Mochizuki Rokuro

BARREN ILLUSION is één van de beste films die ik de afgelopen tien jaar zag. De film, waarin al Kurosawa's favoriete thema's zijn samengebald, illustreert de situatie van de samenleving in de wereld. Kurosawa verpakt zijn boodschap ditmaal niet in een nachtmerrieachtige thriller, maar in een ongrijpbaar verhaal vol vervreemding en symboliek. In de film zijn oorzakelijke verbanden geheel afwezig. Alles wordt overgelaten aan gevoel en emotie niet aan reden of verstand. Omdat de film vol zintuiglijke kenmerken zit is hij niet afstandelijk of onbegrijpelijk, maar wellicht juist de meest doorvoelde toekomstcinema sinds Andrej Tarkovski. Hij daagt uit om te voelen hoe de huidige maatschappij functioneert, hoe wij daarin zelf functioneren en waar de werkelijke kracht van liefde en vooral verlangen ligt.

Centraal staan de geliefden Michi en Haru. Michi werkt als beambte op een postkantoor, waar ze verantwoordelijk is voor buitenlandse zendingen. Haar vriend Haru is muzikant. Vroeger wist hij nog wat hij wilde met zijn leven, maar nu heeft hij geen doel meer. Soms heeft hij het gevoel gewoon te verdwijnen. Hoewel beide karakters borrelen van verlangen is hun zoektocht emotieloos en zonder richting. Ook de samenleving om hen heen is in verval: er wordt niet meer gecommuniceerd, het zou zelfs oorlog kunnen zijn en mensen ontwikkelen onverklaarbare allergische reacties. Men vraagt zich af in welk universum men leeft, maar er is niemand die het weet.