D.O.A. (1950)

Prima noir-thriller. Het concept is erg goed, de plot eromheen wat minder, maar ach, in welke film noir is de precieze plot nu wel essentieel? Het in ieder geval allemaal flink spannend en het einde was gelukkig zoals het moest zijn ik was al bang dat ie op het einde helemaal niet vergiftigd bleek te zijn ofzo, maar dat was gelukkig niet het geval. Ik ben in een gulle bui vandaag, dus 3,76* --> 4*

Het heeft een aardige sfeer, zoals het een film-noir getaamd. De komische noot was alleen totaal misplaatst en het plot bleef een beetje mager.
Toch prima vermaakt. 3,5*

D.O.A. (Dead On Arrival): helemaal weer actueel met die Russische vergiftigingen. "Life imitates art".

Prima Noir: opening is geweldig, veel gebeurt op staat. Wel flash- back, maar zonder voice-over was ff wennen. Evenals in The 3th Man en Night & the City veel sfeerbeelden uit de VS steden, begin jaren '50.
Irritant waren alleen die drammerige vriendin van O'brien en die fluitjes, wanneer O'brien vrouwen zag in 't hotel.

Luther Adler had dit keer een support-act, en kwam daardoor weinig uit de verf; vond hem n.l. erg goed als detective in Saigon (1948).
IMDB 8/10*

PS
Waarom bij een 2e beoordeling hier zoveel bijstellingen naar bene- den (en lopen we daardoor niet meer in de pas met de hogere, en naar mijn idee terechte, IMDB-score)?

The Third Man heeft veel (overdag) buitenopnames en je krijgt daardoor een beeld van Wenen uit 1949. Dat geld ook voor Death On Arrival, ook veel overdag buitenopnames van San Francisco 1950.
Zoveel buitenopnames was vrij ongebruikelijhk voor die tijd, ingezet met Criss Cross uit 1948 en veelvuldig toegepast in Pickup on South Street uit 1953.

Blijft overeind, dat deze vergiftigingsfilm Death On Arrival, nu weer helemaal actueel is. En nog een prima story ook. Zien

Hele aardige noir. Edmond O' Brien, toch vooral bekend geworden door zijn bijrollen (The Wild Bunch, The Killers, The Longest Day, Birdman of Alcatraz) zet hier een prima hoofdrol neer. Het Interessante uitgangspunt + een spannend laatste halfuur zorgen ervoor dat D.O.A. van mij 3,5* krijgt.

Een wervelende noir met geweldige locaties, rauwe actie en een keur aan onbetrouwbare types. Het er doorheen geweven liefdesverhaal is weliswaar wat zwaar aangezet maar geeft het onvermijdelijke einde wel extra impact.

De gehele film staat nu op Youtube. 1 uur 23..

D.O.A. is een echte b-noir. Dat het allemaal vrij goedkoop gemaakt is straalt er vanaf, maar het is allemaal wel zeer creatief gedaan. Het begin is ietwat traag en daar zitten een heleboel scènes tussen die niets meer met de latere film te maken hebben (de feestvierders met wie Bigelow op stap gaat, de vrouw aan de bar die iedereen kent), maar misschien is dit trage begin expres gekozen omdat de film gemaakt lijkt te zijn alsof hij steeds in een hogere versnelling schiet. Bigelow heeft steeds minder tijd om zijn onderzoek subtiel te oden, waardoor hij steeds gehaaster te werk gaat. Dat houdt niet alleen in dat hij binnen korte tijd flink wat deuren in en uit loopt, maar ook dat hij steeds agressiever en wanhopiger wordt. En dit is erg leuk om te volgen, zelfs al is de uiteindelijke verklaring van het mysterie niet bijster interessant.

Daarbij zitten hier, zoals in wel meer goedkopere noirs, wat gekke of experimentele dingen in. Let op die vroege scène waarin Bigelow met wat hotelgenoten een jazzvoorstelling bezoekt. De manier waarop dat gefilmd is is erg levendig en rauw, met een nadruk op zweet en opgezweepte gezichten. Doet totaal niet denken aan films van rond 1950, maar meer aan iets uit een film van John Cassavetes of zo. Of Bigelow die in paniek door de straten rent, iets wat erg lang aangehouden wordt en waarbij een flink aantal voorbijgangers aan de kanten geduwt wordt. Grappig genoeg is dit opgenomen zonder iemand te waarschuwen, dus de voorbijgangers wisten niet dat ze in een film zaten. Iets anders wat grappig is dat me op viel is dat elke keer als Bigelow een gesprek beëindigt hij naar de deur loopt, maar zich telkens toch weer omdraait om een vraag te stellen of nog een oneliner te spuwen. Geen idee of dit een bewuste keuze was, maar daar zat een lekker ritme in.

Een fijne noir dus. Misschien niet een van de groten, maar zeker voor zijn budget meer dan goed.
4*