was (die slang )

Maar op de drijfzandscène na blijft de film op een duidelijk lager niveau hangen dan in de eerste helft. Een autoachtervolging in de jungle gaat van start: sorry, maar de jungle vond ik echt afschuwelijk fake en lelijk (George Lucas) en zelfs voor Indiana Jones begrippen was Shia aan de lianen (George Lucas) een beetje over the top (bovendien werd er in die scène wéér gebruik gemaakt van lelijke CGI (George Lucas)). In die sequentie gebeurt ook hét voorbeeld van een overacterende Karen Allen. Het stuk waarin eerst Marion tegen Indy zegt: "You must have had a few other girls."
Jones: "Yeah, but they al had the same problem... they weren't you."
En hoe ze dan zo idioot begint te lachen... sorry, hoor, maar een klein glimlachje had ons ook wel duidelijk gemaakt dat ze Indy eigenlijk toch wel weer leuk vind.
Afijn, de mieren-sequentie was dan wel weer goed (gore insecten zijn typisch Jones, vind ik) en de waterval-scène was ook erg leuk en lekker typisch.
En langzaam maar zeker word het duidelijk waar de film naar toe gaat: aliens. Een erg goed idee, lijkt me, dat ook goed past bij de 50's sfeer. Bovendien werden de aliens voorgesteld als een soort goden wat dan weer bij Indiana Jones past. Wij en het overschot aan (nutteloze) personages belanden in een of andere grot waar weer lekker veel boobytraps te vinden zijn. Maar helaas zijn Spalko en haar groepje hen gevolgd... en we komen terecht in een kamer met tientallen Crystal Skulls... Irina zet de Crystal Skull op het laatste alien skelet en dan... zakt de film (wéér) in niveau . Het alien gedeelte word er nu echt té dik bovenop gelegd (George Lucas) en zeker de UFO die opstijgt (George Lucas) kan gewoon niet in een Indiana Jones film. Zoals ik al zei: het alien idee is prima, maar nu gaat het gewoon echt te ver.

En de film eindigt met een afschuwelijke trouwscène tussen Marion en Indy. Ik had veel liever gezien dat Indy niet op de bruiloft was komen opdagen omdat er weer een of ander Artefect was gevonden dat hij toch veel belangrijker vind dan een of andere vrouw en bovendien komt hij op zijn volgende avontuur wel weer een lekker ding tegen .

Conclusie:
Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull laat ons weer de oude avonturen herbeleven in een hernieuwde 50's stijl die erg goed uitpakt. Jammer van het overtollige gebruik aan CGI en het alien verhaal werd er te dik bovenop gelegd. Ook waren sommige personages absoluut niet boeiend en zelfs nutteloos, en was Karen Allen een beetje aan het overacteren... echt jammer, want de eerste helft was zeker van oud Jones niveau. Maar verder levert Spielberg weer een leuke Indy film af die zorgt voor 2 uur lang vermaak.

4,0 -> 3,5 sterren.

Mission: Impossible - Ghost Protocol

Veel mensen vonden het een vreemde keuze toen regisseur Brad Bird de taak op zich nam om Ethan's volgende onmogelijke missie te regisseren. De man had tot nog toe alleen nog maar ervaring met het regisseren van animatiefilms, die als doelgroep voornamelijk kinderen hadden. Toch hadden producers Tom Cruise en J.J. Abrams (die ook de vorige M:I film regisseerde) met blijkbaar goede redenen Bird gekozen. En pakt het uit? Ja, het pakt zeker uit.

Bird sloeg een andere richting op met de serie. Waar het derde deel redelijk thriller-achtig en opvallend grimmiger was dan zijn voorgangers is dit vierde deel een stuk lichter. Er zit een flinke dosis humor in, vooral dankzij Simon Pegg, gecombineerd met vele, sterke actiescènes. De humor wordt nooit zoveel dat je het gevoel hebt dat je naar een actiekomedie zit te kijken, maar er is genoeg humor om te weten dat dit niet een film is die je al te serieus moet nemen. En als je dat niet doet is wat overblijft een hoogst vermakelijke en stijlvolle spionagefilm met goede actie, special effects en stunts.

Het leuke aan de film vond ik wel dat de makers hebben gekozen voor een echte ouderwetse spionage stijl hier en daar. Op sommige momenten voelde de film aan als een cinematische tv-aflevering uit de jaren zeventig in een modern jasje. In het begin van de film zit zelfs een echte, typische televisie intro die me bijna deed denken aan die van Hawaii Five-0 . Ook de flashback die we daarna te zien krijgen vond ik lekker typisch en bij het stijltje passen waar Bird duidelijk voor ging. Erg leuk overigens om (als enorme Lost-fan) daarin Josh Holloway weer eens te zien.

Over acteurs gesproken: dat zat allemaal erg pluis. Simon Pegg was duidelijk de comic relief en deed dit met verve. Tom Cruise is de actieheld die we van hem gewend zijn, terwijl de twee nieuwelingen bij het team het ook prima doen. Goed dat ze beide teamleden conflict meegaven (Paula Patton kampte met de dood van Sawyer en Jeremy Renner voelde zich schuldig voor de dood van de vrouw van Ethan Hunt), waardoor ze niet helemaal van karton leken. Maar alhoewel Patton een aangename vrouw was om naar te kijken, vond ik nou niet dat ze qua uitstraling en acteerprestatie zo spetterend was.

Gelukkig gaat het in films als dit niet om gecompliceerde karakters, maar meer om de actiescènes. En die zijn erg geslaagd. Er wordt geweldig gebruik gemaakt van de omgeving, met gelikte settings, en de stunts zijn niet minder dan 'awesome'. Van Tom Cruise die het hoogste gebouw van de wereld beklimt, naar een auto-achtervolging in een zandstorm tot een man tot man gevecht in een enorme, spectaculaire autogarage (ik vond het geweldig hoe het koffertje werd gebruikt).

Een minpuntje aan de film was wat mij betreft toch wel dat de film soms wat verzakte in zijn vele personages en ontelbare plotwendingen. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms dacht: 'Wie is dat en wat is het nu eigenlijk dat ze precies moeten doen?' Daarbij moet ik wel toegeven dat ik erg duf was tijdens het kijken van de film, dus wie weet dat een herziening dit minpunt laat vervallen.

Verder was het verhaal prima te volgen en een goede kapstok voor de actie-scènes. Misschien is het niet heel erg origineel om de Russen als vijanden te gebruiken, maar aan de andere kant is het ook een leuke knipoog naar de oudere James Bond films. Het einde vond ik ook erg leuk, waarin blijkt dat Ethan's vrouw nog in leven is en de twee lieflijk naar elkaar glimlachen voordat onze geheim agent op een nieuwe missie wordt gestuurd. 'Your mission, should you choose to accept it...' En Hunt verdwijnt in de rook.

3,5 sterren

The Mist vond ik een beetje een dubbele film. Hij had zo zijn positieve punten, maar ook een aantal negatieve punten en wat gemiste kansen. Het begin van de film is goed. Er word niet te lang gewacht met het draaien van de motor van het plot, maar er wordt ook voldoende tijd genomen om de personages te introduceren.

Het mysterie dat de mist en zijn inwonenden meeneemt was interessant en de uitleg ervan (dat de regering een poort naar een andere dimensie heeft geopend) was niet minder dan intrigerend. Helaas werd er over die andere dimensie weinig meer gezegd, terwijl ik werd achtergelaten met een verlangen om wat meer over die andere dimensie te weten te komen. Als de film meer op zijn mysterie-aspect in was gegaan, was het denk ik beter geweest.

Qua horror vond ik de film namelijk een beetje tegenvallen. Er zaten een aantal flink gore scènes in, maar dat is natuurlijk niet wat spanning creërt. Want wat spanning betreft vond ik het allemaal redelijk soft. Ik ben nauwelijks geschrokken en ik vond het niet heel spannend. Dit kwam wat mij betreft door drie dingen. Ten eerste waren de monsters erg overduidelijk CGI, ik vond ze eerlijk gezegd een beetje nep. Het enige waaraan ik kon denken tijdens de monster-scènes waren de animators die tijdens de post-production druk bezig waren met het designen van de wezens, en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ten tweede merkte ik dat er maar weinig personages waren waar ik echt iets om gaf, waarvan hun lot mij interesseerde. En als je echt wil dat de personen in de film het overleven, wordt het vanzelf rete-spannend. En ten derde gaf de supermarktsetting een te veilig gevoel. Natuurlijk vlogen er hier en daar wel wat monsters binnen, maar ergens bleef die supermarkt toch het gevoel houden van een veilige basis, wat ook afdoet aan de spanning.

Verder waren er nog een paar kleine dingen die mij stoorden tijdens het kijken van de film. Zo waren sommige handelingen van de personages ronduit dom of onrealistisch en overduidelijk aanwezig om de spanning van de film te verhogen (man glijdt uit en steekt de supermarkt in de fik, "stoere" jongen moet per se naar buiten om iets te repareren, wat niet eens nodig was, David zal en moet dat geweer pakken, personages staan een volle minuut toe te kijken terwijl een van hun vrienden wordt opgegeten etc.). Nog iets waaraan ik mij stoorde was die gelovige trut. En maar gillen en krijsen dat het God's wil is, blablabla. Ik vond het een beetje overdone als je het mij vraagt. Ik was dan ook erg blij toen Ollie een kogel door haar kop jaagde, hehe. Justice.

Gelukkig maakte de film het met zijn einde weer een beetje goed. Ik vond het erg sterk. Het was misschien niet het einde dat je achterlaat met een brede, voldane glimlach, maar alsnog erg ziek en sterk. Zelfs een beetje ironisch. Bovendien ook begeleid met een lekkere creepy soundtrack.

Mijn conclusie: The Mist is een film met een erg sterk mysterie, dat helaas net een beetje de plank misslaat, omdat de film vooral een spannende horrorfilm wil zijn, terwijl echte nagelbijtende spanning juist ontbreekt. Gelukkig wel een sterk einde. Een hele kleine:

3,5 sterren (let's say 6.5 op een schaal van 10 )

Lang geleden heb ik deze film een keer gezien. Ik was toen nog een een jaar of dertien en had wat moeite met het rustige tempo, het ingewikkelde verhaal en de harde thema’s die in deze film speelden. Mijn conclusie destijds was: niks aan. Nu, een aantal jaar later en een stuk wijzer, is het grappig om een film te kijken die je jaren geleden (toen je nog kind was) dodelijk saai vond, terwijl je nu tot de conclusie komt dat het eigenlijk best een sterke film is. Want dat bleek No Country For Old Men zeker te zijn.

Nu vond ik het tempo nog steeds traag, maar de film blijft boeien door de aangrijpende personages en acteerprestaties, het spannende verhaal en diens sfeervolle uitvoering daarvan. Het script is ijzersterk en gaat uit van een goed oplettende kijker door verre van uitleggerig te zijn. Verder kon ik het script bijna geen enkele keer betrappen op een cliché en waren de dialogen zeer scherp. Door die aspecten wordt het geduld van de kijker niet al te hard getest en kan het trage tempo door de vingers worden gezien, hierdoor vermijdt de film ook meteen dat het te gehaast wordt.

Het probleem is wat mij betreft alleen dat het op het einde een beetje inzakt. Het kost flink wat denkwerk (of ik ben gewoon dom) om alle losse eindjes aan elkaar te knopen en ik heb wat moeten opzoeken op het internet, maar dat is een resultaat van goed schrijfwerk en ik juich het vaak toe dat filmmakers risico nemen en de kijker zelf laten nadenken in plaats van alles aan hen voor te kauwen. Het is alleen jammer dat op ongeveer driekwart van de film de hoofdpersoon door de Mexicaanse drugshandelaars wordt doodgeschoten en het feit dat je nog niet eens te zien krijgt hoe hij sterft en sheriff Bell vervolgens klakkeloos de hoofdrol overneemt laat mij met een onbevredigend gevoel achter. Het was in mijn ogen een beetje van: ‘Huh? Oh, nou is ie dood.' Ook eindigde de film nogal plotseling: terwijl je nog aan het nadenken was wat nou de clue was van de dromen die Bell had gehad, was het al afgelopen, ook zo’n einde van: ‘Oh. Nou is ie afgelopen.’

Gelukkig bevat de film wel een hoge inzet van heel de cast, vooral Javier Bardem is natuurlijk te prijzen in de rol van Chigurh – die oscar heeft hij niet voor niets gewonnen! Verder zijn er natuurlijk een paar mooie, memorabele scènes die erg creatief waren en creativiteit is altijd te bewonderen, zeker in deze tijd van filmmaken.

Mijn conclusie is dat de film een erg sterk script heeft, een prima verhaal waar het op is gebouwd, waarin sterke personages verwerkt zitten die stuk voor stuk goed worden vertolkt door hun acteurs, met in het bijzonder Bardem, die een memorabele schurk neerzet. Het einde is naar mijn inziens een beetje teleurstellend omdat de hoofdpersoon zo plotseling sterft en de film vervolgens nog een minuut of twintig doorkabbelt. Ook is het af en toe goed nadenken, maar als je dan vervolgens de missende puzzelstukjes in je hoofd op het internet leest besef je pas hoe een sterk schrijfwerk deze film bevat. Ik twijfel tussen de 3,5 en de 4,0 sterren, maar ik denk dat ik dankzij sommige zeer sterk uitgevoerde scènes toch naar de 4,0 neig.

4,0 sterren

"Bombastisch Oorlogsfilmpje Dat Zichzelf Serieus Probeert Te Nemen"

Dat was Pearl Harbor. Michael Bay vind ik een wisselende regisseur, die soms weleens iets zeer vermakelijks kan afleveren en soms totaal kan floppen. Een oorlogsfilm vond ik eigenlijk niks voor hem... en daar had ik gelijk in. Op visueel gebied voldoet Pearl Harbor zeker. De actie is lekker hard en goed in beeld gebracht, met prima visuele en speciale effecten. En alhoewel hij lang was, kan ik niet zeggen dat ik me ooit heb verveeld.

De acteerprestaties waren niet alles, maar toch zeker geloofwaardig. Helaas nogal platte personages en alhoewel een romantisch subplot, Bay heeft zich weer eens te veel laten meeslepen in de actie, waardoor het meeleven met de personages minimaal is. Verder is de romance ook niet veel soeps. De dialogen tussen Evelyn, Rafe en Danny waren stuk voor stuk cliché. Hieruit blijkt maar weer dat Bay niet goed om weet te gaan met drama en romance.

Gelukkig hier en daar wel wat leuke humor waar ik wel om kon lachen en de Japanners, die toch wel cool in beeld waren gebracht, zorgden voor wat vaart in de film. Toch wel jammer dat in deze film ook weer de Japanners als de echte 'schurken' zijn afgeschilderd, zoals in films als Star Wars en Harry Potter, terwijl de Amerikanen het pure goed zijn. Is nogal ongeloofwaardig.

Op het einde van de film werd het wel even spannend, maar Bay gaat toch de mist in. Omdat ik door de slechte personages niet goed heb mee kunnen leven, voelde ik vrij weinig toen Danny dood ging. Natuurlijk ook weer over-sentimenteel gedoe en dan krijgen we een epiloog die me sterk deed denken aan die van Harry Potter and the Deathly Hallows. Erg slap dat Rafe zijn zoontje naar Danny heeft vernoemd en ja hoor... natuurlijk houd het zoontje ook meteen van vliegen. Kom op! Waarom laat je hem dan niet meteen zien terwijl hij zijn ontbijt zit te eten met allemaal Amerikaanse vlaggetjes in z'n brood gestoken.

Dankzij het feit dat ik me ondanks de lange speelduur niet heb verveeld, de goede actie en de geloofwaardige acteerprestaties houd ik het toch nog op nèt een voldoende.

3,0 sterren.

Na alle box-office hits van de vorige drie piratenblockbusters kon een vierde deel natuurlijk niet uitblijven. Regisseur Gore Verbinski stapt op en Rob Marshall neemt het roer in handen. Verder worden de personages Elizabeth Swann en Will Turner ook het script uitgeschreven, waardoor we een geheel nieuw verhaal voorgeschoteld krijgen en een uitgekauwde romance (voor het grootste deel) onze tenen niet kromt. Schrijversduo Rossio en Elliot hebben gelukkig geleerd van hun fout om een overgecompliceerde verhaallijn te pennen die volgepropt zit met onnodige personages. 'Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides' pakt dankzij deze aspecten naar mijn mening goed uit. Zoals te verwachten kan de vierde uitmelker van de franchise niet tippen aan het origineel en, in mijn ogen, ook net niet aan het tweede deel, maar het is een flinke verbetering ten opzichte van het derde deel.

Na deze positieve woorden zal ik eerst even mijn kritiekpunten uiten, want helaas had de film beter gekunt. Ten eerste baalde ik een beetje van het nut van sommige dingen. Zo was het personage Philip niet echt belangrijk voor het verhaal en gaf ons alleen maar een saaie romance-subplot die nogal overduidelijk die van Will en Elizabeth moest vervangen - gelukkig was dit maar een klein deel van de film. Verder vond ik de Spanjaarden ook nogal een vreemde toevoeging; ook zij hadden weinig te maken met het grote plaatje en stonden er nogal nutteloos bij, van: hallo, wij zoeken ook de Fountain of Youth. Ook stoorde het me dat de Spanjaarden onder elkaar gewoon Engels spraken, sloeg nergens op.

Ten tweede: het eerste stuk speelt zich compleet af in Londen en ondanks dat het vermakelijk is sleept het een beetje aan en voelen de actiescènes aan als een videogame. Het heeft verder ook weinig met het plot te maken en het duurt lang voordat ze eindelijk op zee zitten en het plot vooruit gaat. Maar als ze eenmaal op zee zitten wordt het weer ouderwets... welcome to the Caribbean!

Want snel daarna volgt een scène waarin Blackbeard een zeemeermin wil vangen. Een paar van zijn matrozen zijn lokaas, waaronder het aanstekelijke nieuwe personage Scrum. De gehele scène is prachtig belicht en wordt begeleid door magische muziek van Hans Zimmer. De zeemeerminnen zijn simpelweg majestieus en angstaanjagend. Dit is echt de uitschieter van de film, een van de beste scènes van alle Pirates-films.

Natuurlijk zit Barbossa ook achter de schat van de eeuwige jeugd aan, met hulp van Gibbs. Het is eigenlijk interessant om te zien dat het deze keer niet Jack was die de show stal, maar Barbossa! Om eerlijk te zijn liep Jack overal maar een beetje achteraan en was hij er ook maar bij omdat het geen Pirates is zonder Sparrow. Hij doet zijn gebruikelijke dingetje weer, wat leuk blijft, maar wat we ook onderhand al hebben gezien. Barbossa heeft in dit deel echter een interessante achtergrond en Geoffrey Rush maakt hem tot een boeiender personage dan Jack. Het enige leuke aan Jack is eigenlijk wel zijn love-interest. In tegenstelling tot velen vond ik Penélope Cruz een goede toevoeging, stukken beter dan Keira Knightley. Ze acteerde leuk en had een prima chemistry met Jack.

Als iedereen, waaronder Barbossa, uiteindelijk de Fountain of Youth heeft gevonden breekt er weer een gevecht los tussen alles en iedereen en blijkt iedereen weer een eigen motivatie te hebben, wat natuurlijk altijd een van de heerlijke aspecten van de Pirates-serie is. Het is echter het einde wat onverwachts erg bevredigend is. Barbossa is weer vol-piraat en is in bezit van de Queen Anne's Revenge (dit was een grote verwijzing naar de scène van deel 1, waar Jack helemaal op het einde de Pearl weer terugheeft). Jack laat Angelica achter op een eiland met, ja hoor, een pistool met één kogel: heel even verwacht je een afgezaagd moment tussen de twee, maar nee, Jack heeft de manipulaties van zijn Spaanse tegenhangster door en hij laat haar als een echte koelbloedige piraat achter op het idilische eilandje. Verder heeft Jack de Pearl weer terug en zijn laatste woorden zijn: 'A pirate's life for me. Savvie?'

Mijn conclusie is dat ondanks een paar negatieve punten deze film een grote verbetering is van 'At World's End' dankzij een minder gecompliceerd verhaal en minder onnodige personages. Het is weer één grote achtbaanrit van gelach, sterk acteerspel en leuke actiescènes, begeleid door opnieuw een mooie score van componist Zimmer. Mijn advies: luister niet naar al die negatieve recensies, als je de vorige Pirates-films erg leuk vond, dan zal deze je ook zeker vermaken.

4,0 sterren

Deze film was opzich erg leuk. Goede voice-acting en een erg leuke Spaanse sfeer, met daaromheen een niet al te diepgaand, maar wel een leuk en avontuurlijk verhaal. Het grote pluspunt blijft toch wel hoe prachtig ze die animatie tegenwoordig wel niet kunnen maken. Mijn probleem echter was dat de film zich op een gegeven moment te veel op de hals haalde (een reuzegans die een stad aanvalt?), maar desalniettemin wordt alles uiteindelijk weer goed afgesloten. Jammer dat alleen de dood van Humpty Dumpty niet bijster emotioneel was en vooral doorspekt was met cheesy dialoog. Ook de personages Jack en Jill bleken uiteindelijk redelijk nutteloos en kregen niet echt een pay-off. Maar voor de rest heb ik erg genoten van deze vlotte avonturenfilm met erg mooie animatie en een lekker Spaans sfeertje gemengd met een sprookjesachtige sfeer.

3,5 sterren

Misschien dat ik er ooit een langere review voor schrijf, maar op dit moment heb ik daar geen zin in ivm vermoeidheid. Ik houd het dus kort. Ik vond deze film erg tegenvallen. Dat kind was irritant, vanaf het moment dat Zeus werd geïntroduceerd wist je al hoe de film ging eindigen, het was dus afschuwelijk voorspelbaar, er zaten erg veel cliché's in en de film wilde erg sentimenteel zijn maar sloeg daarin de plank totaal mis (ik was geen een keer geraakt). Verder hier en daar wat leuke actie in combinatie met stoere muziek, knap gemaakte robots en Hugh Jackman blijft een leuke acteur die een film prima kan dragen. Voor de rest, pretty boring. Sprak me niet echt aan.

2,5 sterren

"Leuke Tussendoor Actie"

Want dat is wat Salt is. Een film met erg goede actie, een leuk bedacht plot en prima acteerprestaties. Het was gewoon verstand op nul en genieten van de actie en Angelina Jolie. Meer probeert de film ook niet te zijn.

Het plot is misschien, zoals de concensus van Rotten Tomatoes terecht opmerkte nogal "ludicrous" (belachelijk), het gaat af en toe tot aan het gekke toe, maar door de verschillende plotwendingen behoudt de film zijn vaart en onvoorspelbaarheid. Salt had me even goed te pakken toen bleek dat Winters ook een Russische spion was. Dat is misschien ook het positieve en het negatieve aan de film: het plot is onvoorspelbaar en je weet nooit welke kant het nu weer op kan gaan, maar daardoor is het ook nogal onrealistisch, nogal belachelijk.

Gelukkig is en blijft dit een actiefilm. En met die actie zit het wel snor. Een aantal goed gefilmde actiesequenties, zoals achtervolgingen, explosies en de gebruikelijke over the top shit. Iets waar ik heerlijk van kan genieten: Jolie in actie, lekker flashy gefilmd en gemonteerd en een stoere soundtrack van James Newton Howard eronder.

Liev Schreiber en Angelina Jolie overheersten deze film, met twee puike prestaties. Schreiber heeft ook deze keer zijn pak charisma meegenomen en Jolie zit misschien wel in een van haar beste actierollen (ik vond haar hier in ieder geval beter dan in Tomb Raider). Het einde van de film schreeuwt om een vervolg en met de positie waarin de film nu verkeerd zou ik dat ook helemaal niet zo erg vinden.

Salt is daarmee een leuke tussendoor zomerblockbuster. De film heeft goede acteerprestaties, een leuk bedacht, onvoorspelbaar, maar absoluut onrealistisch uitgevoerd verhaal en lekkere over the top actie, waar je alleen maar van genieten kunt.

3,5 sterren

Super 8 was een film waar ik al een hele tijd naar uitkeek. J.J. Abrams is op dit moment een van mijn favoriete mensen in de film-business en hij werkte voor dit project samen met een van mijn andere favoriete mensen in de film-business, Steven Spielberg. Samen maakten ze een science-fiction film (een van mijn favo genres), die ook nog eens een ode zou worden aan de iconische science-fiction films uit de jaren ‘70 en ‘80. Er was voor mij geen reden meer om niet heel erg zwaar naar deze film uit te kijken.

Het eindresultaat vond ik zeer geslaagd. Zoals verwacht is het natuurlijk niet zo wonderlijk en ground-breaking als de films waarnaar het een ode aan is. En het monster dat de stad bedreigd is natuurlijk niet zo memorabel als E.T., de T-Rex uit Jurassic Park of de alien uit Alien, maar het mysterie van wat het nu precies is, is intrigerend genoeg om je geboeid naar het scherm te laten kijken.

De kracht van deze film is echter de personages. Net zoals Spielberg met zijn films, verliest Abrams geen moment zijn hoofdpersonages uit het oog. De kinderen die deze film moeten dragen doen dat met verve en zorgen dat je met hen meeleeft (veel meer dan bijvoorbeeld LaBeouf in Transformers). Ook kudo’s hier voor de regie van Abrams, die deze kinderen erg knap heeft geregisseerd.

Deze kinderen brengen ook nog wat leuke humor op de tafel, waardoor het geheel een spannende achtbaanrit wordt met een sterke balans tussen zware science-fiction, humor, mysterie en emotie. Abrams heeft dit alles erg goed in beeld gebracht met mooie CGI en special effects. Het enige waar ik me hierbij aan stoorde was het overmatige gebruik aan lens-flares. Dit was ook het geval bij Abrams’ vorige film, Star Trek, maar waar het daar nog toepasselijk was, wordt het hier ronduit storend. Hopelijk gaat hij dit in het vervolg wat minderen!

Het einde van de film vond ik in tegenstelling tot velen erg goed. Het is natuurlijk één grote verwijzing naar Close Encounters, waarin alle personages verwonderd kijken naar hoe het ruimteschip opstijgt. Op dit punt vond ik dat Abrams akelig dicht in de buurt kwam van de oude klassiekers. Het was gewoon mooi verfilmd, met de overheersende, maar prachtige score van Michael Giacchino eronder!

Conclusie: alhoewel Super 8 niet de klassieker zal worden die Close Encounters en E.T. Nu zijn, toch heeft Abrams een erg leuke ode afgeleverd met goede acteerprestaties, mysterie, spanning en emotie – een film met een hart.

4,0 sterren

Nadat ik voor het eerst de trailer van deze film had gezien, dacht ik dat het helemaal niets zou worden. Weer een goedkoop actiefilmpje geadapteerd van een Marvel-strip. Vervolgens kwamen begin lente de eerste recensies uit, die behoorlijk positief waren en die zeiden dat dit het vermaak van Iron Man matchte. Nu ik de film zelf ben gaan zien kom ik tot een middenweg: Thor is lang niet zo vermakelijk als Iron Man, maar ook niet zo slecht als ik op basis van de trailers verwacht had.

Laat ik beginnen met de negatieve punten van de film. Ten eerste vond ik het script hier en daar een beetje rommelen aan het begin. We krijgen een gaaf voorstukje, waarin we te zien krijgen hoe Thor uit de hemel valt, maar vervolgens krijgen we een ongelooflijk uitleggerig stuk dat als proloog moet dienen. Natuurlijk wordt de voice-over niet vermeden en ons wordt haarfijn voorgeschoteld hoe de wereld van deze goden en hun vijanden in elkaar zit en hoe Thor wordt verbannen uit zijn wereld. Ik vond het stuk te lang duren voor een proloog die dient als uitleg waarom er een god uit de lucht kwam gevallen, maar tegelijkertijd vond ik het ook te rap gaan. Er wordt een verhaal verteld dat in de tijdslijn van de film duizenden jaren duurt, terwijl het nogal van de hak op de tak sprong. Het valt te begrijpen dat ze snel door de stof heen moesten gaan, maar het duurde alsnog te lang voor een proloog en het was te afgeraffeld om die hele tijdslijn te bevatten.

Ten tweede vond ik een erg irritant punt de zogenaamde vrienden van Thor. Ze draagden niets bij aan de verhaallijn en ze werden slecht vertolkt door hun acteurs. Ik kreeg ook totaal niet het idee dat ze zo'n goede vrienden waren, op lijnen na als: 'We have to bring him back, we have to save him.' Sorry, het kwam totaal niet geloofwaardig op me over. En het feit dat Volstagg er eerder uitzag als een mislukte Gimli dan als een god, hielp ook niet. De scène waarin de vier "vrienden" de stad binnen komen marcheren vond ik erg lachwekkend op een slechte manier.

Ten derde stikte de film hier en daar van de cliché's en de voorspelbaarheid. Ik kon al meteen aan de kop van Loki zien dat hij niet deugde, natuurlijk zoent Thor weer met zijn meisje op het einde, natuurlijk spreken de goden in hun wereld gewoon Engelstalig, net als hun vijanden, die toevallig van een andere planeet komen.

Gelukkig zijn er ook nog genoeg positieve punten aan deze film, lekkere actiescènes werden begeleid door mooie en spectaculaire visuele effecten, waarbij je je vingers af kunt likken. Het camerawerk was bij sommige shots mooi en de montage heeft er een mooi geheel van kunnen maken. De wereld van de goden was ook erg mooi gemaakt.

Buiten de leuke vrienden van Thor, waren er ook nog daadwerkelijk goede prestaties in de film. Sterker nog, verder waren ze geen van allen slecht. Anthony Hopkins was een prima toevoeging als Odin, Natalie Portman is altijd een genot om te zien en acteerde prima als de vrouwelijke sidekick en Clark Gregg heeft een prima uitstraling als deze mysterieuze agent van SHIELD, een kop die je niet gauw vergeet. De hoofdrol werd goed gedragen door Chris Hemsworth, een redelijk charismatische acteur en de scènes waarin hij zijn Thor-cultuur toepaste op de onze waren erg grappig. Verder ook nog een leuk bijrolletje van Jeremy Renner.

Vooral het subplot met SHIELD deed de film naar mijn mening in niveau stijgen. Gezien ik helemaal niets afweet van de strips kwamen ze op mij over als een erg mysterieuze organisatie waar ik graag meer van wil weten. De scènes die zich op hun grondgebied afspeelden, rondom Thors hamer, vond ik ook allemaal erg goed en bevatten ook gelikte shots dankzij de neergutsende regen. Een pluspuntje voor de cinematography hier.

Vervolgens zakte de film een beetje in, maar het einde van de film vond ik ook weer goed. Het was een prima, actievolle climax die leidde naar een redelijk onverwacht einde voor dit soort films: namelijk dat Thor niet meer in staat was terug te keren naar onze aarde, waardoor hij zijn geliefde (die hij overigens net twee dagen ofzo kende) niet meer kon zien. Gelukkig geen cheesy scène waarin Thor alsnog wordt bekroond als koning, maar in plaats daarvan een beetje een droevig einde.

Mijn conclusie is dat de film zo zijn pieken en dalen had (helaas meer dalen dan pieken), maar Thor werd gered dankzij zijn mooie visuele effecten, gelikte actiescènes, prima cinematography en een sterke bijdrage door bijna heel de cast. Helaas bevat deze film noch het hart van Spiderman en X-Men, noch de sexyness van Iron Man, maar het is toch een redelijk solide additie aan de Marvel-films als je het vergelijkt met de andere Marvel superhelden vehikels.

3,0 sterren

De eerste twee X-Men films, geregisseerd door Bryan Singer, waren zeer menselijke films met een duidelijk thema, afgewisseld met sterke actie en ingevuld met goede acteurs. Helaas waren het derde deel en het vierde deel al een pak minder door hun rommeligheid en hun wat mindere verhaal. Toen ik hoorde dat Matthew Vaughn het 'vijfde' deel ging regisseren kreeg ik al wat meer interesse, ik heb alle films gezien die de Brit tot zover heeft gemaakt en die bevielen mij allemaal prima. Afijn, ik ben dus met redelijk hoge verwachtingen (en uiteindelijk ingeloste verwachtingen) naar deze film gegaan.

De opening van de film vond ik slechts redelijk. Het begon met Erik die werd opgepakt door de Duitsers en het hek verboog (ik dacht: dit hebben we toch al gezien?), vervolgens krijgen we Xavier te zien toen hij nog kind was, maar man... wat speelde dat kind geforceerd, zeg. Ook dat hij zomaar een of ander blauw wezen zijn huis binnenlaat vond ik een beetje raar (vinden zijn ouders dat wel goed?). Als we dan teruggaan naar Erik, wordt het al wat beter. Sterke scène waarin Sebastian Shaw de moeder van Erik doodschiet, als dan Erik compleet losbarst en gaat krijsen gaat het wat mij betreft weer een beetje over the top.

Goed, de twee hoofdpersonen zijn inmiddels volwassen en dat is waar de film pas echt goed wordt. Je merkt meteen dat Fassbender en McAvoy genieten van hun rollen en beiden zetten charismatische prestaties neer die zich de hele film doorzetten. Ook alle andere frisse, nieuwe mutant-gezichten waren allemaal leuk gespeeld en beter uitgediept dan in X-Men: Origins en The Last Stand, maar toch verliest Vaughn nooit de focus op zijn twee hoofdpersonen. De vijand waar ze achteraan zitten, Sebastian Shaw, is ook een erg leuke toevoeging aan het X-Men universum, heerlijk gespeeld door Kevin Bacon.

En zo kabbelt de film lekker door. Hier en daar wat actie, dan wat goede karaktermomenten, een lekker tempo, er valt altijd te genieten van de acteerprestaties, het koude oorlog verhaal dat rustig, maar goed wordt opgebouwd en dan af en toe ook nog eens een cameo ('Go fuck yourself' ). Mocht je je dan nog vervelen (wat al bijna onmogelijk zou moeten zijn) dan heb je altijd nog die twee ongelooflijk mooie, ronde tieten van January Jones om naar te kijken. Jezus Christus, zeg!

Bij de climax, echter, stijgt de film wat mij betreft nog wat in niveau. De actiescènes zijn daar erg vermakelijk en erg goed gemaakt en ik vond Eriks confrontatie met Shaw zeer sterk. De manier waarop hij overliep naar de 'dark side', vond ik goed gemaakt en ook even lekker groffe actie als Erik die munt door Shaws kop raast, een betere pay-back hadden ze voor hem niet kunnen bedenken. Vervolgens sluit alles netjes aan op de eerste X-Men film: Xavier is verlamd ('Next thing you know is i'm growing bald' ), Erik is de vijand en Mystique heeft zich bij Erik aangesloten. Helaas eindigt de film dan wel weer wat minder. Als Erik en co. Emma Frost uit de gevangenis gaan bevrijden. Ik vind dat Erik er met zijn helm (waar hij blijkbaar nog twee hoorntjes op had gemaakt) een beetje belachelijk uitziet en de zin 'I prefer to be called Magneto' vond ik ook een beetje tegenvallen.

Conclusie:
Met hier en daar misschien een paar kleine minpuntjes is X-Men: First Class weer een van de betere X-Men films, met een vlot script, goede regie, sterke acteerprestaties, een leuk verhaal en mooie actiescènes. Het deed me af en toe wel een beetje denken aan de verfrissing die Star Trek was twee jaar geleden.

4,0 sterren

"Positieve Verrassing"

David Fincher is een regisseur die me wel aanstaat. Zo vond ik zijn Alien film wel leuk, zijn Se7en geweldig en zijn Curious Case of Benjamin Button ook erg intrigerend. Daarom besloot ik eens een kijkje te nemen in de filmografie van Fincher: daar zag ik Zodiac. Ik ontdekte dat het een film was over een seriemoordenaar, en gezien Fincher daar al een goede ervaring mee had werden mijn verwachtingen nog eens extra aangescherpt. Helaas las ik toen dat de film een stuk "tammer" zou zijn dan Se7en. En ik zag dat de film een behoorlijk lange zit was. Met gemixte gevoelens ging het schijfje dan toch maar de Playstation 3 in...

Maar wat een film! Het eerste wat ik dacht na de film is: waarom zijn alle gemiddeldes zo laag? Ik vond deze film eerlijk gezegd beter dan Se7en. En waarom? Se7en is veel goedkoper, die film lokt zijn publiek met ernstige moorden, flink wat actie en gaat hier en daar zelfs flink over the top. Met Zodiac probeert Fincher zijn publiek echter te lokken met personages; met de mate waarin je je in hen in kunt leven. En daar was de film erg in geslaagd. Tegen het einde zat ik rechtop op de bank, te schreeuwen wie de moordenaar moest zijn, en ik besefte dat het heel erg lang geleden was dat ik zó geboeid naar een film heb zitten kijken.

Het eerste stuk van de film is goed. De moorden zijn spannend en realistisch in beeld gebracht, de brieven gooien er nog wat extra suspense bovenop en er was al snel te zien dat de acteurs goed in hun rollen zaten. Robert Downey Jr. speelt zoals altijd een erg goede rol, maar ook Jake Gyllenhaal was erg sterk met zijn nerdy-rol.

Vervolgens vind ik de film wat inzakken, hier komt eigenlijk het enige minpunt van de film voorbij gevlogen. Dit is het stuk dat de Zodiac geen brieven meer stuurt en van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn. Er gebeurt hier vrij weinig en het lijkt alsof de spanning voor je neus word weggenomen door de praatjes van de politie die zegt dat de Zodiac alleen maar aandacht wilde hebben.

Maar dan begint Robert Graysmith zijn obsessie te krijgen. Hij doet er alles aan om antwoorden te vinden... vervolgens krijgt hij ook telefoontjes met een hijgende stem aan de andere kant van de lijn. En het gaat er hem niet meer om om hem op te pakken, maar om zijn identiteit te vinden en hem dan eens recht in de ogen aan te kijken. Wat hij in een geniale scène uiteindelijk ook doet. In dat stuk zat ik compleet in de film, ik deelde de obsessie van Graysmith gewoon! Het hoogtepunt was wel die man die wilde dat Graysmith mee een kijkje nam in zijn kelder. In feite gebeurde er helemaal niets, maar het was verschrikkelijk spannend...

Ten slotte wil ik nog een laatste ding aanprijzen. En dat is de sfeer. Fincher zet hier een ongelooflijk goede 70's sfeer neer. Op sommige momenten had ik ook gewoon letterlijk het gevoel dat ik naar een film aan het kijken was die gereleased was in de 70's. Erg goed gedaan, Fincher!

En mijn theorie? Ik denk dat, zoals Graysmith op een gegeven moment ook zei, ze met z'n tweeën waren. Leigh Allen pleegde de moorden, terwijl de man van de kelder de brieven schreef

4,5 sterren