Mochizuki Rokuro
Ingeschreven sinds 17 november 2006
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van Mochizuki Rokuro. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Nishi Ginza Ekimae (1958)
Alternatieve titel: Nishi Ginza Station, dinsdag 29 mei, 20:50 uur
Wat is hier aan de hand? _fal staat (stond - waar is-ie ??) bekend als een echte Japan-cinemaloog, maar heeft hier de lol niet van kunnen inzien.... ? De synopsis hier beschrijft het precies - heerlijk en grappig. Goede hoofdrol van Yanagasiwa Schin'ichi (waarom staat hij hier niet tussen de credits??).
Een heel erg leuke compacte film van Imamura. Een volbloed komedie en daar zijn er niet veel van. Qua vorm afwijkend van alles wat hij verder maakte en ook voor de geboorte van 1958/Japanse cinema. Imamura maakte deze film nog als opdracht film voor Nikkatsu, zonder veel eigen inbreng over het idee - al schreef hij wel het scenario en is voor''nieuwe golf'-cinema duidelijk experimenterend met de wijze van verhaal vertellen (een verteller/zanger, dromen) en als groot voordeel: lekker kort en puntig, niks te lang, niks te kort.
Mooi in elkaar gevlochten en net als je denkt dat Imamura goed naar Gojira of andere Honda films heeft gekeken komt er een hele andere draai. Goed gedaan. Leuke film!
Finding Nemo (2003)
Alternatieve titel: Op Zoek naar Nemo, maandag 28 mei, 16:01 uur
stem geplaatst
Road, The (2009)
maandag 28 mei, 8:12 uur
stem geplaatst
Phaedra (1962)
Alternatieve titel: Faidra, zondag 27 mei, 23:16 uur
stem geplaatst
Barbie of Swan Lake (2003)
Alternatieve titel: Barbie en Het Zwanenmeer, zondag 27 mei, 23:16 uur
Ik geloof dat een man van 39 niet de doelgroep is van dergelijke films, maar ik wilde het even een keertje zien om te kijken waaraan ik mijn dochtertje (nu anderhalf) zal blootstellen later. Dit dus duidelijk niet. Staat ook bij opa en oma op de 'zwarte lijst'.
Prinzessin Lillifee (2009)
Alternatieve titel: Prinses Lillifee, zondag 27 mei, 23:15 uur
stem geplaatst
Tantei Jimusho 23: Kutabare Akuto-domo (1963)
Alternatieve titel: Detective Bureau 2-3: Go to Hell Bastards, woensdag 23 mei, 21:22 uur
Niet helemaal raar natuurlijk, een komedie van Suzuki, maar in de Nikkatsu periode van de Jaren 60 lag de nadruk toch meer op misdaad en pas veel later werden de films frivoler en werden een mix van misdaad, kleur en fun (met name zijn laatste twee films Pistol Opera en Princess Racoon). Maar goed, dít is dus ook meer een komedie. Duidelijk elementen van Suzuki's misdaad films (er zitten volgens mij zelfs letterlijke kopieën van scènes uit Take Aim at the Police Van), maar de kleur experimenten, de bizarre vrouwenrollen en Jo Shishido die zingt en danst. 't Is even wat anders. Nergens serieus of heel bijzonder, maar wel makkelijk en vermakelijk.
Enrico IV (1984)
woensdag 23 mei, 20:55 uur
Even een 'schande' van mijn zijde weggepoetst (zoals gisteren beloofd), dan toch ook eindelijk een film van Marco Bellocchio gezien. Ben ook niet per se fan van Pirandello, maar de uitwerking hier, zeker in (een briljant gekozen) combinatie met de mooie muziek van Astor Piazzolla, is fraai. Mooi compact, door de theatrale aanpak (setting en acteren) invoelbaar, dwingend en dus meeslepend("urgent") en nergens rechtlijnig. De tijdlijnen die worden verweven terwijl de aristocraat (politicus, intellectueel, ...) ter verantwoording wordt geroepen door familie en religie (waarden): t heeft zelfs echo's van bijvoorbeeld het drieluik van Yoshida (dan houdt de vergelijking wel op hoor, maar t was wel grappig binnen één week tweemaal de confrontatie van een man met zijn omgeving te zien terwijl er druk gemanipuleerd werd in zowel de narratie als de vorm). Claudia wordt al minder betoverend, maar Mastroianni kan goed uit de voeten met dit materiaal.
De DVD-release van Home Screen is om te janken: naast letterboxed, ongelofelijk donker en die menu's daar zijn altijd bijzonder ergerlijk. Ga wél zeker nog op zoek naar Nel Nome del Padre en Buongiorno, Notte.
Senna (2010)
Alternatieve titel: Ayrton Senna: Beyond the Speed of Sound, dinsdag 22 mei, 11:39 uur
stem geplaatst
Julia (1977)
zaterdag 19 mei, 22:47 uur
Vreselijk degelijk, maar mooi ogend (autobiografisch) drama. Wordt vooral opgetild, door enkele fantastische sequenties, die helaas maar af en toe voorkomen. De treinscène is bijvoorbeeld geweldig gedaan en de wisselwerking tussen Fonda/Redgrave in hun laatste scène samen is goed. Ook wel zo'n typische Oscar-film (11 nominaties, 3 beeldjes), zoals bijvoorbeeld The English Patient.
Verder mooi 'versnipperd' verteld. Maar zoals gezegd nogal degelijk in zijn aanpak en vormgeving. Eigenlijk kennen alle bijrollen helaas maar weinig diepgang, zelfs ook die van Robards als Dashiel Hammett (en waar hij nota bene een Oscar voor kreeg - voor het tweede jaar op rij meen ik), Schell maakt er eigenlijk nog het meeste van.
Meryl Streep maakt in deze film haar debuut, maar komt maar in twee scènes voor (en heeft er maar in eentje tekst) op ongeveer 1/3 van de film. Zelden zoveel gerook gezien in een film als deze, tenminste door Fonda - die vrijwel de gehele film een sigaret in haar mond heeft. Al zie ik Lilian Hellman ook op veel foto's met een sigaret.
European Vacation (1985)
Alternatieve titel: National Lampoon's European Vacation, zaterdag 19 mei, 15:58 uur
stem geplaatst
Ragazza Che Sapeva Troppo, La (1963)
Alternatieve titel: The Girl Who Knew Too Much, zaterdag 19 mei, 10:08 uur
stem geplaatst
Moonrise Kingdom (2012)
vrijdag 18 mei, 20:44 uur
Teveel karikaturen en gekkigheid (tussen minstens evenzoveel geniale vondsten), zodat de "boodschap" over de naieve kalverliefde van twee tieners wat in het water valt. Er is af en toe magie, vaak een glimlach, maar het beklijft maar weinig. Zoals vaak bij Anderson vind ik. Wat dat betreft is (blijft) Anderson toch wel een tweelingbroertje van Burton.
Vond Bob Balaban eigenlijk de beste grappen hebben. En het was al 7 jaar terug dat ik Harvey Keitel nog eens zag.
Summer Storm (1944)
donderdag 17 mei, 22:44 uur
stem geplaatst
Rengoku Eroica (1970)
Alternatieve titel: Heroic Purgatory, donderdag 17 mei, 14:53 uur
stem geplaatst
Petrified Forest, The (1936)
donderdag 17 mei, 14:53 uur
stem geplaatst
Zhong Guo Chao Ren (1975)
Alternatieve titel: Infra-Man, donderdag 17 mei, 14:53 uur
stem geplaatst
Tournée (2010)
Alternatieve titel: On Tour, woensdag 16 mei, 20:39 uur
(reactie op ander bericht)
Volgens mij was er vooral een poging een karakterschets van hemzelf (of zijn eigen karakter) te maken. Vond die wel redelijk diepgaand - of die nu net zo interessant was als een film die zich had gefocust op de 'vlezige' "meisjes" valt te bezien. Zo'n klaploper is natuurlijk toch moeilijk sympathiek te maken: Vlees en Bloed à la.
Vond de rommeligheid juist wel charmant, vond de setting 'eindelijk iets anders' en de meeste voorvalletjes en verwikkelingen op zijn minst onderhoudend
Cielo Dividido, El (2006)
Alternatieve titel: Broken Sky, woensdag 16 mei, 16:55 uur
stem geplaatst
Eden Log (2007)
woensdag 16 mei, 16:54 uur
stem geplaatst
Doodslag (2012)
maandag 14 mei, 21:50 uur
stem geplaatst
Planet of the Apes (2001)
maandag 14 mei, 21:37 uur
stem geplaatst
Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)
Alternatieve titel: Sweeney Todd, maandag 14 mei, 21:36 uur
stem geplaatst
Alice in Wonderland (2010)
maandag 14 mei, 21:36 uur
stem geplaatst
Plötzliche Reichtum der Armen Leute von Kombach, Der (1971)
Alternatieve titel: The Sudden Wealth of the Poor People of Kombach, zondag 13 mei, 14:55 uur
Een aangename, of wellicht toch meer interessante, amalgaam aan stijlen en thema's die Schlöndorff hier laat zien. Staat ondanks zijn onbekendheid hier toch bekend als één van de hoogtepunten uit de Neuen Deutsche Welle. Wat opvalt als je deze nu zo ziet is dat Duitsland met zijn nieuwe filmmakersgolf duidelijk achter de golven van Frankrijk én bovenal de oost-Europese aanrolde (begin jaren 70 versus eind jaren 50/medio jaren 60).
Wat deze Schlöndorff aan typische Duitse kenmerken heeft is onder andere de sociale inhoud van arbeiders versus gevestigde orde, de onmacht en de teleurstelling, maar in deze film overheerst in vergelijking met films die in het heden spelen toch zeker wel de losse politiek-militaire (rechterlijke) toon - die ook bijvoorbeeld Jancsó zo sterk heeft.
Het amalgaam aan stijlen waarmee ik begon is terug te voeren op de bonte mengeling, waardoor de film ook moeilijk te plaatsen en 'te voelen' is. Naast de genoemde sociale thematiek is er enerzijds een zeer strenge voice-over die combineert met vlak uitgesproken monotone dialogen en handelingen (Bresson), een heel zwierig camerawerk in contrasterend scherp zwart/wit (Jancsó) en daarbij een zeer onverwachte psychedelisch-prog (Krautrock gemixt met Canterbury sound) muzikale omlijsting van Klaus Doldinger. Ik las na dat Doldinger oa ook Das Boot maakte en niet zozeer zijn sporen in de Krautrock heeft verdiend, maar in de jazz als tenor saxofonist.
Waar het voor mij wat minder was was dat eerste, Bressoniaanse, element. Het geeft het geheel een beetje een dooie sfeer, terwijl door camera en muziek meer lyriek gepast zou hebben. Zo zijn er scènes die spelen in de nevel (ergens halverwege en aan het einde) waardoor je merkt dat een wat minder strakke uitwerking in een feitelijk scenario -zoals nu- goed zou zijn geweest.
Ofrivilliga, De (2008)
Alternatieve titel: Involuntary, zaterdag 12 mei, 22:35 uur
stem geplaatst
Varvara-Krasa, Dlinnaya Kosa (1969)
Alternatieve titel: Barbara the Fair with the Silken Hair, zaterdag 12 mei, 22:30 uur
Buitengewoon rommelig begin, zeker het eerste half uur. En dat wil wat zeggen bij Rou die nooit rechtlijnige verhalen heeft gemaakt. Maar na dat half uur komt de betoverende Koroleva weer in beeld en begint alles soepeltjes te lopen. Het ondergrondse koninkrijk is heerlijk, zo ook de vier señores.
Maar Rou fascineert met name in zijn gebruik van vervormende beeldeffecten, spiegels en vage/soft focus achtergronden - het sprookjesachtige krijgt hiermee naast iets kinderlijks, ook échti ets kunstigs. En als er ooit een topic komt over paddestoelen in films, moet deze bovenaan! Een groot deel "Hamelen"-nostalgie: innemend en bordkarton.
Shanghai Surprise (1986)
vrijdag 11 mei, 16:51 uur
stem geplaatst
Usugesho (1985)
Alternatieve titel: Tracked, vrijdag 11 mei, 16:51 uur
stem geplaatst
Yasagure Anego Den: Sôkatsu Rinchi (1973)
Alternatieve titel: Female Yakuza Tale: Inquisition and Torture, vrijdag 11 mei, 16:51 uur
stem geplaatst
Dark Shadows (2012)
donderdag 10 mei, 15:52 uur
Ongelofelijk rommeltje in stijl, humor, tempo, sfeer en dus vooral aandacht en meestal gewoon niet boeiend. Een nevenplot over visconserven dat allemaal zo uit de film had gekund, te veel bijeengeraapte vervelende personages, hoop afgeraffelde lelijkheid en die 70-ies sfeer met dito muziek (en dan van de slechte soort) vond ik ook niet werken.
Jammer dat het huwelijk van Tim Burton met Lisa Marie ooit spaak liep, want aj aj aj wat wordt ze gemist - we kregen er HBC voor terug, ook geen straf, maar niemand doet Lisa vergeten. Ze had het als Angelique een stuk beter gedaan dan Eva Green -die ik nog nooit overtuigend heb gevonden.
Een film die het uiteindelijk moet hebben van Depp's acterende vingers - opgepikt van Landau (Lugosi) als ik dat zo zag (al deed hij het zelf ook al veel vaker geloof ik).
Easy Living (1949)
donderdag 10 mei, 15:51 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik heb me tijdens het kijken lange tijd afgevraagd waar Dogie_Hogan zijn quote vandaan zou komen, eigenlijk toch altijd uitstekend geïnformeerd - dus... maar het klopt wel degelijk - het duurt alleen 76 minuten. Ik sta toch niet bekend als liefhebber van misogyne cinema (hoop ik dan toch), dus ik hoopte al dat het wel zou meevallen. Het doet de uiteindelijk teneur van de film toch nog wel de das om (ter waarde van minstens 0.5*).
Een film die goed begint en duidelijk die signatuur heeft van een film van een Europeaan in Amerika, somberder, cynischer dan Amerikaanse films. Naar verluidt is er nogal in de versie van Tourneur geknipt om de boel een beetje bij te draaien. En mede daarom die nare bijsmaak. Want naast het hierboven beschreven plot is er een belangrijke nevenontwikkeling dat de carrière van vrouwlief omgekeerd evenredig verloopt met die van Mature. En dat kon natuurlijk niet ongestraft blijven.
Hoogtepunt van de film is uiteindelijk Lucille Ball in een andere serieuze rol. Haar scènes met Mature zijn zeker de moeite waard. Mature zelf minder - al vond hij zichzelf ook maar een beroerd acteur geloof ik. Zitten trouwen ook nog wel enkele lachwekkende dialogen, maar de scène bij de arts sloeg alles vond ik.
En nee, ik maak geen grappen over dat ik de eerste ben die op deze Tourneur/Mature/Ball film stem - en dat dat nauwelijks te geloven is 
Jungle Book (1942)
donderdag 10 mei, 15:51 uur
stem geplaatst
House on Haunted Hill (1959)
dinsdag 8 mei, 20:54 uur
stem geplaatst
Gadkie Lebedi (2006)
Alternatieve titel: Ugly Swans, dinsdag 8 mei, 15:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Je leest wel eens iets over overschatte (of onderschatte) regisseurs. Lopushanksiy zit vaak bij die tweede, maar als-ie bekend was bij mij misschien wel bij de eerste - ik zag nu twee films, ga er zeker nog één proberen (ik moet mijn oordeel wel enigzins kunnen onderbouwen).
Russiche regisseurs zullen altijd (moeten) leven met het juk van Tarkovskiy, maar als je je op eigen kracht ontworstelt met je eigen idioom en ideeën zal de wereld je omarmen voor wie je bent, niet om wie je doet alsof je bent (is dit te volgen??). Wat Sokurov en Zvyagintsev is gelukt is Lopushanskiy niet gelukt en bij deze film werd het mij helder waarom. Er overviel mij een gevoel van misantropie waardoor ik begreep waarom - hier heeft men geen zin in!! Lopushanskiy dóet alsof hij de enige rechtmatige alwetende filosoof over de wereld en haar einde is. Zwaar op de hand, ongelofelijk weinig prikkelend, doof en gevoelloos - op technocratische (kan dat bij films?) wijze, ook dat nog.
De kinder metafoor werkte eerder meelijkwekkend dan ontroerend bij mij. De hoofdrolspeler had wel wat uiterlijke gelijkenis met lieden die in films spelen die mij tot het diepst hebben weten te ontroeren en in één van die films loopt zo'n type op een gegeven moment met een kind door de nachtelijke straten. Ontdaan, bewogen en geëmotioneerd door ellende en onrecht. Het brengt een zeldzame zorgzaamheid en humaniteit met zich mee. Een beeld dat ik nooit zal vergeten door zijn zeggingskracht. Hier werkte het dus niet voor mij. Te gezocht, te theatraal geconstrueerd, te veel letterlijk te nemen onderwerpen en te veel platgetreden beeldtaal (knipperende TL's schemerige ruimtes, natte betonnen gangen). Maar let wel, er is ook wel een hoop schoonheid in de film: Prachtig rood en roodbruin bijvoorbeeld en fraaie tenorsax (dus toch een beklemmend eind), maar 't is niet genoeg om de film aan de vergetelheid te ontrukken wat mij betreft. Ik kan het mishebben, maar als Lopushanskiy écht briljant is dan draaiden zijn films toch zeker wel in gerenommeerde filmcompetities? oej wat zeg ik nu, waar is Kelemen toch altijd - o ja met Tarr samen nog wel te vinden her en der...
Laat ik daarom mijzelf ook niet schuldig maken om Russiche filmmakers af te rekenen op hun illustere landgenoten. Dus als ik zeg dat er een man in een wat verwarrende omgeving (en bijbehorende typetjes) op zoek is naar een kind, zou je bij een filmquiz ook 'Broken Flowers' kunnen atwoorden. Jarmusch dus. Die lichtvoetige toon is hier zeker niet, dus ook daar zullen we niet bij uitkomen - maar het zet wel de toon waar je de film óók zou kunnen indelen. En van Jarmusch is het niet zo'n hele grote stap naar Wim Wenders... Ooit visionair in de 70-ies met zijn onderzoekende roadmovies (in de 80-ies ook nog wel), maar jee, wat is die man ook de mist ingegaan met zijn Until the End of the World. En dáár zijn we dan op onze plek met de vergelijking: visueel doet het pogingen, maar inhoudelijk een hol vat vol zelfingenomen zwaarmoedigheid.
Shinsengumi Shimatsuki (1963)
Alternatieve titel: Shinsengumi Chronicles, maandag 7 mei, 21:13 uur
Legan's opmerking -dat dit een vlakke film is- blijkt raak (helaas). Ik geef Misumi graag credits voor de films of filmreeksen die hij heeft gemaakt en soms zelfs gestart (Zatoichi, Daimajin, Goyokiba, Kozure Okami), maar zo'n dramatisch gelaagde chanbara is duidelijk minder zijn ding. Dit legt het toch af tegen de vele geslaagdere films die er zijn gemaakt rond een dergelijk thema: alle samoeirai films die Criterion heeft uitgebracht (van Shinoda, Okamoto en zo) overstijgen deze film met gemak.
Ik leg een deel van de "schuld" van deze vlakke film toch wel bij Misumi Hij kan prima uit de voeten met meer gerichte (wraak)actie, zonder dat de intrige de hoofdzaak is. Hoewel Zatoichi op die kort-door-de-bocht analyse een uitzondering lijkt te zijn - hou ik het er maar op dat daar het uitgangspunt gewoon veerkrachtig genoeg gebleken is waarbij elke regisseur toch wel redelijk tot (zeer) goed werk kon afleveren. Of het Ichikawa ligt weet ik dan ook niet. Zijn uitgestreken gezicht (bepaald ook iets dat je Wakayama kan aanwrijven) verbergt toch ook wel wat mysterie dat de film wel kon hebben.
De figuurlijke inkleuring en omijsting ontbeert gewoon elke spanning of invoelbare geloofwaardigheid. Visueel qua camerawerk en -bewegingen misschien ook wel minder dan je van Misumi mag verwachten het zeer bruine kleurenpalet vond ik wel behoorlijk fraai. Lelijke muziek ook trouwens! Al met al toch wel een mindere samoeraifilm.
Island of Terror (1966)
maandag 7 mei, 19:19 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
De tandem Fisher/Cushing ditmaal niet in een Hammer (Horror) film, maar een gemuteerde / monster sci-fi die meer herinnert aan de 50-ies films uit de VS van Bert I. Gordon en Gordon Douglas. Op zicht dus heel vermakelijk, vooral de bliepende kwal/krab die eerste scène dat men er de bijl inzet!! 
, maar nogal rechttoe-rechtaan met de bijbehorende onlogica. Wat ik vooral miste was de meer Engelse Hammer-stijl waar hoekige persoonlijkheden, verdachtmakingen en folklore toch meer op de voorgrond kwamen (dit ging meer uit van analyse en reden), terwijl het verhaal er genoeg aanknopingspunten voor heeft.
Furyô Anego Den: Inoshika Ochô (1973)
Alternatieve titel: Sex and Fury, zondag 6 mei, 20:58 uur
Jammer van de aanwezigheid van Lindberg - de scènes met haar (met name die met dramatische verwikkelingen) zijn een verschirkking. De rest is van hoog niveau in het genre.
Op zich had ik wel uitgekeken naar dit 'Westerse' element in de film, maar de 'blonde' Europese, zoals ze wordt aangekondigd blijkt (helaas) een brunette met ook nog eens bruine ogen. Naast dat dat weinig exotisch oogt in een Japanse film acteert ze als een ouwe natte krant, waar de dag ervoor de vis in verpakt is geweest.
Maar genoeg geklaagd. De rest is van (hoog) niveau, Ike kan zich meten met Kaji (als dat überhaupt al kan) en de film neemt geen blad voor de mond als het gaat om naakt of bloed. En zeg nu zelf, wanneer zag jij voor het laatst een Japanse dame met een bebloed zwaard naakt in de sneeuw? Was voor mij toch al weer even terug
Angelic Conversation, The (1985)
zondag 6 mei, 19:02 uur
MR zit lekker op de bank met de beentjes omhoog 
(nou vooruit) edit:
Ik heb de film eenmaal op VHS gezien en eenmaal in het Filmmuseum. Ik zou het kunnen samenvatten als:
hypnotisch geheel: muziek / beeld / woorden: alles is op elkaar ingespeeld en verworden tot een prikkelend Gesamtkunstwerk 
Nee, je hebt het wel verwoord wat ik ook heb ervaren. Er spelen persoonlijke motieven een rol, maar ook de muziek van Coil, het leven en werk van Jarman in het algemeen (vuistdikke biografie gelezen), maar het is vooral de combi van sonnetten, muziek en (found footgae) film die het hem doen. Er zit een soort homo-erotische helden verering in de film die nogal dissoneert met de rest van de film, die vond ik trouwens ook niet fantastisch, maar het is met name die scene met de (radio?)telescoop in grofkorrelig beeld in combi met muziek en tekst die mij volledig overrompelde.
Net als Mat' i Syn wordt ik geïnspireerd door het persoonlijke ellement dat de films kenmerkt, het volledig eigen universum. Alsof je als kijker even mag meekijken en meeleven.
Jarman heeft meer dergelijke films gedaan, maar nooit zo persoonlijk en abstract. Sprak mij toch het meeste aan.
Még Kér a Nép (1972)
Alternatieve titel: Red Psalm, zaterdag 5 mei, 21:52 uur
stem geplaatst
Miss Bala (2011)
zaterdag 5 mei, 21:52 uur
stem geplaatst
Villa Amalia (2009)
donderdag 3 mei, 22:04 uur
Huppert speelt een type, waarvoor ze (te) vaak gecast wordt. Het levert een film op die de eerste drie kwartier zo allemachtig vervelend is omdat ze een verschrikkelijk mens speelt (nog erger dan soms) en lachwekkende dialogen heeft met haar (ex-)man: 'je hebt je hart vergrendeld' etc. Je vraagt je werkelijk af waar dit toe leidt en waar het voor dient (en waarom je in hemelsnaam zelf hiernaar zit te kijken). Maar het tweede deel veert de film op - hoewel het zwakheden blijft hebben. De laatste twintig minuten zijn dan toch behoorlijk de moeite.
Hot Blood (1956)
Alternatieve titel: Bad Blood, donderdag 3 mei, 19:46 uur
Uit in Frankrijk op DVD als L'Ardente Gitane (met Engelse audio en optionele Engelse subs). Nicholas Ray neemt ook hier weer een (etnische) outcast als onderwerp. Ditmaal wordt het geheel over de komische boeg gegooid en met teleurstellend resultaat.
De luchtigheid geeft enerzijds de indruk een Jean Renoir-film (dun laagje vernis van beschaving wordt afgekrabd) van de latere periode (veel couleur loucale, veel zwierigheid, maar het oogt goedkoop) te zijn en is anderzijds is het gewoon een platte klucht met dito gebruik van de verschijning van Jane Russell. Eigenlijk heeft alleen Jospeh Calleia als de vader van de familie een leuke rol.
Great McGinty, The (1940)
donderdag 3 mei, 19:46 uur
(reactie op ander bericht)
(reactie op ander bericht)
Totaal niet mee eens. Donlevy was geweldig en mede door hem een prima film. De fiml ist vooral wat scherpte in het tweede deel, maar de opening en de wisselwerking met Tamiroff mocht er wezen. Wel vreemd dat Sturges uitgerekend voor zijn debuut in de prijzen viel - want het tempo en de en passantgrappen zijn nog niet op volle sterkte en het Amerikaanse drama heeft hier nog meer een Capra-feel dan scherpte.
Raw Deal (1948)
donderdag 3 mei, 19:46 uur
stem geplaatst
Metropia (2009)
donderdag 3 mei, 8:43 uur
stem geplaatst
Black Christmas (1974)
Alternatieve titel: Silent Night, Evil Night, donderdag 3 mei, 8:43 uur
stem geplaatst
Cardinal, The (1963)
woensdag 2 mei, 18:50 uur
Je moet wel erg in de persoonlijke conflicten en innerlijke strijd die horen bij het Katholiek geloof geïnteresseerd zijn wil dit drama beklijven. Bij moet je toch eigenlijk ook niet aankomen met de dogma's van de katholieke kerk als seks voor het huwelijk - drie weesgegroetjes - en het celibaat. Het werkt gewoon niet echt als katalysator voor een (lange!) film. Ik had een beetje hoop dat het geheel gedreven zou worden door ijkpunten uit de geschiedenis van de 21e Eeuw. Dat was helaas maar ten dele zo - en op die momenten was de film het meest boeiend.
De momenten waar je kon opveren waren spaarzaam, want de nadruk op persoonlijke overtuigingen, drijfveer en conflict werd vooral uitgewerkt in lange (interieur) monologen of discussie dialogen. Taaie kost toch wel. De zwierige stijl van Preminger (doorgaans) was dan ook nauwelijks terug te vinden. Ik zag een tijdje terug Advise & Consent en hoewel die film ook sterk leunde op dialoog en overtuigingen die niet per se de mijne zijn leefde dat als geheel een stuk meer. In zo'n benauwende omgeving van het Capitool kon Preminger dan beter uit de voeten dan in zo'n chronologische biografie als dit.
Positieve punten uit beide film is trouwens de aanwezigheid van Burgess Meredith. Iemand die ik al een beetje uit het oog verloren was, maar sinds de eerste keer Rocky tamelijk bij mij is blijven hangen. Minpuntje op acteervlak was -de voor mij onbekende- Tom Tryon (even uitkijken dat ik Brix niet achter mee aan krijg dat een mij onbekende de meest populaire ster van zijn tijd blijkt - ook Tryon zat in The Longest Day zag ik), zijn stuurse blik om zijn innerlijke strijd weer te geven (met name in de scènes rond zijn liefde voor Romy S) werkte niet bepaald overtuigend. Deed me een beetje denken aan Montgomery Clift - een acteur waar ik ook al niet zo dol op ben - gemixt met Burt Lancaster.
Kiseki (2011)
Alternatieve titel: I Wish, woensdag 2 mei, 8:37 uur
stem geplaatst
Deep Blue Sea, The (2011)
dinsdag 1 mei, 16:39 uur
Laten we in elk geval beginnen de manke vergelijking met In the Mood for Love maar eens te schrappen. Die raakt kant nog wal: we hebben het hier over een film met huwelijk, overspel en suïcide - drie termen waarmee je met geen mogelijkheid bij In the Mood for Love kunt aankomen. Films over gecorrumpeerde relaties door ongelijke (on)afhankelijkheden zijn er in voldoende mate elders voor handen.
Ik vond de film wél iets zeggen over na-oorlogs Europa als het gaat om de positie van de vrouw (veilig huwelijk, zelfstandigheid, avontuur), zeker in Engeland. Ik weet niet hoe goed jij/jullie thuis zijn in Engelse omgangsvormen, relatiedogma's etc, maar dat is echt een Victoriaans eiland (nog steeds). Daarover doet de film toch wel een boekje open vond ik.
Een relatie tussen Hester en haar man was volkomen voorstelbaar, vanuit de gearrangeerde huwelijken in bepaalde kringen. Dat daar geen chemie is (hoeft te zijn) lijkt me helder. De gesprekken tussen hen gaven wel duidelijk aan dat ze anderzijds aan hun stand verplicht waren er voor elkaar te zijn - omdat nu eenmaal zo hoort. Vooral van de man aan de vrouw, maar ook zeker andersom, waarom klampt Hester zich anders zo vast aan hem? Juist die safe haven haalt haar weer enigzins omhoog als ze (voor de zoveelste keer) is afgedankt door Freddie.
Ze valt blijkbaar voor een patjepeëer van een stoer pratende RAF-piloot, maar die vind dat meissie wel leuk, maar niet voor altijd. Daar kan weinig chemie zijn, dat Weisz dol op hem was (Joost mag weten waarom) werd in de film wel duidelijk. Hij vond haar af en toe leuk genoeg, dus daar hoefde niet echt chemie te zijn. Hij moest er niet aan denken dat ze mee zou gaan naar Argentinië (ben even kwijt of het een ander land was).
De zeer Victoriaanse stijl is typisch Davies - die kan je liggen of niet. Ik heb ook films van hem minder beoordeeld, omdat de mindset zoals beavis het noemt wellicht niet goed was. Dat kan een manco zijn van een maker, maar evenzo goed van de kijker (wat niet wegneemt dat je film slecht mag vinden), maar je argumenten deugen nog niet.
Nora Inu (1949)
Alternatieve titel: Stray Dog, maandag 30 april, 20:54 uur
stem geplaatst
Akahige (1965)
Alternatieve titel: Red Beard, maandag 30 april, 20:53 uur
stem geplaatst
Alpeis (2011)
Alternatieve titel: Alps, zondag 29 april, 23:36 uur
Wellicht meer een film voor aspirant verkopers in een lampenwinkel dan cinefielen. Een voorbeeld: De recente Europese cinema is eigenlijk op te delen in drie stromingen: de narratieven, de constructivisten en de deconstructivisten. Binnen de constructivisten zijn er die in zwart/wit film en die in kleur filmen. Bij de laatste groep zijn er een groot aantal die schone fotografie als basis nemen en anderen die 'lelijk' filmen. Van deze laatsten tot slot zijn er die ondanks dat het er niet uitziet veel zeggingskracht in hun film weten te leggen, zoals Roy Andersson, maar ook een aantal wiens films meer weghebben van een droge zouteloze, gummi deegbal. Na twee films van Giorgos Lanthimos ben ik genoodzaakt hem bij deze laatste groep in te delen - helaas.
Hail the Conquering Hero (1944)
zondag 29 april, 8:01 uur
(laat ik na 4,5 jaar weer eens berichtje posten bij een vermeende classic)
Zag niet lang geleden Palm Beach Story van Sturges en moest toen een kwartiertje wennen aan de stijl: is dit de beroemde Sturges (mijn eerste vier films waren toch al weer even terug)? waarom was hij ook weer zo geroemd? is dit niet heel flauw en/of oubollig? Maar de kwaliteiten en klasse zijn na 15 minuten eigenlijk wel duidelijk komen bovendrijven. Zo ook hier.
In het begin even schakelen, wat is hier zo geweldig?? Maar eenmaal uit de bar waar de film begint gaat alles rollen en zelfs lopen als een sneltrein. Mijn heer wat een tempo weer. Na 50 minuten is er even een rustpunt - eindelijk. Het briljante zit m naast het tempo en de grote hoeveelheid scherpe dialoog in alle dingen die eromheen gebeuren: losse opmerkingen links en rechts, gefrons en gekluns links en rechts - en vooral het stoïcijnse waarmee zowel de hoofd als bijzaken gepaard gaan maken het zo enorm genietbaar.
In die zin is het ook bij deze film weer zonneklaar waarom de Coens Sturges noemen als inspiratie. De arme Bracken komt vanaf scène 1 in zo'n mallemolen waar hij zonder enige eigen inbreng na een uur volledig in is verzopen. Ik zag -ik meen twee weken terug- Burn After Reading van de Coens nog een keertje en daar overkomt Malkovich ook zoiets. Een gesprek (in feite tussen anderen) neemt zo'n wending die een onafwendbare trits van geurtenissen in gang wordt gezet en de hoofdpersoon komt tegen zijn wens in en tegen beter weten in in een compromitterende situaties terecht.
Vergelijkingen met Capra zijn ook gauw gemaakt, maar de randen zijn hier scherper al is het slot nauwelijks minder naïef en ontwapenend. Maar ja het is 1943 - de wereld staat bepaald in brand. In die zin opmerkelijk dat de toon toch behoorlijk cynisch of op zijn minst ontnuchterend is - je moet er maar mee aankomen. Toch vond ik de thematiek minder aansprekend dan in Palm Beach. Waarschijnlijk te rechtlijnig en direct om er helemaal in mee te gaan. Toch stiekem één van de mindere Preston Sturges films om die reden (edit: na een nachtje slapen een halfje eraf), al levert dat altijd nog een beste film op.
Crazies, The (1973)
zaterdag 28 april, 23:46 uur
stem geplaatst
This Must Be the Place (2011)
vrijdag 27 april, 19:04 uur
stem geplaatst
Dellamorte Dellamore (1994)
Alternatieve titel: Cemetery Man, vrijdag 27 april, 11:11 uur
Een hele merkwaardige mix van gothic-romantische weltschmertz, macabere humor, authentieke horror (op Italiaanse wijze) en grand-guignol (of is dat per definitie een mix van voornoemde zaken?). Het werkte maar deels. Vooral het weltschmertz deel van een (uitstekende) Everett werkte goed, maar de humor werkte totaal niet en was goedkoop. Was na het meer rechtlijnige genrewerk van Soavi (toch de enige succevolle adept van Fucli/Argento naar mijn gevoel) toch een kleine teleursltelling (ook gezien de status van deze film) ook al wordt de film naar einde toe beter en blijf je mede daarom uiteindelijk met een positief gevoel zitten. Lastige film om te beoordelen - ik zag recentelijk werk van Arrabal en hoewel dat 100% politiek is deed die bonte mix me daaraan denken en dan delft deze film toch duidelijk het onderspit in die vergelijking.
Offence, The (1972)
vrijdag 27 april, 9:09 uur
stem geplaatst
Gamera tai Gyaosu (1967)
Alternatieve titel: Gamera vs. Gyaos, donderdag 26 april, 11:19 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Geen idee wat hiermee mis is. Vond ook dit derde deel een aardige aflevering. Minder monster clashes inderdaad, maar Gyaos vond ik heel erg tof, al zou ik het zeker geen verschrikkelijke vleermuis noemen (zie synopsis). Mag bij mij gewoon in de achtertuin komen wonen, beetje flappen met zijn vleugels, lekker koel in de zomer! Júist ook die laserbeams en vooral de uitwerkingen ervan waren tof:vliegtuigen en auto's precies doormidden , maar ook zeker alle gekleurde stoom, rook (+ frambozenlimonade!), wetenschappelijk-anatomische lessen waren onderhoudend. Vond het kwalitatief eigenlijk beter dan in een gemiddelde Kaiju-film op dat vlak. Zag er verzorgd uit, Gamera zelf was minder in beeld, maar ik zie dat eigenlijk als een pré. Film verliep veel meer staccato dan andere afleveringen en ook dat beviel me beter. Leverde een soort stilering op die ook heel erg bij die monsterpoppen past. Zo'n still als deze bijvoorbeeld. Ziet er gewoon mooi verzorgd uit.
Rofuto (2005)
Alternatieve titel: Loft, donderdag 26 april, 11:18 uur
Wat takeshi hier voor al aanhaalt is zo'n beetje ook het punt voor mij. Kurosawa (die sinds de 'successen' van Tokyo Sonata wel een director's/writer's block lijkt te hebben) is in het begin op de top van zijn kunnen (a la Pulse en Seance). Helaas is de film wel heel donker en duister (letterlijk). Op de achterkant van de DVD staan fraaie nevel scènes, die ik graag meer had gezien. Maar het tweede deel blijft daarbij gewoon iets achter. Al blijft het fijn weer eens een Kurosawa te zien die bij zijn kerncompetenties blijft, het hier in NL wél verkrijgbare Sakebi is maar een standaard-genre werkje en Tokyo Sonata een a-typische Kurosawa middle-of-the-road film (met kwaliteiten). Zo zie ik hem toch het liefst al mag het dus minimalistisch, nevelig en psychologisch blijven wat mij betreft.
Dear John (2010)
woensdag 25 april, 22:38 uur
stem geplaatst
Gamera tai Uchu Kaijû Bairasu (1968)
Alternatieve titel: Destroy All Planets, woensdag 25 april, 15:34 uur
stem geplaatst
Knowing (2009)
maandag 23 april, 23:04 uur
stem geplaatst
Gin-iro no Kami no Agito (2006)
Alternatieve titel: Origin: Spirits of the Past, maandag 23 april, 17:46 uur
Een vrij standaard, maar daarom (dus) niet minder fijne eco-animatie. Sommige prachtige stads- en landschapsconcepten waren zeer fraai en ook de kleding van de vier jonge hoofdpersonen waren erg apart en gaven wat extra's. Deze plussen werden haast om zeep geholpen door erg storende en aanwezige bombast-muziek.
Enne... Gonzo is geen Ghibli, maar dat beweert ook niemand geloof ik.
Als er ooit een filmprogramma rond 'bomen' wordt gemaakt zou ik voorstellen: The Fountain (dat leek verhip de zelfde boom wel!), Charisma en Origine en zie daar een prachtig filmboomprogramma.
De Jueves a Domingo (2012)
maandag 23 april, 17:40 uur
stem geplaatst
Dernière Séance (2011)
Alternatieve titel: Last Screening, maandag 23 april, 8:02 uur
stem geplaatst
Hoshi o Ou Kodomo (2011)
Alternatieve titel: Children Who Chase Lost Voices from Deep Below, maandag 23 april, 8:02 uur
stem geplaatst
Saya-zamurai (2010)
Alternatieve titel: Scabbard Samurai, maandag 23 april, 8:02 uur
stem geplaatst
Malpertuis (1971)
zaterdag 21 april, 22:28 uur
stem geplaatst
Demora, La (2012)
Alternatieve titel: The Delay, vrijdag 20 april, 18:30 uur
Op het eerste gezicht een sociaal drama, dat zo kenmerkend is voor de hele Latijns Amerikaanse cinema. Maar in vorm toch wel wat anders. De fotografie van Maria Secco (@Verhoeven: een vrouw!) is even krachtig als weerbarstig en geeft veel (desolate) sfeer aan zowel interieur als extereur scenes van een verlaten, koud nachtelijk Montevideo en een vervallen woonbunker waarin María met haar kinderen en vader (prachtrol van Carlos Vallarino, breekbaar en eloquent) woont. De camera verstopt zich soms half achter muurtjes, glas of traliewerk en, de nadruk op handelingen, de geluiden die daarbij horen (gesprekken, stromend water, straat, etc) treden afwisselend op de voorgrond.
Het tweede deel van de film is helaas wat minder krachtig, door de wat moeilijk voor te stellen / weinig geloofwaardige zoektocht van María naar haar vader die ze eerder die dag heeft achtergelaten in een rommelig grasveldje tussen sombere wooncomplexen. Het einde is hiermee eigenlijk een teleurstelling, want de kracht van het begin is wat teveel los gelaten, maar bovengemiddeld was het zeker!
Draait nu op het LAFF in het LHC in Utrecht. Nog een kans op zondagmiddag.
Yôkai Hyaku Monogatari (1968)
Alternatieve titel: Yokai Monsters: 100 Monsters, vrijdag 20 april, 18:30 uur
Een teleurstellende film van Zatoichi-veteraan Yasuda, die vooral vreselijk wisselvallig is. Ja, er zijn hele leuke stukjes die de film nog nét de moeite maken, vooral (of eigenlijk alleen) die met de Yokai (de film mikt hier met name op grappige effecten), maar mijn heer: er zijn stukken die niet om doorheen te komen zijn. De eerste twintig minuten bijvoorbeeld zijn ongelofelijk praterig, langdradig en het geheel is doorspekt met "komische" noten, waarvan je tenen omhoog krullen. Dan veer je even op mijn een oud spookverhaal met vervloekte Koi (ik dacht trouwens dat karpers sowieso oneetbaar waren), maar na een Yokai-intermezzo vervolgt de film weer met een heel tergend stuk, tot de volgende Yokai. Enz...
Dung Fong Tuk Ying (1986)
Alternatieve titel: Eastern Condors, vrijdag 20 april, 13:03 uur
stem geplaatst
Innocents, The (1961)
donderdag 19 april, 21:00 uur
stem geplaatst
Susuz Yaz (1964)
Alternatieve titel: Dry Summer, woensdag 18 april, 21:57 uur
Vond het vooral slecht. Uitvergroot en herhalend over wat je mijlenver zag aankomen. Niet dat dat het ergste was, maar er was geen enkele 'eigenheid' in het scenario of zoiets te vinden. Stompzinnige ontwikkelingen, herhalingen (o dat had ik al gezegd), plichtmatige dialogen en theatraal acteerwerk van het niet-goede soort. Ik ben zeer te porren voor melodrama, maar niet voor zo eentje. Ik heb tijdens het kijken even gedacht of sommigen hier misschien Kalatozov in zien, maar dat is nu achteraf zéker vloeken in de kerk.
De scene die op de EYE-site staat, gebeten door een slang, zegt eigenlijk alles. Was zo'n beetje het dieptepunt. Paar aardige dingen met de camera, die dynamisch waren (om iets te verhullen, zoals beavis aangeeft - wel aardig gevonden). Muziek was het enige lichtpuntje.
Het is me alleen nog niet duidelijk waar die Engelse/Amerikaanse regisseurscredit op gebaseerd is. Stond niet op de titelrol (wel op imdb en EYE-site).
Wuthering Heights (2011)
dinsdag 17 april, 17:06 uur
stem geplaatst
Advise & Consent (1962)
maandag 16 april, 22:50 uur
stem geplaatst
Harper (1966)
zondag 15 april, 21:26 uur
stem geplaatst
Night to Remember, A (1958)
zondag 15 april, 16:04 uur
stem geplaatst
Men Who Stare at Goats, The (2009)
zondag 15 april, 9:28 uur
stem geplaatst
Star Trek (2009)
vrijdag 13 april, 22:57 uur
stem geplaatst
Kyonetsu no Kisetsu (1960)
Alternatieve titel: The Weird Love Makers, donderdag 12 april, 12:21 uur
stem geplaatst
Kanashimi no Beradona (1973)
Alternatieve titel: Belladonna of Sadness, donderdag 12 april, 9:18 uur
stem geplaatst
Palm Beach Story, The (1942)
woensdag 11 april, 22:18 uur
stem geplaatst
Reader, The (2008)
dinsdag 10 april, 7:12 uur
stem geplaatst
Inconvenient Truth, An (2006)
maandag 9 april, 22:10 uur
Los van de inhoud die gebracht wordt en wat je van die inhoud vindt (eens/oneens) is deze "docu" in verschijningsvorm een gedrocht en daardoor onbekijkbaar en ongenietbaar. Nog steeds zere oogjes.
Divorzio all'Italiana (1961)
Alternatieve titel: Divorce - Italian Style, maandag 9 april, 22:10 uur
stem geplaatst
Tokaido Abaketo Chu (1969)
Alternatieve titel: Yokai Monsters: Along With Ghosts, maandag 9 april, 10:32 uur
stem geplaatst
Tora no O wo Fumu Otokotachi (1945)
Alternatieve titel: The Men Who Tread on the Tiger's Tail, maandag 9 april, 8:11 uur
stem geplaatst
Headshot (2011)
Alternatieve titel: Fon Tok Kuen Fah, zondag 8 april, 12:02 uur
(reactie op ander bericht)
(reactie op ander bericht)
Als je de film hebt gezien dan weet je waarom. 't Is gewoon weinig bijzonders. Programmeurs kunnen uit 1000-en betere titels kiezen denk ik om hun festivalruimte te vullen.
Met het hele ondersteboven-gegeven wordt he-le-maal niets, noppes, nada gedaan. Een Thaise misdaadgenre-film met een politie/misdaad/familie-wraak thema,that's all. In een paar scènes zie je de hand van Ratanaruang terug (een tweetal scènes in het bos bijvoorbeeld - daarom is mijn oordeel nog gemiddeld), maar 't is zeker zijn minste werk.
De hier gebruikte poster is het beste aan de hele film.
ik was voor deze film gisteren naar Amsterdam afgereisd, maar door wat gewijzigde afspraken kon ik meer films kijken dan aanvankelijk gedacht, ik had zelfs een mini festival met vier films op drie locaties rond het Leidseplein - en deze film waarmee het begon was duidelijk de minste
Weekend (2011)
zondag 8 april, 9:04 uur
stem geplaatst
Rentaneko (2012)
Alternatieve titel: Rent-a-Cat, zondag 8 april, 9:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Rentaneko vond ik nog wat kleiner en stilistischer dan Megane, meer herinnerend aan de stijl van Miki. Droger ook. Meer nadrukkelijk ook in visuele dingen. De manier waarop Sayoko de megafoon gebruikt en hoe Ogigami erin slaagt dat visueel fris/verrassend/aangenaam te houden verraadt toch heel wat klasse (Ichikawa is trouwens óók erg goed). Er zit ook een scène met een ananas in die er verder helemaal niet toe doet, maar toch helemaal klopt. In het begin dacht ik dat het te sentimenteel zou gaan worden, maar de eerste twee 'verhaaltjes' dienen om de structuur neer te zetten. De derde bij het verhuurbedrijf treft dan helemaal de juiste toon, maar als je denkt dat Ogigami een niveau dieper is gaan zitten vlakt het daarna toch wel weer heel erg af ook al gooit Ogigami er nog een troefkaart bovenop.
En zo kabbelen we aangenaam naar het einde, maar blijft de échte punch uit: teveel uitleggerig over wat we toch wel meekrijgen uit de film en te nadrukkelijk via voice over het geheel dieper te laten lijken. Erg aangenaam dat wel - cliché: zoiets komt écht alleen uit Japan. Ik vond de scènes met de buurvrouw buurman? goed werken, maar kan me ook voorstellen dat voor veel mensen dat dan weer teveel van het goede is.
De mensen om mij heen gingen er helemaal voor (zowel de Sayoko als de buurvrouw en vooral de vele poezen/katten) en er werden volop vergelijkingen getrokken met Amélie. Misschien is er dus wel een groot publiek voor de film al lijkt het me sterk dat de exposure zo groot zou zijn. Maar een handige marketing-salesagent weet hier misschien zijn voordeel mee te doen
Haywire (2011)
zondag 8 april, 9:04 uur
stem geplaatst
Lac, Un (2008)
Alternatieve titel: A Lake, vrijdag 6 april, 22:49 uur
stem geplaatst
Cocorico Monsieur Poulet (1974)
vrijdag 6 april, 22:49 uur
(reactie op ander bericht)
Nou daar is-ie dan...
Staan veel dingen in jouw beschrijving pippo, al vraag ik me af of er in de cinema veel 'zielige zwartjes' te zien waren en dat dit een tegenhanger zou zijn. Misschien in post-Giro 555-spotjes. Ben het wel met je eens dat het authentiek oogt en inderdaad zeker niet prekerig, belerend of voyeuristisch is. In die zin zeker aangenaam. Wat verder opvalt is dat dynamische camerawerk. Nachtmerrie logica zag ik dan weer een stuk minder (en dat was wel waar ik wat meer op hoopte met de Afrikaanse spiritualiteit a-la-Sissako bijvoorbeeld indachtig).
Jammer dat de film inhoudelijk minder dynamisch en levendig is als gehoopt. De film heeft enkele ingrediënten daarvoor, maar is toch eigenlijk anderhalf uur een one-joke-movie (une-blague-cinéma). Druk gepraat, malle gevallen, aardige karakterschetsen, veel couleur locale, wat bijgeloof en spiritualiteit, zelfs voor mij als zeer onervaren Afrikaganger (eenmaal Oostelijk Afrika) toch wel herkenbaar.
Niezwykła Podróż Baltazara Kobera (1988)
Alternatieve titel: The Tribulations of Balthazar Kober, donderdag 5 april, 10:08 uur
Mooi beschreven inderdaad door danuz. Fascinerend vanaf begin tot einde (hoewel de film na het begin wel wat moeite heeft om op gang te komen - letterlijk met de odyssee). Ik vond de muziek juist iets extra's meegeven - zeer fraaie soundtrack. Mooi meisje ook en er is een enorme chemie tussen Rosa en Balthazar (jammer genoeg is de film wat donker - zodat de flikkering in de ogen niet te zien was).
Toch meer rechtlijnig dan de surrealistische / mysterie films van Has (die ik het beste vind), maar hij heeft ook zeer rechttoe/rechtaan drama's gemaakt en daarop is dit weer een welkome aanvulling.
Reservation Road (2007)
donderdag 5 april, 10:07 uur
stem geplaatst
Hotel Rwanda (2004)
donderdag 5 april, 10:07 uur
stem geplaatst
Zatôichi Abare Tako (1964)
Alternatieve titel: Zatoichi's Flashing Sword, woensdag 4 april, 17:58 uur
Een op het eerste gezicht gemiddelde aflevering, die echter vier troeven heeft om boven de wat bleke 3* uit te komen: twee prachtige vechtscènes, eentje in / onder water (kan me niet herinneren dat dat in een andere Zatoichi film voorkomt) en de eindscène: prachtig van boven (zie je wel vaker, maar hier bijzonder stijlvol). Verder speelt de film aan een rivier, scènes daaromheen met een overzetplek (zelfs het plot draait daar deels om) herinneren aan de beroemde schetsen van Hiroshige en geven een leuk beeld van Japan - ook met wat aerials in beeld gebracht. En tot slot is er hier wat (k)luchtige humor die ik ook voor het grootste deel vond werken (met de kinderen bijvoorbeeld). Met de sidekicks van 'de slechterik' werkte het weer minder.
edit: vreemd dat het grootste deel van deze thread over ''de zevende'' (niet bestaande) Asiamania release gaat, dat is hier niet aan de orde (die van AnimEigo bestaat wel). Het is wel de 7e film uit de reeks
Bakuha 3-Byô Mae (1967)
Alternatieve titel: 3 Seconds before Explosion, woensdag 4 april, 15:41 uur
(reactie op ander bericht)
Vind je? In zo'n meer komische film zoals dit, met al die nationaliteiten etc komt Kobayashi toch wel goed tot zijn recht. Ook in Black Tight Killers vind ik m prima op zijn plek. Dat is toch ook cool (ander soort cool). Hij doet me denken aan Chow Yun-fat - of eigenlijk andersom natuurlijk, maar Chow kende ik eerder dan Kobayashi.
Verder wel eens met jouw commentaar en dat van Baggerman. Leuk voor een keer en onderhoudend, maar verre van memorabel - zeker in vergelijking met enkele gelijkaardige Japanse misdaad films uit die periode.
Dama s Sobachkoy (1960)
Alternatieve titel: The Lady with the Little Dog, maandag 2 april, 21:40 uur
stem geplaatst
Gladiatorerna (1969)
Alternatieve titel: The Gladiators, maandag 2 april, 20:19 uur
stem geplaatst
