The Five Pennies (1959)
20 stemmen | gemiddelde 3,80
Verenigde Staten
Drama /
Muziek117 minuten
geregisseerd door
Melville Shavelsonmet
Danny Kaye,
Barbara Bel Geddes en
Louis ArmstrongBiografische film, over de jazz-trompettist en bandleider Red Nichols (Danny Kaye). Nichols kent veel succes, maar ten koste van zijn gezin. Op het hoogtepunt van zijn carrière krijgt hij te horen dat zijn dochter polio heeft. Louis Armstrong speelt mee als zichzelf.Deze film staat op nummer 213 in de tip 250
» volledige tip 250
4,0
[permalink] geplaatst op 26 februari 2003, 1:00 uurEen van de eerste films die ik gezien heb - waarschijnlijk omdat Danny Kaye bij mijn ouders geen kwaad kon doen. Die was leuk, zoals Buziau leuk was geweest, in de oorlog.
Eigenlijk een vervelende rotfilm, waarin het dunne clichéverhaaltje 'opgefleurd' wordt door een mooie dochter die de strijd tegen polio wint.
Heel sentimenteel eigenlijk - maar daar had ik destijds geen last van. Ik zie de hartveroverende Tuesday Weld nog steeds wankel, met kleine stapjes tegelijk, naar haar vader lopen... alles zou weer goed komen...
***
Tussentitel :
Veertig Jaar Later.
***
- en vorige week maandag, kijkend naar The Ring, zat ik me af te vragen wie die stoere wat oudere actrice was, daar op dat eiland... kleine rol... weet niet eens meer wat ze deed... en ineens herkende ik haar, aan haar mond. Tuesday ! Ze speelt nog ! Niet meer zeven dagen in de week, maar ze is er nog ! En ze heeft nog nooit een slechte rol gespeeld (want die stapjes, in The Five Pennies, die deed ze niet voor Danny... die deed ze Alleen Voor Mij !)
4,0 [permalink] geplaatst op 26 februari 2003, 1:21 uur hugohei schreef:
Eigenlijk een vervelende rotfilm, waarin het dunne clichéverhaaltje 'opgefleurd' wordt door een mooie dochter die de strijd tegen polio wint.
Wat nou, "vervelende rotfilm"!? Dit is toevallig wel mijn favoriete jankfilm, hoor. Zo onbeschoft sentimenteel maken ze ze niet meer! En dat van die dochter, is dat geen spoiler?
Overigens schijnt het cliché-verhaaltje echt gebeurd te zijn. In de Hollywood-betekenis van het woord, dan.
4,0 [permalink] geplaatst op 26 februari 2003, 1:43 uur Heehee, wacht even... Ik schreef 'EIGENLIJK een vervelende rotfilm'. En ik gaf vier sterren. En ik ben heel wat 'betere' films uit die tijd vergeten.
4,0 [permalink] geplaatst op 26 februari 2003, 17:19 uur hugohei schreef:
Heehee, wacht even... Ik schreef 'EIGENLIJK een vervelende rotfilm'. En ik gaf vier sterren. En ik ben heel wat 'betere' films uit die tijd vergeten.
Maar EIGENLIJK een vervelende rotfilm is toch ook een vervelende rotfilm?
4,0 [permalink] geplaatst op 27 februari 2003, 4:07 uur Als iemand zegt : 'ik vind het een vervelende rotfilm' heb ik eigenlijk geen weerwoord. Ik kan alleen sputteren dat-ie me blijkbaar toch iets gedaan heeft.
En jou ook.
Dat is eén van de leuke dingen van film.
4,0 [permalink] geplaatst op 27 februari 2003, 19:07 uur Ha, zo! Wat de Amerikanen een 'guilty pleasure' noemen, dus. Kan ik wel inkomen, ja. We zijn het eens!
4,0 [permalink] geplaatst op 9 januari 2010, 18:54 uur Wat vond ik dat toendertijd een zielige film.
