The Chant of Jimmie Blacksmith (1978)

Behoorlijk intens. Wat vrij onbevangen begint, escaleert zich al snel in zeer gewelddadige situaties waarbij het hoofdpersonage compleet ambigu wordt. Dusdanig dat empathie bij de kijker bijna niet meer mogelijk is. Daar waar anti-helden binnen een Peckinpah film nog een heroïsch (anti)ideaal nastreven, valt zelfs dit weg wanneer de hoofdpersoon een weerloze baby doodschiet. Eigenlijk zit je naar een enigszins naïef personage te kijken die sterk geleid wordt door innerlijke emoties en door de gebeurtenissen om hem heen psychotisch raakt (met alle gevolgen van dien). De mooie shots van het Australische landschap maken deze karakterstudie (en wellicht geschiedenisles) de moeite extra waard.

Ongemakkelijk drama, waarbij de sympathieke Jimmie door zo'n beetje alle blanken in de film wordt beledigd, getreiterd en opgelicht. Tot het onvermijdelijke breekpunt komt na een relatief onschuldig voorval dat Jimmie echter diep in zijn ziel raakt- leden van de Newby familie die een wig proberen te drijven tussen hem en zijn (blanke) vrouw. Als hij vervolgens weer eens wordt afgezet breekt de hel los, een rauwe scene die hoewel hij niet té expliciet is weinig aan de verbeelding overlaat. In plaats van zich daarna te bezinnen besluit hij oude rekeningen te vereffenen, waarbij hij zelfs een baby niet spaart.

Een sombere blik op de geschiedenis van Australië naar het boek van Thomas Keneally, vooral bekend om zijn Schindler's Ark, overigens te zien in een klein bijrolletje. Ondanks de grove misdaden wordt de schuld vooral bij de blanke Australiërs gelegd, die de Aboriginals naar een bestaan in de marge hebben gedrukt. Je zou dan ook kunnen zeggen dat het Jimmie's "witte" kant is (hij is mesties) die de gewelddadigheden pleegt. Zijn broer, een volbloed Aboriginal, is veel minder fanatiek en redt zelfs het leven van een ziekelijke dokter die ze een tijdje ontvoerd hadden. De nadruk waarmee zijn pleegouders steeds zeggen dat Jimmie "half-white" is, dus open zou moeten staan voor beschaving (in de visie van de vroeg 20e-eeuwers) lijkt dat ook te suggereren.

Komt in augustus uit op blu ray bij Masters of Cinema.

Uitstekende film die wat gezapig begint met de cultuurverschillen tussen de aboriginals en de blanken, maar halverwege je bij het strot grijpt en niet meer loslaat tot het einde.

Ondanks dat dit een heftig rauw drama is, deed het me niet zo veel. De vertelstijl is wat afstandelijk en geen van de personages weet me te boeien.

3tje