Mochizuki Rokuro

Het Western genre is op zijn best in een goed psychologisch steekspel. Daar hoef je vijftig jaar later niet veel aan te veranderen. Mangold slaagt daar best redelijk in. Wat je vijftig jaar later kunt toevoegen is visuele flair vanwege verbeterde technieken. Hoewel Ford’s Stagecoach –om een willekeurig voorbeeld te noemen- nog steeds wel opwindend is ziet zoiets er in de opening van 3:10 to Yuma in dit geval spic-en-span uit (met zelfs een ontploffend paard). De opvolgende scène met Bale en Crowe is trouwens een goede illustratie van mijn openingsstatement. Toch is de film verre van geslaagd en lijkt meer het realiseren van een jongensdroom cq. hobbyproject. Mangold weet echter nauwelijks iets toe te voegen, zit met plichtmatige dialogen die geen fluit bijdragen en veel te veel dramatiek die hij wil toevoegen door sentimentele zijlijnen met kinderen, vrouwen etc. Bale is trouwens behoorlijk matig, want bereikt nauwelijks enige diepgang. Dan doet Crowe het veel beter als slechterik, maar wellicht is dat dan ook weer gemakkelijker.

x2

Heel erg verschrikkelijk inderdaad. Evenals die voicover (misschien was die nog wel erger).

Echt de doodsteek voor de film -die me erg meeviel- en zoals OH al schreef al te makkelijk wordt afgeserveerd als porno & muziek in losse scènes. Best een mooi portet namelijk, goed geprobeerd door Winterbottom & co. maar mislukt door het parapluutje waar het allemaal zonodig onder moest komen te hangen.

Precies de omgekeerde ervaring als maxcomthrilla. De eerste 40 minuten waren (bijna) sulbiem, tegen de 4.5* aan. Van Shiki-Jitsu niveau, met een practhige verbeelding en zinneprikkelende originaliteit. Maar zodra onze arme loverobot aan de ketting wordt gelegd wordt het allemaal matig interessant, platvloers etc en moeten we het nog doen met maar 1 fraaie straatscene en gaat de film als een nachtkaars uit (en wordt het niveau van Zulwaski's Posession helaas door de totale film niet meer gehaald )

Ik had het niet verwacht, maar wordt nu ook nieuwsgierig naar Rubber's Lover.

BARREN ILLUSION is één van de beste films die ik de afgelopen tien jaar zag. De film, waarin al Kurosawa's favoriete thema's zijn samengebald, illustreert de situatie van de samenleving in de wereld. Kurosawa verpakt zijn boodschap ditmaal niet in een nachtmerrieachtige thriller, maar in een ongrijpbaar verhaal vol vervreemding en symboliek. In de film zijn oorzakelijke verbanden geheel afwezig. Alles wordt overgelaten aan gevoel en emotie niet aan reden of verstand. Omdat de film vol zintuiglijke kenmerken zit is hij niet afstandelijk of onbegrijpelijk, maar wellicht juist de meest doorvoelde toekomstcinema sinds Andrej Tarkovski. Hij daagt uit om te voelen hoe de huidige maatschappij functioneert, hoe wij daarin zelf functioneren en waar de werkelijke kracht van liefde en vooral verlangen ligt.

Centraal staan de geliefden Michi en Haru. Michi werkt als beambte op een postkantoor, waar ze verantwoordelijk is voor buitenlandse zendingen. Haar vriend Haru is muzikant. Vroeger wist hij nog wat hij wilde met zijn leven, maar nu heeft hij geen doel meer. Soms heeft hij het gevoel gewoon te verdwijnen. Hoewel beide karakters borrelen van verlangen is hun zoektocht emotieloos en zonder richting. Ook de samenleving om hen heen is in verval: er wordt niet meer gecommuniceerd, het zou zelfs oorlog kunnen zijn en mensen ontwikkelen onverklaarbare allergische reacties. Men vraagt zich af in welk universum men leeft, maar er is niemand die het weet.