soom
Ingeschreven sinds 3 september 2005
Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van soom. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2011, februari 2011, maart 2011, april 2011, mei 2011, juni 2011, juli 2011, augustus 2011, september 2011, oktober 2011, november 2011, december 2011, januari 2012, februari 2012, maart 2012, april 2012, mei 2012.
Mirror Mirror (2012)
Alternatieve titel: Snow White, zondag 27 mei, 19:33 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Lily Collins, dochter van Phil Collins? Aah, nee he!
Ja.. Dacht dat die heel slecht was met acteren, maar goed. Toch maar aan gewaagd vandaag.
Aangenaam verrast. Lily heeft zeker een bepaald talent. En dan doel ik niet op haar zangkwaliteiten, want die heb ik niet gehoord, aangezien ik naar de Nederlands gesproken versie ging. Maar de sfeer die ik van haar af voelde komen, die vibe, die krijg je zomaar niet. Lessen gevolgd? Iets in de filmindustrie gedaan voor ze in Abduction speelde, of had ze dit altijd al?
De prins was liehieief, zeker in de scenes met het gevecht met Lily's Snow White. Weet niet waarom, vond hem daar erg lief en schattig.
Leuke jeugdfilm. Met een paar gothische trekjes, een beetje donker, dus je moet er wel tegen kunnen.
Julia was ook zeker niet verkeerd. Blijf haar geweldig vinden, mede doordat zij, samen met Sandra Bullock, één van mijn favoriete romcom-figuren blijft. Sneeuwwitje is ook een mooi sprookjesfiguurtje. Lily is vermoedelijk een leukere Snow White dan de Snow White van Kristen, mede omdat Tarsem natuurlijk wel mikt op een iets breder publiek. Maar gewoon ook omdat Lily gewoon iets puurder/knapper is dan Kristen (niets ten nadele van Kristen verder natuurlijk 
).
Al met al vind ik het zeker niet verkeerd, zelfs ongelooflijk leuk en lekker wegdromend over mijn eigen sprookjesprins... Heerlijke film dus, dit is mijn soort film.
Dark Shadows (2012)
zaterdag 26 mei, 21:56 uur
Chloe Moretz zou graag willen werken met Johnny Depp, lees ik net. Die kan ze alvast van haar lijstje afstrepen dan.
Ik vind vampieren interessant. Al voordat ik Twilight zag. Natuurlijk ben ik nuchter genoeg om te weten dat dergelijke figuren alleen verzonnen kunnen worden door mensen, maar toch vind ik vampieren interessant. Hun houding tegenover ons, de zwakke mens.
Johnny Depp is zoals altijd gewoon weer geweldig. Zijn Barnabas Collins kan een hand schudden met Edward Scissorhands (of nou ja, doe maar niet), op een eiland gaan zitten met Sam uit Benny and Joon, en tenslotte gered worden door captain Jack Sparrow. Savvy? Haha.
Johnny Depp. Natuurlijk niet een heel goede acteur, hoewel de genoemde figuren/typetjes wel fantastisch waren en zijn, blijven. Het probleem met Johnny Depp is gewoon dat hij een te eendimensionale acteur is. Vlak en vierkant, zogezegd. Hij kan maar één kant op bewegen, en dat moet hij tot in den treurnis blijven doen, want hij lijkt me geen karakter acteur. Zo iemand die echt zijn personage wordt. Hij zou gewoon aan de slag moeten bij Kopspijkers, of een soortgelijk programma. Kopspijkers is natuurlijk Nederlands en is er niet eens meer. Saturday Night Live of zo, waar bekende mensen op de hak genomen worden. Zo'n soort acteur is Johnny Depp gewoon. Hij is een typetjesmaker, een acteur die grossiert in gekkigheid en gekke typetjes. Mij irriteert het een klein beetje om nu weer zo'n zelfde soort rol te zien. Ik ben ervan overtuigd dat er in Johnny Depp net iets meer zit, iets dat hij niet meer heeft laten zien sinds Sam van Benny and Joon, of voor mijn part Don Juan De Marco. Het zou voor meneer Depp gewoon goed zijn om zich niet te verschuilen achter kostuums en schmink, maar iets meer jezelf tonen zou leuk zijn. Dank je wel.
Eva Green is geweldig, net als Chloe Moretz en Michelle Pfeiffer.
Er zaten dus best wel een paar aardige stukken in, en het was lekker donker, precies Tim Burton. En nu mag mr. Burton een film gaan maken die een deel van het leven van een bekend persoon in beeld brengt. Ik stem voor een verfilming van Johnny Depp .
What to Expect When You're Expecting (2012)
donderdag 24 mei, 8:38 uur
I've been waiting for you.
Ook toevallig de titel van één van de vele liedjes van ABBA , deze quote, uitgesproken door Jennifer Lopez, deed mij wel wat. Kon mij nl. best voorstellen wat haar personage allemaal heeft doorstaan om tot het punt te komen waar ze in de film komt.
Anna Kendrick is het schattigste van deze film, samen met Chace Crawford. Ik dacht de hele tijd aan Carter Jenkins, trouwens, ze leken erg op elkaar. Verder was het wel een leuke, lichtvoetige romantische film, die mij echt wel liet wensen dat ik ook moeder kon worden. Hoewel het wel een topzware baan is, soms, maar je krijgt er op den duur echt zoveel voor terug.
Genoten heb ik, zeker weten. Ik vond vooral dus het lijntje met Anna Kendrick en Chace Crawford het liefste, en de verhaallijn van J.Lo het meest treffend. Mooi, genoten.
Pride & Prejudice (2005)
Alternatieve titel: Pride and Prejudice, maandag 14 mei, 12:51 uur
Geweldig mooi liefdesverhaal. Keira bewijst meer te kunnen doen dan een grote blockbuster opleuken, ze kan zowaar écht acteren! Haar dialogen met vooral Judi Dench getuigen hier van, vond ik..
Haar spel is hier echt goed en komt er duidelijk bovenuit: Dit is ook te danken aan Matthew MacFadyen, zijn mr. Darcy is een personage dat me persoonlijk wel aanspreekt, en er daarbij ook wel knap uitziet.
Al met al zeker een vermakelijk stukje film, met een paar aardige momenten en mooie shots.. 4*, absoluut en zeker verdiend. Sterk staaltje werk van Joe Wright. 
Vow, The (2012)
maandag 7 mei, 10:21 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Ik huilde al van binnen vanwege het verlies van mijn fiets, die ik vergeten was op slot te zetten, en waardoor m'n fiets genadeloos is gestolen.
Maar toen ik bij de film zat, pinkte ik zichtbare tranen weg. Wat prachtig, wat ongelooflijk lief. Rachel McAdams (The Notebook) en Channing Tatum (Dear John) zijn niet helemaal overtuigend in hun chemistry, ergens schort er, onzichtbaar, ietwat aan, was mijn gedachte gisteravond.
Het was wel leuk om te weten dat ze allebei in een verfilming van Nicholas Sparks gespeeld hebben. En ze zijn gewoon natuurlijk allebei leuk. Maar toch vond ik het wel een beetje duidelijk, dat ze niet meteen de klik hebben. Het verhaal sleepte mij eerder mee dan hun spel. Wat inhoud, dat het best een halve film lang duurde voor ik echt overtuigd raakte van hun klik. Ergens in het moment dat Channing's Leo, Rachels' Paige vertelt dat het niet alleen zwaar was voor haar, maar ook voor hem.. Ja, toen pas dacht ik: Hier komt de chemistry pas een beetje tot leven, hier komt het pas echt uit de verf.
Ik houd van romantische verhalen. Altijd. Het maakt mijn eigen, romantiekloze leven, net dat beetje mooier. Zelfs al zou ik een vriend hebben, dan nog zou ik ervan kunnen genieten. In de wetenschap dat niets ter wereld zo mooi uitgebeeld kan worden als een mooi liefdesverhaal. Ik werd geraakt door de trailer van the Lucky One (zooooo, die moeoeoeoet ik zien!!!!), en the Vow is echt een film die je op de een of andere manier wel moet raken. Het verhaal van Paige en Leo is dan ook bijzonder romantisch, met een bepaalde insteek. Ik zat te genieten. Het was zo mooi, ik voelde me vederlicht en blij, toen ik de bios uit wandelde, al had ik toen helaas wel een stevige wandeling voor de kiezen. Al zal ik van mijn levensdagen nooit ervaren wat andere mensen wel ervaren, denk ik, door films als the Vow blijf ik hopen en dromen dat het mij op een goede dag wel zal treffen. Dat ik opeens die ene leuke jongen tegen het lijf loop, van wie ik al minstens 10 jaar droom. Ik ben ervan overtuigd dat hij ergens moet zijn.
Het heeft wat mij betreft de juiste snaar getroffen. Wat is dit mooi, wat is het mooi om te aanschouwen. Ik ben er na gisteravond trouwens wel van overtuigd dat Rachel en Channing de chemistry hebben gevonden voor ik me ervan bewust werd, maar ik zag het dus pas na een halve film.
Boy in the Striped Pyjamas, The (2008)
Alternatieve titel: The Boy in the Striped Pajamas, vrijdag 4 mei, 10:26 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Apart dat Duitsers Engels praatten, dacht ik, aan het begin van de film.
Buiten dat knullige element is the Boy in the Striped Pyjama's echt een tranentrekker van jewelste. Met name door het verpletterende einde. Ik had het er een hele tijd geleden met m'n tante over, en zij had het einde toen verteld, waardoor het natuurlijk geen verrassing meer was. Maar het kwam toch wel hard bij me aan hoor, ondanks dat ik wist, dat het niet goed afliep. De gelegenheid om het zelf te zien liet op zich wachten, tot gisteravond ik besloot te kijken. Het is meeslepend. Vergelijkbaar met Life is Beautiful, dacht ik.
Ik zal dit niet snel gaan vergeten. Dit treft diep, heel diep. Ik denk aan alle getroffen mensen. Joden, Duitsers, iedereen..
Battleship (2012)
zaterdag 28 april, 19:44 uur
Hmm.
Ik was om 11 uur naar R'dam gegaan, had een bezoekje aan de Plaatboef gebracht, maar dat duurde maar 10 minuten ofzo.
Ik was dan ook daarna van plan om Cabin in the Wood te gaan, naar the Vow en nog een film, en toog vol goede moed naar Schouwburgplein, om de films te gaan kijken die ik wilde. Daar aangekomen moest ik mijn programma helaas omgooien, omdat the Vow nog helemaal niet draaide, en Cabin in the Woods te laat zou draaien, en ik niet van plan was om uren te gaan wachten. Wat nu? Ik keek even naar het programma. Ik was vastbesloten om geen 3D te kijken (die eer viel de hele film Titanic te beurt om 15u in Gouda), maar zowat het hele ochtendprogramma leek te bestaan uit 3D. Battleship was de enige waarbij ik niet zo'n bril op m'n poezelige neus hoefde te planten. Alleen stond het me erg tegen om zo'n adrenaline stoot achtige film te gaan kijken. Da's niet mijn ding namelijk, ik ben en blijf tenslotte voor altijd een vrouw, en ik houd om die reden ook van lieve en luchtige filmpjes. Ik draalde dus enorm. Twijfelde, wilde weggaan. Ging ook 1 meter weg, maar keerde uiteindelijk terug om maar tenslotte mijn nieuwsgierigheid het toch te laten winnen van mijn verstandigheid, als ik dat ook maar een beetje bezit. Dus toch Battleship.
Ik zette me al schrap, terwijl ik hoopte dat ik niet te laat binnen zou sjezen en weer eens het begin zou missen. Viel mee. The Dictator was nog met een voorstukje bezig om vooral te demonstreren daar niet heen te gaan (of wel?), en ik plofte neer. Wat doe ik hier? Vroeg ik me af voor de film begon. Ik kon me niet voorstellen dat ik dit werkelijk leuk zou vinden. Nee, eerlijk niet.
En weer eens, bewijst Battleship dat ik het weer eens bij het onjuiste eind heb. Ik vond hem best vermakelijk namelijk. Concept en verhaal had natuurlijk wel iets beter in elkaar gezet mogen worden, maar natuurlijk is dit vooral een film voor jongens. Lijkt mij. Die zitten niet echt te wachten op een verhaallijn, die willen actie ! En actie krijg je. Jawel.
Brooklyn is cool, Rihanna moet verplicht wachten met acteren tot ze een goed script onder haar neus krijgt geduwd. Want ik ben niet onder de indruk: Ze is het zwakste van de hele cast. Alexander Skarsgard is geweldig, en Taylor Kitsch vond ik leuk met lang haar.
Conclusie: Net iets beter dan Hancock. Liam Neeson was zowaar goed (ik blijf om de een of andere manier aan Taken denken, die rol is gewoon zo slecht), en Brooklyn Decker was leuk, er zaten wel een paar leuke grappen in (vooral het beginstuk en het einde dan).
3.5*.
When in Rome (2002)
zaterdag 28 april, 19:15 uur
Eigenlijk ben ik gewoon 10 jaar, denk ik. In ontwikkeling blijf ik ergens daar hangen. Want ik vond dit wel gewoon leuk, net als de doelgroep denk ik. De Olsen zusjes hebben gewoon echt een bepaalde charme, die mij aanspreekt, waardoor ik met alles meega wat ze doen. Ook hier. Het maakt niet uit dat het verhaal zo dun is dat ik er praktisch door heen kan kijken, het maakt niet uit dat de Olsen zusjes niet kunnen acteren. Juist hun gebrek aan talent maakt het leuk. En natuurlijk vind ik de beelden van Italie gewoon geweldig. Ik hou van die taal. De mensen, de landschappen.
Eigenlijk kan ik dus kort zijn. De Olsen zusjes kunnen niet acteren, maar in het geheel waarin ze zitten, komen ze gewoon tot hun recht. 3*.
Phantom of the Opera, The (2004)
zaterdag 21 april, 9:28 uur
Prachtige film. Mooie vertolkingen van onder andere Emmy Rossum, Gerard Butler en Patrick Wilson.
Ik werd vanaf minuut 1 wel gepakt door het verhaal, dat erg mooi is uitgewerkt, en gelukkig geen al te rare scenes die ik wel in Il fantasma dell opera zag..
Joel Schumacher maakte er een adembenemend mooie film van.
Het enige nadeel: Een te Hollywoodiaans einde. Maar wat een supermooie liedjes, en de acteurs zijn helemaal goed gekozen!
Ik zou het absoluut niet erg vinden om deze kado te krijgen voor mijn verjaardag, want ik hou van dit soort dramatische films.
Klasse, en 4* die volkomen terecht zijn.
Hunger Games, The (2012)
maandag 16 april, 12:12 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Peeta en Katniss zijn prettige, solide personages. Dat hun liefde fake is, zoals ik las in de recensiestukjes van Linn en Rianneke_Dan, had ik tijdens het kijken niet echt door. Het voelde natuurlijk aan zogezegd, ik vond het wel lief en schattig hoe ze deden. Het was echt en natuurlijk, zoals ik dat wel gewoon in de meeste films die ik het meest zie, tegenkom. (Tekst wat aangepast).
Ik was na the Last Song erg benieuwd naar Liam Hemsworth. Hij is daarin gewoon zo lief met z'n liefste of zijn ex inmiddels alweer?, Miley, met ook een mooi filmkus momen, dus ik wilde wel meer zien van hem. Helaas is zijn rol natuurlijk minimaal, omdat het meer over Katniss gaat. Jammer wel, ik hoop dat er met de andere films wel meer te zien is van hem. Toch kon een blik van hem mij al vertederen.... Hij is schattig jawel.
Prettig verhaaltje, met een paar mooie momenten en het is op zich meeslepend genoeg om niet meer te vergeten. Mooi gedaan, het is een solide film die nergens verveelt en genoeg te bieden heeft. Mooi spel van met name Jennifer Lawrence, ze is gewoon goed, en bijna zonder dat je het in de gaten hebt, geeft ze een verpletterende performance weg. Ze acteert rustig en best op een naturelle manier, daarom heb je bijna niet in de gaten hoe goed ze wel niet is. Maar Katniss is zeker een mooie rol van haar. Ik ben zeer zeker benieuwd naar de vervolgdelen en ook naar haar andere rollen.
Josh Hutcherson is trouwens wel ietsje zwakker. Ik weet niet, maar zijn rollen in Bridge to Terabithia en vooral in Little Manhattan zijn imho toch echt beter. Niet dat hij slecht is, maar hij kan wel iets beter spelen dan dit matige spel dat hij ten beste geeft. Ergens moet in de wildernis een autocue hebben gestaan. Hij lepelt zijn teksten te gladjes op vind ik, in de genoemde films was z'n performance gewoon iets beter.
Ik ben benieuwd naar de boeken. Snel maar eens gaan zien of ik die kan vinden in de bieb of de winkel. De film sleepte me wel mee, ik zat me erg in te leven.
Edit: Tijdens een scene schoot ik echt miljarden kilometers de lucht in. Katniss en Peeta liepen ergens in het bos. Ik had natuurlijk wel al gezien dat er een of ander beest zou komen, maar toch, op het moment dat dat gebeurde, dat dat beest tevoorschijn sprong, grommend en wel, kreeg ik echt een hartverzakking van gigantische proporties. Nog erger dan bij Harry Potter, ik geloof dat ik seconden later pas weer ademhaalde 
.
Edit 2: Deze poster deed me eigenlijk een beetje aan de poster van Ghost Rider denken.
Purple Violets (2007)
vrijdag 13 april, 8:00 uur
She's the One beviel niet. Toch onbewust Edward Burns een 2e kans willen geven, want Purple Violets lag heel lang te wachten om gezien te worden. Moet zeggen, dit beviel beter dan She's the One. Selma is leuk, Patrick is zoals altijd onweerstaanbaar. Ik heb een enorm zwak voor die vent, hij is gewoon zo leuk! Goede acteur en een charme die mij altijd wel aanspreekt. Nooit een straf om een film met Patrick te zien in elk geval.
Verhaal is leuk en fijne en mooie liedjes maken het af. Mooi gedaan. Op een rustige, kalme manier komt het verhaal tot leven, en blijft op een aangename manier hangen.
Naissance des Pieuvres (2007)
Alternatieve titel: Water Lilies, donderdag 12 april, 8:41 uur
Ik had naar the Others liggen kijken, en die spookte door m'n hoofd tijdens het kijken hiervan. Ik kreeg maar moeilijk binding met de personages, maar dat lag dan ook aan mijn stemming. Wellicht met een andere invalshoek, dat het beter bevalt.
Ik kon me eigenlijk het meest identificeren met Anne. Marie en Floriane deden me niet veel. Francois was een beetje van bordkarton. Het voelde koud en koel aan, zogezegd, terwijl ik juist van warme films houd met een duidelijke dot koudheid. Maar laat de film dan niet de hele tijd dobberen op het koude vlak, maak het een beetje warmer dan dit. Ik vond het maar een beetje zo-zo eigenlijk, maar ik had the Others ervoor niet moeten kijken denk ik. Had ik dat niet gedaan, dan was het wellicht een betere kijkervaring geweest. Want ondanks dat ik het dus koel en koud vond, en ik Marie en Floriane niet echt goed vond, ze waren wel goed bezig, ze zullen het ver schoppen verwacht ik. (Tegenstrijdig, ik weet het). Marie lijkt op een jongere Scarlett Johansson en Mandy Moore.
Conclusie: Een beetje te statisch en te stijf, waardoor het koud en koel is en blijft. 3,5*.
Titanic (1997)
zondag 8 april, 19:17 uur
Are you ready to go back to Titanic?
Ja, ik wel. Altijd.
Ik heb al best wel het één en ander geschreven als recensiestukje, maar ik moet er gewoon nog eens een stukje bij planten, bij Titanic. Ik was 11. Of 12, dus zo'n 15 jaar geleden, maakte ik voor het eerst kennis met een gigantisch opgezette film, en een stel acteurs van wie ik niet eens wist wie het waren. Ben je mal? Daar hield ik me toen echt niet mee bezig. Maar ik ging toch naar deze film. Ik was een beetje een dromerig meisje, niet zo wijs als de tienermeisjes vandaag de dag zijn, en ik was ook echt niet bezig met films en bioscopen. En daar ging ik. Met mama, samen. 3 Uur lang kijken naar iets wonderbaarlijks. Ik had toen natuurlijk niet in de gaten hoe speciaal dat wel niet was, eigenlijk, hoe bijzonder het is om met je moeder samen iets te kunnen aanschouwen. Ik dacht toen waarschijnlijk dat ouders 100 jaar werden, nooit konden sterven. En als ze dat wel deden, dan zouden ze vast en zeker tegen de 80 jaar lopen, een goed leven geleefd hebben.
Ja, ik wilde er dan ook best graag weer eens heen, al heb ik hem op dvd en kan ik kijken wanneer ik maar wil, ik wilde graag naar de bioscoop. De magie van toen beleven, want Titanic heeft een speciaal plekje in mijn hart, dat mag ik wel stellen. Ik keek het overgrote deel (ergens aan het einde moest ik weg, ga 'm daarom nog maar eens in de revanche doen als ie over 5 weken nog draait ofzo), en werd echt weer geraakt door alles. Ja, ik ken de Titanic-film van haver tot gort. Ik kan 'm haast wel dromen. De dialogen, het spel, de machtig interessante, groots opgezette bombast van James Cameron. Ik denk aan het feit dat mama en ik hem samen in de bios gezien hebben. Het blijft een fantastisch stukje cinema. Kate is echt heldin nummer 1, voor altijd. Leonardo DiCaprio, hoe bol z'n hoofd ook mag worden vandaag de dag, zal altijd mijn persoonlijke favoriet blijven wat betreft knappe filmpersonages, niemand kan tegen hem op boksen. Ik heb echt wel duidelijke favorieten, en dit stel is na al die jaren nog steeds in staat om mijn hart sneller te laten slaan. Ook mede dankzij Celine's heerlijk dramatische liedje, blijf ik met liefde terugdenken aan een film die in mijn leven, mag ik het schrijven of zeggen? best belangrijk is gebleken. Omdat dit één van de weinige films is die mama en ik samen gezien hebben, en ik me dat nog herinner. Ik koester hem.
Ik hoop 'm snel nog eens te kunnen zien, en ik denk aan het meisje dat in mezelf zit, terug, de 12 jarige Soomi die nog helemaal geen weet heeft van al de dingen die gebeuren gaan.
Dus: Are you ready to go back to Titanic? Ja, ik wel, wanneer dan ook. Altijd. Liefst natuurlijk zonder 3D, maar als het niet anders kan... Dan maar met 3D.
American Reunion (2012)
Alternatieve titel: American Pie: Reunion, zaterdag 7 april, 22:04 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
If you wannabe my lover, you have got to give... 
Ik was een meelopertje vroeger. (En nog steeds wel).. M'n grote broer vond de Spice Girls leuk, dus moest ik natuurlijk ook de Spice Girls leuk vinden. Dit nummer roept dan ook associaties op aan vroeger .
Shannon Elizabeth had er helemaal uit gefilterd moeten worden. Alyson Hannigan, Jason Biggs en Seann William Scott hebben de belangrijkste en leukste grappen naar zich toe getrokken, en zijn dan ook het meest in beeld. Het is voor iedereen anders en iedereen kijkt daar anders tegenaan, maar ik had het persoonlijk leuker gevonden als ook Tara Reid en Mena Suvari iets meer screen time hadden gehad. Dat was namelijk in mijn ogen de kracht van de allereerste American Pie film: Het feit dat al de personages uitgelicht werden en er niet eentje meer uitsprong dan de rest. De grappen waren daar gewoon leuk en het was gewoon een topfilm door dat ze het met hun allen droegen.
Alyson was jong en fris, 13 jaar geleden. Ze ziet er nu meer uit als een ingezakte taart, en ze is pas 38, 12 jaar ouder dan mij. Dat belooft nog wat voor mezelf, over 12 jaar. Het is dat ik het mooier vind dat mensen natuurlijk oud worden met rimpels en fronsen, anders had ik haar een dwangbehandeling in een botox kliniek laten ondergaan: Strak trekken die handel! Maar dat neemt niet weg dat ze nog steeds een bepaalde charme heeft, die ik eigenlijk al opmerkte in My Stepmother is an Alien. Jason Biggs als Jim Levenstein is ook nog steeds tof, en Seann William Scott heeft zijn trucjes om te charmeren nog niet verleerd. Natuurlijk is hij gewoon stiekem het leukst, al herhaal ik nog maar eens wat ik net al schreef: Het is voor iedereen anders en iedereen kijkt daar anders tegenaan, maar ik had het persoonlijk leuker gevonden als dat gedoe met die moeders niet uitgemolken zou worden. Dat heb ik na 3 delen Stifler's Mom wel gehad, maar de makers grossieren in een uitgekauwd thema en doen er nog eens een schepje joligheid bovenop. Gemengde gevoelens bij mij. Natuurlijk is het onderbroekenlol. Maar ik heb het nu wel gehad met American Pie. Of zal ik me toch maar eens aan American Pie Present gaan wagen? We gaan het meemaken, of niet..
Quiz (2012)
zondag 1 april, 18:59 uur
onderstaand bericht bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Poster is lekker donker. Lekker Dick Maas achtig ook, met enkele shockerende trekjes. De shockerende trekjes betreffen vooral de afgehakte vinger en de gekke maitresse die Leo neerschiet. Die afgehakte vinger he... Ik dacht eigenlijk dat het de vinger van iemand anders was, geen echte in elk geval. Dat eindshot dan ook... Beetje te duidelijk bedoeld om te shockeren als je het mij vraagt. - Niet dat dat erg is
Barry Atsma is beter met een groepje mensen om hem heen. Met 1 op 1 acteren valt 'ie eigenlijk een beetje door de mand (niet te ver, gewoon een beetje). Hij word dan wel weer tegengehouden door Pierre Bokma, die aan hem sjort, trekt en ervoor zorgt dat hij de mand niet in gaat. Door Pierre te casten krijg je een mooi evenwicht, goeie keus dus. Pierre is het blijkbaar gewend, klein en ingetogen spelen. Hij pakt wel lekker uit voor de finale, wat ik dan wel weer prettig vond. Barry acteert iets te groots, en ook te statisch eigenlijk, krijgt de emoties niet echt goed onder controle, hoe goed hij ook zijn best doet.
Zou het trouwens geen idee worden om een Amerikaanse remake te maken, Dick? Je ideën kunnen nl. goed aarden daar, en dan kun je je aan Para wijden, die wil ik graag van de grond zien komen.
Intouchables (2011)
Alternatieve titel: The Intouchables, zondag 1 april, 18:34 uur
Intouchables? Is dat zoiets als the Untouchables? Dacht ik, de titel oplezend bij het betaalautomaat apparaat. Nee, the Untouchables nooit gezien, maar je moet wel een beetje je klassiekers kennen, toch?
Ik had er vooraf wel iets over gehoord/gelezen, en het klonk erg filmhuis achtig. Ik verwachtte dan ook niet dat 'ie bij de Schouwburgplein zou draaien, eerder bij de Kuip. Maar nu kan ik zeggen: Ben blij dat ze daar bij de Schouwburgplein eindelijk wakker worden en zo'n beetje dezelfde films gaan vertonen.
Vanaf de allereerste seconde dat Driss in beeld is, werd ik verliefd op hem. De energie waarmee hij Philippe benadert is aanstekelijk en heel, heel schattig. Wat een magistrale vertolking. Wat een ontzettend mooie film. Decors zijn mooi aangekleed, ik krijg nu alweer zin in de vakantie daar. Lichtvoetig en zonder veel moeite verovert het, het zet me aan het denken. Ik houd van dit soort films. Heel, heel lief, en heel schattig. Ik ben benieuwd naar meer. Warm en het hart op de juiste plaats. Genieten met een grote hoofdletter. Wauw.
