True Grit (1969)

In tegenstelling tit de meesten zie ik deze voor de remake die snel op het programma zal staan. De film heeft zo zijn kwaliteiten maar is uiteindelijk niet een western die me echt ligt. Wayne vond het script schijnbaar het beste dat hij ooit had gelezen. En wendde zijn invloed aan dat dit verfilmd zou worden met hem in de rol van Cogburn. Het is te zien waarom. Cogburn is wat Wayne graag speelde. Deels held en deels antiheld, maar meer held. Een sympathieke mopperkont. Een stoere zuiplap die als het erop aankomt het goede wil doen. Campbell wordt werkelijk compleet weggespeeld en krijgt ook weinig gelegenheid om te schitteren. Kim Darby is te oud gecast en speelt als jong volwassene een kinderrol en maakt weinig indruk. De film is best lekker om te volgen, maar het blijft de grote John Wayne-show en is tegelijk soms wel heel licht van toon. Een beetje knipogerig. Nergens vervelend, maar een favoriet heb ik niet ontdek.

Van True Grit (1969) - ikruikversemosterd:

"Eindelijk. Na jaren en jaren en jaren van ploeteren en toewijding, met een emotionele diepgang waar Marlon Brando en Meryl Streep nog van kunnen leren, ontving John Wayne zijn eerste en enige Oscar voor zijn rol van Rooster Cogburn in True Grit. De lieve onbevooroordeelde Oscarjury achtte de tijd rijp om zijn harde werk te belonen.

Resteert de grote vraag: waarom, in godsnaam? Wat maakt de legende zo bijzonder in True Grit? Om de eeuwige cowboy te citeren, toen hij het felbegeerde gouden beeldje ontving: “Wow. If I’d have known that, I’d have put that patch on 35 years earlier.” Het ooglapje dus. In het verlengde daarvan wat verklaringen op een rijtje:

dat ooglapje was iets nieuws voor The Duke en zoals iedereen weet is de Oscarjury gek op verrassingen

niemand draagt een ooglapje zoals de grote Wayne en daarom was iedereen spontaan blind voor zijn niet meer dan prima spel in True Grit

de Oscarjury had een eenooglapjes-fetisj

het ooglapje had er toch niets mee te maken en het Oscargoud gold stiekem als carrièreprijs en niet per se voor het degelijke True Grit

of, en ook dat is een mogelijkheid: het blijft een mysterie.

Maar Wayne had wel zijn Oscar. Eindelijk."

Vermakelijke, niet al te serieuze western met een glansrol voor John Wayne als mopperende, alcoholistische U.S. marshall die de jonge Mattie Ross (Kim Darby) helpt bij het vinden van de moordenaar van haar vader. Niet heel veel aktie, maar plot en personages zijn levendig genoeg om dit te compenseren. Leuk ook om Robert Duvall en Dennis Hopper in bijrolletjes te zien.

En deze film betrof vorige week andermaal zo'n kringloop geluksmomentje, want deze klassieker wilde ik wel eens zien waar de remake tot een van mijn topfilms behoort waar ik zelfs het boek van Charles Portis heb. Eens kijken wat het verschil is tussen het origineel en de Coen Brothers, en dat bleek toch opmerkelijk weinig.

Want waar Bridges en Steinfeld zijn ingeruild voor Wayne en Darby blijkt er bijzonder weinig verschil tussen de films te zitten met de moord door Tom op vader Ross, en alle andere gebeurtenissen, karakters en zelfs details, zoals het drankgebruik van Rooster tot het bendelid dat dieren na doet, die precies hetzelfde zijn waar de Coen Brothers ook niet vies zijn van wat gek volk. Zo te zien is de man in het berenpak 'Do either of you need medical attention?' een toevoeging van hunzelf, en rond de afloopt met La Boeuf zit een groot verschil en maakt men iets meer van de afloop met de oudere Mattie. Maar buiten dat is er ontzettend weinig verschil. Iets dat verder niet ten nadele is van de '69 versie noch die uit 2010 van de Coen Brothers.

Verder toont de '69 versie zich als een klassieke western, ook qua muziek, met het nodige aan hardheid van het bestaan in die tijd, tevens de nodige humor, maar ook een beetje drama en andere gevaren van het Wilde Westen. Dan zijn er nog een aantal scènes zoals rond Moon die opvallen als in die tijd ook uitgevoerd met het nodige aan hard geweld en is er natuurlijk nog de cast die behoorlijk te noemen is waar ik Dennis Hopper niet eens herkent heb en Duval een prima Lucky Ned is. Toch heeft de 2010 een voordeel op dit vlak waar er voor verschillende karakters toch een iets betere acteur gezocht is of het karakter iets vetter neergezet is. Neem bijvoorbeeld Wayne die toch maar gewoon Wayne is, die man kan niet veel anders dan zichzelf zijn. Nu zet Bridges inmiddels ook een beetje een archetype neer maar dat past toch beter bij het onaangepaste en rauwe karakter van Rooster Cogburn.

Niettemin scoort de '69 versie meer dan goed waar de twisten tussen Cogburn en La Boeuf andermaal kostelijk zijn net als andere streken en is het minimaal waar de film het op de remake aflegt.