The Unforgiven (1960)

Wat begint deze film rampzalig zeg. We zien Audrey Hepburn naar buiten komen om wat water te halen. Ze begroet haar paard vervolgens op zo'n ongeloofelijk vrolijke manier dat zelfs Julie Andrews en de Von Trapp kinderen uit de Sound of Music zich rot zouden schrikken. Deze blijheid zit helaas in het hele eerste uur van de film. Daarbij hebben we een Burt Lancaster die zo stoer is dat hij daadwerkelijk toegeeft te denken dat hij onkwetsbaar is. En iedereen die hier enthousiast in meestemt natuurlijk. Ja, het eerste uur zit bomvol met flauwe, onrealistische en overdreven geacteerde emoties.

Verdwijnt dit in het tweede uur van de film. Niet echt, maar het blije gaat er vanaf omdat er een zwaar thema aangeraakt wordt. Een bijzonder goed thema moet ik zeggen. Zeker eentje waar je een goede western omheen kunt bouwen. Op het moment dat er namelijk ontdekt wordt dat Hepburns personage aftamt van de Kiowa-indianen wordt de eens zo gelukkige familie Zachary het middelpunt van racistische pesterijen. De film is dan ook vooral bedoelt om tolerantie op te roepen voor andere rassen. Zeer interessant en zowals gezegd een prima onderwerp voor een western. De indianen worden immers in dat genre bijna altijd als slechte mensen neergezet.

Helaas slaagt deze film er niet in om het thema goed uit te voeren. Dat de dorpsgemeenschap plotseling geen respect meer hebben voor de eens zo populaire Hepburn is nog redelijk goed uitgewerkt en roept inderdaad vragen op waarom er geen tolerantie is. Maar het punt is dat de andere indianen in de film wel gewoon slecht zijn. Dus eigenlijk roept de film geen tolerantie op voor andere rassen, maar alleen voor rassen die zich westers gedragen. Dit is heel jammer want het had zo mooi kunnen zijn. Nu blijft er een matig, overgeacteerd westerntje over die op het einde niks meer te bieden heeft dan het standaard indianenschietwerk.
2,5*

Alles wat The One Ring zegt, klopt wel. Alleen erger ik me niet zo aan die overacting. Het is zeker niet top uitgewerkt, maar al met al toch best wel een prima western. 3.5*

Ouderwetse cowboys vs indianen films zijn niet mijn ding. Niet alleen doen de domme godvresende rasistiche blanken* mij al gauw partij kiezen voor de indianen, ook de supersonische blanke kogels die altijd de onmiddelijke dood van een indiaan tot gevolg hebben staan mij tegen. In deze film gebeurd er het eerste uur boven dien niets, wat zich daarna voltrekt is steeds het tegenovergestelde van waar ik op hoopte. 1,5*


* Deze voorouders verklaren wel het stompzinnige buitenland beleid van Bush.

Pijnlijke misstap voor zowel Audrey Hepburn als John Huston. Hoewel ik m naar 2,5* verhoog vind ik het toch Audrey's minste film en minste performance (The Unforgiven is niet een juiste titel, want ik vergeef het haar wel ). Als het de bedoeling was een standpunt tegen racisme in te nemen heeft John Huston de plank wat mij betreft finaal mis geslagen, want ik ervaar de film als niks meer dan een ordinair indianen-afschiet festijn waarin John Wayne in zijn nopjes zou zijn.

Eén van de 'minste' films van John Huston. Niemand acteert op hoog niveau terwijl met het gegeven scenario nochtans een veel hoger peil kon bereikt worden. Slechte score, die op zekere ogenblikken totaal ontbreekt waar hij echt nodig was.
Kortom: een doorsnee western zonder ziel.

En aan de jongeren onder ons: ik heb hier al enkele malen gepost gezien over racisme. Laat dat aub. In die tijd werd er niet over racisme gedebatteerd. Deze films waren nooit racistisch bedoeld.
Het waren simpele wetten: de indianen waren de slechte, de cowboy's de goeie. En waren het cowboy's onder elkaar was het normaal gezien de zwarte hoed die de slechte was tegen de witte hoed, de goeie. Maar vandaag de dag wil men overal wel iets achter zoeken.

Ja, tuurlijk en de Nazi's waren niet antisemitistisch, want iedereen was het er over eens dat de Joden naar de gaskamer moesten. Je kan de in Amerika bestaande de rassenhaat tegen de indianen niet als een non-issue afdoen, omdat er geen discussie over plaats vond.

Die Westerns uit die tijd waren gewoon puur vermaak zonder politieke achtergrond.
Ik sluit me dus met de mening van Speedy aan.

Ik denk dat je niet begrijpt wat je bedoeld. Vroeger zou niemand maar op het idee van racisme gekomen zijn. De bioscoop zat gewoon stamvol met jongeren en niemand dacht nog maar aan racisme. Wij wisten als 13-14-jarigen niet eens wat racisme was (dik 35 jaar geleden) Er was gewoonweg het feit dat er goeie en slechte waren, punt. Maar nu moet alles tot in de treure geanalyseerd worden.

Dat men er toen niet bij stilstond is nu juist het schrijnende, wanneer je die films nu terugziet.

Dat is wel zo Kos maar met die gedachte kijk ik niet naar de film The Unforgiven.

Dat snap ik wel, maar je kunt je misschien voorstellen dat anderen dat wel zo zien.

Maar films uit die periode mag je zo niet bekijken. In latere films zoals bijvoorbeeld Dances With Wolves enz... werd er op gelet, de nadruk op gelegd en werd racisme aangeklaagd, omdat het nu eenmaal van deze tijd was.
Wij wisten bij voorbaat dat de indianen 'de slechte' waren en dat ze zouden sterven bij bosjes, maar dat had voor ons niets met racisme te maken.

Maar films uit die periode kan je zo wel bekijken.

Allereerst bepaal ik dat zelf wel.
Daarnaast vraag ik me af of dat voor deze film ook gold. Het punt van bloed/rasverschil wordt weldegelijk specifiek aangehaalt in deze film. Wat zou daar anders mee bedoeld worden dan dat de maker wil aankaarten dat het toch een beetje vreemd is dat als iemand ander bloed blijkt te hebben ook ineens verstoten wordt. En ik snap best dat jongeren van 14 jaar daar indertijd niet zo mee bezig wzren, maar de volwassenen die de films maakte moesten dat wel zijn imo.

Daar heb je helemaal gelijk in Speedy, ik weet dat er geen racistische boodschappen in al die indianenschieters zit. maar helaas gaat dat net niet op voor de twee indianenschieters die ik gezien heb: The Searchers en deze. The unforgiven claimt op de achterkant van de hoes al dat het een anti-racistische boodschap heeft. De film waagt inderdaad een poging, maar slaagt er geenzins in.
En The Searches wordt ook al gewaardeerd omdat het goed zou laten zien hoe lastig de problemen van racisme zijn, maar ook deze slaagt er in mijn ogen niet in. Maar ik moet er bij zeggen dat zelfs al zou ik voorbij de racisme thema's kijken ik beide films niet hoger zou geven. Zo goed zijn ze niet.

Inderdaad, ik vind ook dat je bij deze film (net als bij The Searchers overigens) het juist wel over het racisme-gehalte mag hebben, omdat deze film het specifiek als thema heeft. Ik snap ook wel dat niemand er in die tijd ook maar over nadacht. Maar wanneer er wel een poging wordt gedaan het issue aan te kaarten mag dat ook bediscussieerd worden.

Naar mening is Mel Brooks (Blazing Saddles) nog steeds de eerste die erin is geslaagd racisme in westerns te tackelen (hoewel ik erbij moet zeggen dat ik niet erg veel westerns ken)

Dances With Wolves is de enige andere die ik ken die het thema aanpakt.

Flaming Star (1960) met Elvis Presley is ook op die leest geschoeid.

Momenteel op de ARD.
Toch een geweldige Western met als enig minpunt blanke vrouw als squaw.
Verhoogd van 2,5 naar 3; maar twijfel nog over 3,5.

Indrukwekkende cast vooral.
En Audie Murphy nu eens in een minder sympathieke rol, die hij ook aankon.
Misschien niet zo geslaagd in de zin hier een anti-rascistische film van te maken.
Maar ik heb mij hier niet bij zitten vervelen in ieder geval.

Zelfs al zou deze western puur als vermaak bedoeld zijn, zonder zwaardere thema's te behandelen, dan nog is het een matige film. Het overacteren van vooral de vrouwelijke cast en de bijrollen is redelijk irritant. Dan springt het verhaal, of eigenlijk de karakters, ook qua emoties nogal abrupt over. Onder de indianenhaters onstaat nergens onderling discussie, of anderszins tweestrijd.
Wat mij betreft ook de minste film van Lancaster die ik ken. Ook hij weet geen stempel op de film te drukken.
Een nogal warrige film die ik misschien nog een keer moet kijken. Ik weet niet goed wat er van te vinden. Nu vond ik hem niet opvallend of anderszins gewoon aardig.
2,5*

Typisch zo'n film die is opgenomen in de periode waarin filmmakers zelf in twijfel zaten of indianen nu slecht of goed waren (die overgang naar tolerantie). Dan krijg je dus zo'n vreemde film als deze die ergens het racisme tegen indianen probeert aan te pakken, maar waar je toch twintig minuten zit te kijken naar blanken die zestig indianen af knallen en waar je na afloop geen flauw idee van hebt wat je er nou mee aan moet. Blijven slechts een paar goede acteerprestaties over en dat is bij lange na niet genoeg.

Vandaag opnieuw gezien.
Punten blijven gehandhaafd wat mij betreft.
Met genoegen opnieuw bekeken.

John Saxon had er ook een aardige kleine rol in.
Heb ik ooit nog eens ontmoet tijdens een filmverzamelaarsbeurs.

Vond het wel een aardige film. Het acteerwerk van beroemde Hepburn en Lancaster is goed. Het viel me op dat Joseph Wiseman. De aankleding ziet er ook weer goed uit. Voor de rest een prima oude western. Niks mis mee. Krijgt een 3,5.