Kiros

Ben normaal niet zo`n 'drama' liefhebber maar heb deze film met gemak en veel plezier uitgekeken.
Heb genoten van de soms botte humor van de ietwat lomp ogende Giamatti in het eerste gedeelte, maar ook het laatste half uur geboeid gekeken toen de film de sentimentele gevoelige kant op ging.
Steeds meer kreeg je in de gaten hoe de Alzheimer grip op hem leek te krijgen.
Het einde gaf voldoening en voelde fijn aan. Mooi om te ontdekken hoe Giamatti verantwoordelijk bleek voor de blijvende 'carrière' van de oude actrice.
Als afsluiter werd toch min of meer duidelijk hoe Boogie om het leven was gekomen.

Zèèr genoten. 4.5

Nee, dit was `m niet voor mij.
De toevalligheden waarmee de personages tot elkaar veroordeeld zijn, waren niet erg subtiel gekozen.(Agent die 'toevallig' de vrouw uit de brandende auto weet te redden..uh uh)
Het lag er allemaal tè dik op en de regisseur laat de boodschap wel erg duidelijk naar voren komen. Wederom was iets meer subtiliteit wel op z`n plaats geweest. Er is geen ruimte om zelf over dingen na te denken; de boodschap word je door de strot geduwd.

De scene waarin de latino zijn dochter zijn ketting overdraagt en zijn bedtime story aan haar vertelde, alsmede het eindshot ( muziekje, vallende avondsneeuw..hoe origineel?) deden bij mij bijna het glazuur van m`n tanden springen. Visueel was deze film voor het overgrote gedeelte geen straf om naar te kijken en op sommige momenten deed de soundtrack het meer dan aardig.

Al met al toch een film, wat mij betreft, vol met vals sentiment en uitermate geschikt voor de massa.
Zit je met 10 verschillende mensen in huis en je zet deze film op, ben je er zeker van dat minstens 7 mensen de film kunnen waarderen. Een typische Oscar film.

Zeer vermakelijke film.
De arrogantie van Clough is in het begin prachtig om te zien, maar zodra de obsessie bizarre vormen aan gaat nemen heb je steeds minder met hem te doen.
De trainingen en wedstrijden zijn door de houterigheid van de acteurs lachwekkend maar nergens stoort het. Mede doordat het simpelweg ondergeschikt is aan het verhaal.
Leuk om aan het einde de echte beelden te zien van Brian Clough. Pas dan zie je hoe goed Michael Sheen hem heeft neergezet.

Grappig om te zien dat de meeste interviews in de film terug te vinden zijn op youtube. Gewoonweg bijna identiek, zoals de confrontatie in de studio met Don Revie

YouTube - Don Revie Meets Clough 1974
4 *

Een aardig spannend begin maar naarmate de film vervorderde werd het allemaal ietwat ongeloofwaardig. ( de killer die in een volle discotheek zijn slag slaat.. Come on. )
Het concept is goed bedacht maar hier had veel meer mee gedaan kunnen worden. Er zat gelukkig wel een redelijk tempo in de film want was dit iets langdradiger geweest, had dit de film zeker niet ten goede gekomen. Het einde is zoals je het einde eigenlijk al kon verwachten.

Nog net aan een voldoende, dat is de verdienste van Mila Jovovich, die geen straf is om naar te kijken.

Visueel allemaal niet bijzonder, maar wie maalt daar nog om wanneer je van zo dichtbij een indringend kijkje mag nemen in het leven van een paar doodnormale abnormale gasten?

Je wordt als kijker niet meegenomen, je zit bijna op schoot bij de hoofdrolspelers.
Zie je de vier vrienden, dan voel je jezelf bijna de vijfde aanwezige in de kroeg, op straat of bij een van hen thuis.
Schaamteloos ben je onderdeel van een wereld waar je niet wilt zijn maar waarin je toch blijft zitten. Of het nou gaat om het slappe geouwehoer, de ruzies, de slechte grappen of het verdriet; de sfeer is zo ruw aanwezig dat het bijna tastbaar is.

Wat mij persoonlijk het meeste aangreep was de wanhoop die zich langzaam maar zeker meester maakte van 'Verbrande Herman'. De emotie die bij hem loskwam in de scene op de stoep van het leger des heils is niet na te spelen, door de beste acteur nog niet.
Een zeer aangrijpende docu.

Misschien begon ik deze film met te veel zin en een te hoog verwachtingspatroon. Denkend in mm-sterren tijdens de film leek het in het begin richting de vier te gaan maar moest langzamerhand tot mijn spijt bekennen dat dit niet haalbaar leek des te langer de film vorderde.
Cinematografisch zag het er allemaal geweldig uit, maar uiteindelijk koste het moeite om de aandacht erbij te houden, mede door de vele namen die langskwamen en de soms onavolgbare snelheid waarmee het onderzoek tot stand kwam.
Het einde, waarin alle puzzelstukjes in elkaar passen, zou ongetwijfeld in boekvorm beter tot zijn recht zijn gekomen, maar in deze film kwam het allemaal wat afgeraffeld over. Heb een aantal keer de film een stukje moeten rewinden om de aanwijzingen en de clou`s nog eens te zien. Dat gebeurd me zelden.

Geen moment verveeld maar ook niet op het puntje van m`n stoel gezeten.

Wat ben ik blij dat ik deze film zo lang heb laten liggen. Anders had ik gisteren nooit zo`n heerlijke avond gehad.
Geweldige dialogen en voortreffelijke acteerprestatie`s. De gehele film krijg je het gevoel dat je ook op een stoel in het kantoor, in de auto of restaurant zit. Je zit er dicht op, juist doordat het zo realistisch wordt gehouden.
De scene waarin Baldwin zijn speech houdt, is een echte klassieker. Je voelt de spanning en de schaamte van de heren die op hun plek worden gezet, alsof je zelf op je nummer gezet wordt.

Prachtfilm!

Knip hier en daar een paar seconden uit een scene en plak het achter elkaar in een youtubefilmpje van maximaal 3 minuten. Dan heb je een leuk tussendoortje waarbij je een glimlach niet kan onderdrukken en die daarna in de vergetelheid raakt samen met alle andere 1000-en korte funclips die je ooit zag.

Hier omheen een docu maken is veel te veel van het goede. Je bent als kijker een beetje op zoek naar diepgang, maar bij een figuur als de hoofdpersoon is dit bijna onmogelijk. Het enige wat diep gaat is het inhaleren van de zoveelste joint.
Enige sympathie krijgen, dat lukte mij niet. Of dat aan Sjonnie lag of aan de regisseur weet ik niet. Wellicht aan beide.
Een afkeer krijgen is logischer. Zonder de moraalridder uit te hangen, durf ik te stellen, dat dit soort mensen echt de verziekte cellen in de maatschappij zijn. Totaal geen respect voor wat dan ook, niet willen werken en een zeer grote bek ( inclusief bedreigingen) geven tegen instanties die er voor zorgen dat je toch te eten, te wonen en te blowen hebt ondanks je werkweigering.

Sjonnie als een held, als een cultfiguur, als een eenling schoppende tegen het systeem neerzetten is naar mijn mening niet juist.

Zeer matige en veel te lang durende pulp documentaire.

Vooral voor degenen die 'het boek' hebben gelezen zal deze film erg tegenvallen. Het echte ware verhaal ( voor zover we dat kunnen opmaken uit het boek en verscheidene reportages) loopt als een dun rafelig rood draadje door deze film heen. Alles daaromheen is zwaar overdreven aangedikt en soms tamelijk nutteloos.
De filmmaker lijkt niet te kunnen kiezen tussen een integer drama ( het verhaal over de heer Heineken zelf) en een spannende aktie. Dat haalde wat mij betreft de vaart te vaak eruit.
Hauer speelt een erg goede rol, helaas wordt daarmee het contrast zeer duidelijk en pijnlijk bloot gelegd tussen zijn acteerkunsten en die van de ontvoerders. Zo nu en dan het niveau GTST.

Jammerlijk mislukte verfilming van wat een ijzersterke aktie/thriller had kunnen zijn. Een prestatie op zich om van zo`n verhaal een slappe bedoeling te maken.

Altijd leuk om een film te kijken waar je op voorhand vrijwel niets van weet, en die dan ook nog eens blijkt te boeien.
Gelukkig had ik de lage score niet gezien, wellicht had ik `m dan even laten liggen.

Ik hou wel van thriller/horror waar je niet de hele tijd van op het puntje van je stoel zit en waarbij je jezelf afvraagt welke kant dit opgaat. Wat mij betreft had het genre 'drama' niet misstaan achter eerdergenoemde genres.

Waarschijnlijk had deze film me eerder gaan vervelen als hij niet in de 'docu stijl' was geschoten. Dit maakte het sfeertje enigzins benauwder en 'closer'.
In tegenstelling tot veel meningen hier, kon ik me prima vinden in het einde.

Al met al heb ik mijn tijd niet weggegooid door deze eens op te zetten.

Jammer, maar dit komt niet in de buurt van de voorgaande delen.
Weinig verrassends, omdat we de bekende trucjes met de personages wel kennen.
De norse achterdochtige schoonvader, de wat sukkelige schoonzoon en de ex-vriend die weer om de hoek komt kijken, we kennen het.

Toch was het geen straf om deze film te bekijken. Het keek wel lekker weg ondanks dat de leuke grappen op èèn vuurwerk hand te tellen waren. Het laatste kwartier was zeer slap en erg kinderachtig.
Waar deel 1 en 2 af en toe nog wel goed zijn voor een kijkbeurt op televisie ( met een half oog) zal deze snel doorgezapt worden.

Een beetje dubbel gevoel hield ik over aan deze docu. Natuurlijk is het een uniek kijkje in wat eigenlijk niet gezien mag worden en toch is het nergens de freakshow die je van te voren verwacht.

Het gevaarlijke vond ik zelf dat je soms je best moet doen om geen sympathie te krijgen voor bepaalde personages. Zeker voor een vrolijk figuur als Rudy, die als een grappenmakende-pluk de dag figuur door deze docu stuitert.
Aan de ene kant geeft het een voldoening om te zien dat sommige 'patienten' oprecht spijt hebben van hun daden en aangeven dat ze ook niet voor hun geestelijke gezondheidsschade hebben gekozen en daarom zelf ook liever opgesloten blijven.

Bij dat gedeelte kwam bij mij heel even de 'voorzichtige sympathie' om de hoek kijken. Vervolgens merkte ik dat ik moest/wilde onthouden dat deze mensen de ultieme extreme ziektekiemen van de maatschappij zijn. De (lust) moordenaars van onze moeders, vaders, kinderen. De monsters voor wie eigenlijk geen straf te zwaar is.
Het is tijdens deze docu erg lastig om dat beeld vast te houden.

Het was erg vreemd voor mijn denkwijze om daders van de meest vreselijke delicten eventjes als 'gewone mensen' te zien. Toch blijf ik van mening dat - hoe wreed opsluiting ook is- deze longstayers het wel erg easy hebben. Soms nog veel beter als menig mens ìn de maatschappij waar zij uitgehaald zijn.


Voor de geïnteresseerden:
Deze week te zien op Holland Doc (thema kanaal)
Dins 12:15 - 13:49 en `s nachts 01:54 - 03:28
Woens 10:43 - 12:17

Wauw! Eindelijk weer eens een film gezien die tegen de top aanleunt.
De radeloosheid van het niet kunnen slapen en de krankzinnigheid die daarbij komt kijken is perfect weergegeven.
Heerlijk duister sfeertje die nergens een kant op gaat waar er geen touw meer aan vast te knopen is. Tenminste, voor mij was het allemaal vrij duidelijk dat Trevor fantasie en werkelijkheid door elkaar haalde.
Natuurlijk zag je van verre aankomen dat de 'kale' een deel van hemzelf was. Zoals later bleek, was hij z`n guilty conscience', die afscheid nam op het moment dat Trevor zichzelf aan ging geven.
Dan is ook inmiddels duidelijk waarom hij een jaar lang de slaap niet kan of wil vatten.

Zeer genoten van deze film!

Tja, lastig om zo`n kinderfilm te beoordelen ivm andere films. Meestal kan ik me bij diverse films voor de kleintjes redelijk inleven maar daar was deze film simpelweg gewoon te basic voor.
De kinderen in een redelijke volle ( woensdagmiddag-vakantie) zaal waren nou ook niet razend enthousiast, had ik de indruk.

Ik kan gaan zeuren over de dialogen, special effects, grappen en camerawerk maar dat doe ik niet. Eigenlijk had ik dit van te voren kunnen weten, aangezien er wel eens een aflevering van Mega Mindy voorbij is gekomen hier thuis.

En dat is precies wat deze film is: Een extra-lange Mega Mindy aflevering. Niets minder en zeker niets meer.

Zo, dat was Rundskop, waar ik al enige tijd naar uitkeek.
Het was niet wat ik verwacht had; een thriller-achtige film over de hormonenmaffia maar meer een zeer aangrijpend drama over een man die zwaar in de knoop zit met zichzelf. Het subplot over de hormonenhandelarij deed eigenlijk niet zo heel veel ter zake, daarom vond ik het ietwat jammer dat er nèt te veel of eigenlijk weer nèt te weinig aandacht aan werd besteed.

De brute scene met de kleine Jacky vond ik zèèr aangrijpend en zwaar. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit eerder een scene met letterlijk open mond heb gekeken. Die kwam behoorlijk hard aan en ineens is de te grote, te brede en net te stoere lompe volwassen Jack een zielig hoopje mens. Dan pas leer je de blik in zijn ogen kennen.

Visueel ziet het er allemaal heerlijk uit. De zwaarmoedigheid op het platteland in zijn somberste vorm en het contrast als twee werelden elkaar ontmoeten in de parfumerie.
Naarmate de film vordert voel je aan Jacky dat hij een tikkende tijdbom wordt. Prachtig tot uiting gebracht tijdens de liftscene.

Lag het aan mij of wordt er in het midden gelaten wat er gebeurde tijdens zijn bezoek in het verzorgingstehuis waar hij na 20 jaar weer zijn belager ziet?

Petje af en diepe buiging voor het acteerwerk van Schoenaerts. Waar het verhaal soms wat in herhaling lijkt te vallen en de spanning met de informant eigenlijk niet voelbaar is, wordt dit ruimschoots goed gemaakt door Schoenaerts`prestatie.
Minpuntjes vond ik de rollen van de twee 'garagisten' die eigenlijk als een soort karikatuur werden neergezet. Paste naar mijn idee niet op die manier in de film.
Ook waren er naar mijn idee net teveel personages. De rollen van ' Nonkel Eddy' en Stieve hadden ook tot èèn personage gebonden kunnen worden.

Al met al wederom weer een zeer goede en aangrijpende film van onze Zuiderburen. Hulde!

Ik kon als echte SAW liefhebber niet wachten tot hij in de bios te zien was. Zeker niet wanneer hij in andere landen al enige tijd te zien is.
Eindelijk vandaag kunnen kijken in zeer goede kwaliteit (blu-ray 1080p) dus ging er eens lekker voor zitten.

Helaas werd al snel duidelijk dat het acteerwerk zeer ondermaats was, soms bij het lachwekkende af. Dat stoorde mij enorm.

De traps waren aardig bedacht maar meer gericht op het gore-publiek. Zoveel mogelijk bloed en ingewanden laten zien, maakt een 'trap' nog niet geslaagd. Sleutels in het lichaam, dat kennen we nu ook wel..

Het feit dat Dr. Gordon nog een rol van betekenis zou gaan spelen op het einde was wel duidelijk. Zijn rol in het begin was te onbetekenend om hem daarvoor te laten opdraven.

Als Saw-fan van het eerste uur ben ik jammer genoeg niet vermaakt.

Tja, komedie of niet? Die discussie is al gevoerd hier, zag ik.
Wat mij betreft niet, of het moeten die hoofdschuddende glimlach momenten zijn , die de film het predicaat 'Komedie' geven. Enkel de scene`s waarin Giamatti de portemonnee terug gaat halen, en het moment dat hij de wijnspuugbak tot zich neemt, kon rekenen op een flinke lachstuip.

Hoewel ik absoluut geen fan ben van het drama genre, kon ik deze film uitstekend waarderen. Heeft er ook mee te maken dat ik Paul Giamatti graag zie spelen. De lulligheid druipt van die man af en maakt het heerlijk om naar te kijken.

Een vermakelijk kijkje in de elitaire wijsneuzerige wijnproeverij-wereld. Lekker interessant doen over de geur en je verheven voelen boven de rest wanneer je de smaken kan benoemen.
De afkeer is van Giamatti`s gezicht af te lezen wanneer Jack het gewoon heeft over 'een lekker wijntje'.
Een erg fijne en misschien wel de mooiste scene is wanneer hij met Maya bespreekt waarom hij zo`n fan is van Pinot. De manier waarop hij de wijn omschrijft, is een metafoor van zijn eigen ik.

Net iets minder dan Giamatti`s 'Barney`s Version' maar zeer zeker de moeite waard.

Wat een tenenkrommend slecht acteerwerk is er in deze film te zien. In een gemiddelde regionale soapserie zitten acteurs die geloofwaardiger overkomen dan in Sint.
Pijnlijk om sommige dialogen op zo`n amateuristische manier te moeten zien. De wanstaltige, geforceerd stoere one-liners zorgden vaak voor een plaatsvervangende schaamte.

Vorig jaar zag ik bij de making of dat ze klaarblijkelijk veel aandacht hadden besteedt aan het zo realistisch mogelijk eruit laten zien van het rennende paard over de daken. Ik hoor het Dick Maas nog zeggen:" We doen niet onder voor Amerikaanse films qua special effects".
Ik denk dat Dick teveel opgespoten sneeuw heeft ingeademd of dat de mist-machines teveel in zijn richting hebben geblazen, want het zag er te slecht uit om te kunnen spreken van een schoonheidsfoutje.

Het verhaal zelf zit leuk in elkaar en met name de beginscene had een heerlijk sinister sfeertje. De locaties waren top, alhoewel dat in hartje Amsterdam ook niet zo moeilijk is.Amsterdam bij nacht, is sowieso al een heerlijk sfeervol beeld waar je alle kanten mee uit kunt.

Ik begrijp trouwens ook waarom die Veronicagids zo overdreven in beeld werd gebracht. Ik kan me de uitgebreide propaganda van dat magazine nog goed herinneren tav deze film.
1.5

Regelrechte drab..

De eerste Sinterklaasfilm uit de reeks van van Nellestein die ik heb bekeken en dat zal ook gelijk de laatste zijn.
Natuurlijk stelde ik mij van tevoren in op een film die niet gemaakt is voor mij (hoewel ik van andere Sint gerelateerde films best genieten) maar voor de kleintjes.

Zodra drie kinderen van 4, 5 en 6, bij de eerste keer dat Sinterklaas in beeld komt, bijna in koor beginnen te roepen 'dat Sinterklaas zo`n rare andere stem heeft' heb je eigenlijk als filmmaker al flink gefaald. Natuurlijk kan niet elke Sint de stem van good old Bram nabootsen, maar de Sint uit deze film klonk gewoon bij tijd en wijle ( om het op z`n oud-Hollandsch te zeggen) erg nichterig.
Of dat de regisseur ontgaan is, of dat er sprake is van een gimmick, weet ik niet.
Ik gok op het laatste, aangezien er nog al wat gay-ish dubbelzinnige 'grapjes' in voorkomen.
Leuk om in een kinderfilm af en toe wat humor voor de ouderen in te stoppen, maar dan moet het ook wel leuk zijn. Dit was tenenkrommend. Joling die met een - ik noem het maar- quasi ondeugende blik zegt:" Het is inderdaad wel een boefje hoor". Lachen joh..
Nergens is er ook maar enig sfeertje te herkennen die zo typerend is voor `t Sinterklaasfeest. Het is dat Sinterklaas nog leeft, anders had-ie zich omgedraaid in zijn graf.


Boeven in een kinderfilm horen dom te zijn, (zo hebben we dat volgens mij afgesproken ooit met z`n allen ) maar Joris en Boris waren gewoon -forgive me my french- zum kotsen. Wie die twee verzonnen heeft, moeten ze direct opsluiten en wat mij betreft een sessie waterboarding laten ondergaan van 75 minuten. Payback time!

Nogmaals, dit is een kinderfilm en die zijn voor kinderen geschikt. Normaal gesproken dan. De kinderen die `m hier thuis bekeken hebben, raakten na een half uur al verveeld.
De Sint was raar, de boeven te imbeciel en de rest van de personages nietszeggende beeldvulling.
Leuk om zo`n film op te vrolijken met BN-ers maar daar redt je het uiteindelijk niet mee.
Al met al misschien niet een film voor de allerkleinsten, alhoewel ik mij afvraag of een kind van 8 jaar of ouder nog wel een Sinterklaasfilm wilt kijken als ze niet meer geloven.


Vervolgens aansluitend Het Paard van Sinterklaas opgezet wat gelukkig wel erg beviel bij de kinderen.


Kijk deze film dus niet met kleintjes en als je waarde hecht aan dit gezellige oer-Hollandse tafereel. Je komt namelijk van een koude kermis thuis..

Helaas, heb ik deze film moeten kijken. Je moet wat over hebben voor je kinderen dus ga je met straffe tegenzin te film bekijken.
Hopende dat ie toch iets beter te doen was als de vorige, kwam ik bedrogen uit. Net als bij de vorige film vonden de kinderen de Sint maar raar en de Pieten te cartoonesk. Tenminste, die term hoorde ik niet uit hun mondjes maar de boodschap was duidelijk. De sfeer is de zaal was onrustig, veel kinderen hadden moeite om de aandacht erbij te houden. Iets wat ik twee dagen later bij Bennie Stout niet heb gemerkt.
Dat is nou een film die weet om te gaan met het Sinterklaas feest. Warmte, gezelligheid en geen debiel gedoe zoals deze film wel had.
De nichterige grapjes zijn flauw en komen raar over op kinderen van 5 en 6 jaar.

Kortom, een totaal wanproduct waar je je geld niet aan uit zou moeten geven. Ga voor een echte familiefilm naar eerder genoemde Bennie Stout toe, wanneer je met een goed gevoel uit de bioscoop wil lopen.

Qua beeld zag het er allemaal best gelikt uit. Het verhaal daarentegen sloeg kant noch wal.
De toevalligheden en de 'te ver gezocht'-momenten zorgen ervoor dat je zeker je verstand op nul ( zo niet lager) moet zetten. Het is aan Channing Tatum, Ray Liotta en good old Al Pacino te danken dat de film enigszins nog tot een redelijk niveau getrokken wordt, al vraag ik me zeker bij Pacino af waarom hij zich leent voor zo`n film.

Een zeer krappe 2.5

Verplicht meekijken met de kleine werd meer dan genieten.
Los van het werkelijk sublieme visuele werk, was de opzet van het verhaal briljant bedacht. Knap van de makers om ook met de emoties van volwassenen te spelen.
Hier en daar wat spannend maar wat een prachtige (bijna) slotscene in de afvalverwerkingsmachine waar ze elkaars handen beetpakken en de emoties sterk van het gezicht af te lezen zijn zonder daarbij overdreven gebruik te maken van mimiek.
De kleine genoot, maar ik stiekem nog meer.

De eerste 20 minuten waren leuk. Daarna begint het trucje zijn uitwerking te verliezen en wordt de film erg flauw met zichzelf herhalende kunstjes en grappen die je ver van te voren ziet aankomen.
Na het zoveelste (bewuste) cliché had ik het wel gehad.

Slechts een enkele keer heb ik een glimlach gekregen, verder was dit totaal niet bijzonder genoeg om de film nog eens te herzien.

(te)Trage film die teveel leunt op de grauwe sfeerbeelden van de Engelse achterbuurt straten.
Dat is wat mij betreft een te makkelijke oplossing om een duister sfeertje neer te zetten. De pub, de woningen, de straten, de mensen.. Allemaal erg deprimerend natuurlijk, maar het bij mij niet het effect waarvoor het waarschijnlijk bedoeld is. Deze omgevingen en de daarbij horende leefgewoontes ken ik nu wel zo`n beetje, en dan redt je het verder niet met een verhaal van een nukkige, harde doch (diep in zijn hart) goede klootzak die toe groeit naar een vrouw met een naar en zwaar verleden en heden.

Met moeite afgekeken.

De rauwe manier van filmen kon ik waarderen. Het gelikte Hollywoodfilm-filter er af en het laten lijken op een soort van docu deed mij er eens goed voor zitten.
Zeer jammer van de ( hier al veel besproken) cliché`s die langskomen. Het begon te vervelen en het laatste half uur was een kwestie van de film uit proberen te zitten.
Nog net aan 3 sterren, mede door het goede acteerwerk van Rourke.

Vandaag met de kleine gezien. Viel me niet tegen.
Het was niet een kinderfilm voor de allerkleinsten zoals een 'Mega Mindy' wel is.

De 3D effecten waren niet overdreven in aantal maar werden een paar keer leuk gebruikt.
Al met al een leuke vrolijke en goed uitziende familiefilm.