L'Ami de Mon Amie (1987)

Gisteren de laatste gezien uit de Comedies et Proverbes.
Eerlijk gezegd vind ik deze de minste van de zes. Het eerste uur was het weer Rohmer als vanouds, met met zorg uitgekozen locaties, goede dialogen, enz.
Aan het eind wordt het echter minder:
Het misverstand tussen Blanche en Lea doet me wel heel erg denken aan John Lantings Theater van de Lach. Dit wordt nog eens versterkt door de kleding van de vier hoofdpersonen: twee in het blauw, twee in turquoise. Normaal besteedt Rohmer altijd heel veel aandacht aan (de kleur) van de kleding, maar hier vind ik het overdone.

Die kritiek deel ik toch niet. Het komt namelijk tussen vrienden juist, heel vaak voor, dat je bepaalde kleuren draagt, zeker in die tijd, maar soit, jij mag dat denken.

Heerlijke foute sporten van destijds, tennis en windsurfen, een feest van herkenning, en ditmaal gaat het niet over relaties die verdwijnen, dat is vanaf de eerste scene's duidelijk, maar hoe nieuwe te maken. En hoe "vrienden" elkaar daarvoor kunnen "mis-cq- gebruiken"

Setting ditmaal in een hele moderne Banlieu destijds, en daarmee loopt Rohmer ook weer vooruit in de architectuur-visie van destijds, want in elke film van hem, wordt dat toch wel als een mindere ontwikkeling beschouwd.

Weer genoten, van de vele misverstanden en miscommunicaties. En het hoopvolle gedoe van de vrouwen. En het schuchterige gedoe van een aantal mannen. Eric Rohmer is een zeer leuk filmmaker. Een man met passie en visie, want het ziet er allemaal in eerste instantie wat eenvoudiger uit, er gaan grondige studies in kleur, design, casting, en mise-en-scene aan vooraf, en dat zie ik helaas te weinig in de huidige films.


4*