Summertime (1955)

Heerlijke film. Prachtig gespeeld door Katharine Hepburn en mooi, heel mooi in beeld gebracht door David Lean. In de winter kijken en terugverlangen naar het zomerse Italie.

Een wonderbaarlijk Venetiaans liefdesverhaal. De magie blijft.
Het is een combinatie van “Brief Encounter” en “Three coins in the fountain”. De dubieus morele heldin wordt schitterend tot leven gebracht door Katherine Hepburn, wiens breed grijnzende gezicht en friemelende vingers het effect geven van iemand die voortdurend herinneringen bijmaakt en opslaat, nog beter dan Greta Garbo dat doet in de slaapkamerscène uit “Queen Christina”.
Eigenlijk is de film een beetje herfstige crocus pocus. Maar met wel met twee aanwinsten. Te weten; Katherine Hepburn en Venetië. Met liefde en passie hebben regisseur David Lean en zijn cameraman Jack Hildyard het grote Sint Markus-plein geobserveerd en de kleine grachten met hun exquise en langzaam vergaande aangezicht. Of het magistrale panorama van het Grand Canale; de huizen die als klippen over de smalle waterwegen torenen, de vergulde figuurtjes die het klokkenuur aangeven. Het oog komt niets tekort.
Echter, zonder Kay Hepburn zouden we, lijkt mij, zijn opgescheept met een novelletje in een documentaire. Mejuffrouw Hepburn voegt menselijke waarde toe, en niet alleen met de nerveuze vitaliteit van haar spel, maar vooral met haar eigen verschijning. De hele film door beweert ze oud en vergaan te zijn en al die tijd kijken we naar een vrouw met een opzienbarend profile, een verlengd soort elegantie die ze zou behouden tot haar honderdste en haar altijd de moeite van het bekijken waard zou maken.