soom

Het regiedebuut van Marc Webb treft recht in het hart, en komt voor eenmaal ook bij de mannelijke helft van de zaal aan. Want als Tom stomdronken karaoke zingt, huilt hij een beetje voor iedere man die ooit te gronde is gericht door dat meisje met die sterren in haar ogen.

Aldus meneer Jac. Goderie en consorten. Let wel, ik ben het nooit echt eens met deze meneer, maar moet toch zeggen dat de scene die ik netjes tussen spoiler tags heb gezet, best raak was, ja, al ben ik dan geen man uiteraard en hoop ik dat nooit te worden, ik kan me echt wel vinden in de manier waarop Joseph Gordon-Levitt de rol van Tom invult, en ook Zooey Deschanel (leuke, aparte en frisse actrice met een schattigheid van jewelste), vind ik echt geweldig. Gezien samen met Pastichio Rocker (met wie ik samen Utrecht en dan met name de Boudisque onveilig heb gemaakt - ik kon Blade Runner en Avalon van de 2 beroemdste (of moet ik zeggen, beruchtste ?) Moviemeter users echt niet laten liggen namelijk!!). De ontmoeting met verkoper FatMike was ook erg leuk, al kon ik me wederom niet echt voorstellen dat hij mijn stukjes echt zou lezen, daar we volgens mij niet echt dezelfde smaak hebben, wat hij, als ik het goed heb begrepen, wel deed? Anyway, stukje uitwijden over de leuke middag die ik heb doorgebracht in Utrecht, maar dat mag hoop ik wel.

Ik heb nooit een vriend gehad, wat ik best wel liet doorschemeren in bepaalde stukjes die ik geschreven heb. Hartzeer zoals Tom dat ervaart in deze film, heb ik dan ook nooit gevoeld. Maar ik ben wel degelijk verliefd geweest, en dan wilde ik echt wel dat de jongen in kwestie mijn kant op zou kijken en me zou meevoeren naar de hemel en de sterren.
Wat een harde val je naar beneden maakt als je dan, verliefd als je nu eenmaal kunt zijn, ervaart dat de jongen niet op de manier in jou geinteresseerd is die jij wilt.. Dat doet echt zeer en is pijnlijk. Waarschijnlijk kom je ook nooit echt over verliefdheden heen, eigenlijk, en blijf je altijd wel een beetje een zwak houden voor de jongens op wie je ooit verliefd was. Ik althans wel, hoeveel jaar er ook inmiddels is verstreken sinds alle verliefdheden, en hoeveel ik inmiddels ben gegroeid persoonlijk.

Tom en Summer zijn echte mensen, nergens karikaturaal en echt meesterlijk gespeeld, wat ik al aangaf. Ik heb meer van Zooey gezien dan van Joseph, maar Joseph is echt geweldig gegroeid sinds 10 Things I hate about you, net als Heath Ledger had kunnen zijn, denk ik. (en is, natuurlijk, daar Heath maar eenmalig in zo'n tienerfilm heeft gespeeld).

4,5*!

Voor ik de film ging zien, werd me door Remi verteld dat het een horror film was.
Eerlijk gezegd leek het me aan het begin van de film helemaal geen horror te zijn, mede door de Blair Witch achtige opzet (nu erg benieuwd naar the Blair Witch Project!!), zoals Remi me vertelde dat de film opgezet was.
Ik dacht nog, wat is er nu horror achtig aan meelopen met de brandweer? Maar toen de oude vrouw in beeld kwam, moest ik stilzwijgend Remi gelijk geven dat het inderdaad een horror was, en ergens aan het einde van de film zat ik een ogenblik tegen het plafond aan. Sommige dingen ga ik dan ook nooit leren, want horror is niet voor bange mensen zoals ik, die na elke horror weer dagenlang schrikachtig is en om die reden ook niet door donkere enge steegjes durft te lopen. Hoeveel horror-films ik ook zie... (en ik ga er gewoon mee door, ja.)

Ik heb hem vandaag herzien, en verhoogd met een halfje, naar 4,5*.. Hij blijft bij tijden echt erg vermakelijk, inderdaad, en de wisselwerking tussen Julia en Heath is, vooral in het begin van de film, erg om te lachen. Het blijft gewoon een leuke film, met een mooi einde en behoorlijk lekkere stevige muziek.

Dus je mag niet kritisch zijn naar een film toe..?

M'n broer liet me afgelopen zondagmiddag een trailer van deze film zien. Hij zei toen weer dat het écht een film voor mij was. Ik was al wel nieuwsgierig naar deze film, dankzij een artikel in het één of andere filmblad (FilmValley), waar Emmerich verklaarde dat als zijn opnameleider niet zich de haren uit zijn hoofd trekt van wanhoop, hij het verkeerd heeft gedaan. Goed, met deze opmerkingen in m'n achterhoofd toog ik naar de bioscoop, waar ik overdonderd werd door een heleboel special effects, móóie CGI effecten, en beelden waar je als kijker echt het gevoel hebt dat je wordt meegenomen naar die tijd. Desondanks kon ik bij een bepaalde handeling, ergens aan het einde van de film, alleen maar in shock naar het beeld staren en zag ik de vreselijke dingen die mensen elkaar toen al konden aandoen. Ik heb de rest van de verdere film wel bekeken, was er wel bij, maar ik bleef maar aan dat ene verschrikkelijke beeld denken, en werd er eigenlijk nogal droevig door, dat mensen elkaar zo kunnen pijndoen is voor mij een supergroot raadsel. Ik huilde op zich wel in stilte bij het moment waarop ik zag gebeuren wat ik alleen in geschiedenisboekjes kende. Het begin was mooi, het middenstuk was prachtig, en dan komt er in het eindstuk zoiets afschuwelijks dat ik eigenlijk het liefst was weggelopen en het liever niet had willen zien, als ik had geweten wat me te wachten stond. Maar ik maak er misschien een olifant van. En toch, dat mensen elkaar zulke erge dingen aandoen.. Ik kan er met mijn hoofd niet bij.

Ik vond D'Leh trouwens wel iets weg hebben van Tarzan, alias Ron Link..

Leuke film, met goede rollen van Mark Ruffalo, en Jennifer Garner is goed! Het einde is wel een beetje voorspelbaar, net als alle andere films loopt het goed af. Wel een lekker filmpje om met een groep te kijken, lijkt me. Mark Ruffalo is goed in het Rom-Kom genre, dat bewijst hij onder andere in View from the Top. Gwyneth en hij waren daar wel goed. Ook met Jennifer Garner is hij goed op dreef.

I'm not gay.

Goed, ik denk dat er mensen over me heen gaan vallen, maar door het uitspreken van deze quote kon ik niet anders doen dan héél hard lachen. Mr. Zac Efron is namelijk wat mij betreft echt wel homo, van de verkeerde/andere kant, iets wat hij in de 3 HSM-films zeker liet merken, wat mij betreft. En nee, ik zeg niet dat het verkeerd is dat hij dat is/zou zijn, ik vind dat nu eenmaal..

Igby Goes Down was ietsje bitterder/wranger dan 17 Again, die eigenlijk vooral lichtvoetig was.
De situatie met de jonge Scarlett, en hoe Mike haar achterna rent, nadat hij die basketbal een paar keer laat stuiteren... Ik weet niet waarom, maar dat bezorgde me echt kippenvel, dat vond ik echt een hartbrekend moment. Wel een talentvolle jongedame ook, leek mij.

En nee, Zac is geen favoriet, zal dat, net als o.a John Travolta, nooit en nooit worden. Maar toch, wat hij hier deed was echt wel goed, dat wel. Ondanks dat hij geen favoriet is, dan, toch mij wel een beetje verrast met wat hij deed.

You look just like my husband, it's so weird.

Leslie Mann vond ik in Knocked Up (een paar dagen terug herzien) al erg leuk, samen met Paul Rudd, en hier vond ik haar weer erg leuk spelen, met een paar mooie momenten en blikvanger Zac Efron, die, het moet gezegd worden, toch wel heel veel meer kan doen dan een beetje stom meisjesharten veroveren en dansen. Maar hij zal nooit, nooit, nooit, nooit en nooit favoriet worden.

Zeker 4 mooie quotes, een hoop gedoe met spektakel, en prachtige beelden.

Natuurlijk is het lekker slim om een film van 151 minuten te gaan kijken om half 10 s'avonds, zodat ik nu als een halve zombie op m'n werkplek deze recensie tik.
Natuurlijk is Roland Emmerich gewoon heel Amerikaans, de valse sentimentele dingetjes neem ik dan ook gewoon voor lief, want het was echt wel aardig ramwerk wat mij betreft. Wat een boodschap. En hij spaart z'n acteurs ook niet echt imo..
Ik geloof nooit dat dit echt gaat gebeuren, vanuit mijn achtergrond gezien. God is barmhartig, Hij zal de schepselen die Hij gemaakt heeft, echt niet allemaal dood laten gaan, dus daar kon ik niet veel mee, daar lag ik over te denken, in m'n chemisch hete kamer, terwijl elk beeld door m'n gedachten zweefde.

Amerikaans popcornvermaak. Er zit een stijgende waardering in m'n cijfers.

Vond de scene met Malin en Katherine een sterk staaltje acteren. Uiteraard is een filmpje als dit lekker romantisch, en weet je de afloop al bij voorbaat, maar dat neemt de romantische gedachte die erachter schuilgaat, niet weg. Edward Burns en James Marsden zijn uitermate op dreef, zwijmelde bij James toch wel weg. In mindere mate deed ik dat bij the Notebook en Enchanted bij James z'n scenes toch ook. James is gewoon 'n poepie...

Knocked Up vond ik een ietsje leuker dan the 40 Year Old Virgin, maar beide films kennen hun leuke momenten, en leuke grappen. Trish is erg cool.

Ik vind hem nog steeds vreselijk, maar wil wel zeggen, dat hij met Drew Barrymore wel een goede combinatie vormt. En Rob Schneider en Adam Sandler samen in één film levert wel grappige momenten op.

Bryce Dallas Howard's personage vond ik één van de meest onsympathieke personages die ik in lange, lange tijd heb gezien. Eerst gaat ze vreemd, dan, tijdens de uitmaak scene, doet ze of het allemaal de schuld is van Adam, en vervolgens, als het allang uit is, wil ze hem weer terug, want ze heeft het niet zo bedoeld en ze wil het leven terug dat ze hebben gedeeld. Aáh! Ik kan dat echt niet uitstaan, de zwakheid die haar personage uitbeeld. Om eerlijk te zijn had ik hetzelfde bij Stijn in Komt een vrouw bij de dokter, hoewel ik in die film nog wel een heel klein ietsiepietsie begrip kon opbrengen voor Stijn, hoe bizar dat verder ook klinkt.. Je bent bij iemand die ziek is, zeg, daar moet je dan maar mee leren leven, hoe zwaar het ook wordt. Alsof je partner er voor heeft gekozen om ziek te zijn, te worden. Je hebt voor het totaalplaatje getekend, en of je partner nou ziek wordt, een been mist of wat dan ook voor ziekte oploopt, je gaat er niet zomaar vandoor als je partner ziek wordt. Dat doe je gewoon niet, je bent bij elkaar, je hebt ervoor gekozen om bij je partner te willen zijn. Dan kom je niet met lullige smoesjes dat je het zó zwaar hebt. Gosh, daar werd ik echt verschrikkelijk boos om van binnen! Tenzij je de grootste oelewapper bent die er daar buiten rondloopt ga je er niet vandoor en ren je niet weg als het even moeilijk wordt, je bent er voor degene, en je gaat niet zomaar weg. Wat een trut, zei ik dan ook hardop, toen ik de scene zag waar Rachel begon te piepen. Ik had haar personage serieus een draai om d'r oren willen geven!

Seth en Joseph zijn erg goed op elkaar ingespeeld. Erg mooi om bepaalde scenes te zien. Anna Kendrick is niet helemaal overtuigend, ze is een beetje minder, misschien in de context van de film, maar het wilde niet echt vlotten met wat ze hier deed. Ik vond het een beetje matigjes, waar het haar betrof. Misschien lag het aan het feit dat Bryce gewoon net ietsje beter speelde? Wat het ook was, ik vond het maar zo-zo, vooral dus wat betreft Anna. Verder was het zeker een mooie film. Geen dijenkletsers (volgens Jesse) of een film waarbij je voortdurend slap van de lach tegen je mede bioscoop gaander hangt omdat je zo hard moet lachen, of waar de tranen over je wangen lopen, maar het kende wel enkele grappen die redelijk goed geschreven waren.

Ik had eigenlijk verwacht dat 'ie meer emoties zou oproepen. Maar dan hey, natuurlijk kon ik dat op m'n vingers natellen, aangezien Seth Rogen een rol speelde.

Al met al, dit is best een mooie film. Hier en daar iets missend aan diepgang (hij mist net een beetje echt leuke grappen, hoewel er wel iets te lachen valt), maar die 2 mannen in de film maken het wel genietbaar. 3,5*.

Totaal en absoluut niet gecharmeerd in rap, hiphop, gangsta figuren, Nederlandse rap figuren. Ik luister liever naar echte muziek. En Eminem kan echt niet acteren. Het leek wel of 'ie de hele tijd stoned was of wat dan ook, hij keek echt apart. Natuurlijk is Brittany (in memoriam) nog altijd leuk, ze is zo kwetsbaar, ook al probeert ze nog zo hard om een beetje hard over te komen.

Zij trekt het geheel recht: Van Kim niet echt onder de indruk, de rest deed me niet veel. ik houd dus zoals ik schreef, niet van rap. En ook niet van mensen die doen of ze gangsta zijn, wees liever echt dan zo nep. En de reden waarom ik deze film wou zien was zo niet Eminem en het rappen, maar natuurlijk was dat vanwege Brittany. Ik vind haar gewoon echt fantastisch, dat zal ik waarschijnlijk altijd blijven vinden.

Kleine voldoende. Met name dankzij lieve Brittany.

Toen ik de woorden op de achterkant las: 'Of is Angelique soms niet helemaal in orde?' dacht ik om onverklaarbare redenen aan een soort film als the Sixth Sense. Aan genre aanduiding heb ik een broertje dood. Wat is wat, en wanneer kun je het een nou komedie noemen en het andere drama..? Als thriller zijnde komt dit ook niet echt lekker uit de verf namelijk. Audrey draagt de rol van Angelique maar matigjes uit, ze zou er goed aan doen om haar Franse accent accentloos leren uit te spreken, en dan maar eens zien wat er voor haar aan rollen in Hollywood liggen.

Catherine Breillat is een goede regisseuse. Ze pakt je helemaal bij je strot beet en laat je absoluut niet meer los.

Het is een zeer beklemmend, en tegelijkertijd indringend verhaal over de zusjes Anäis en Elena.
Fernando is in mijn ogen de 3e belangrijkste acteur, en de beelden zeggen veel. Prachtig in beeld gebracht, einde is wel een beetje shocking, inderdaad.