Jésus de Montréal (1989)

In de synopsis staat: een troep acteurs...
Ik ken wel Dogtroep, maar moet het niet groep zijn ?

Frappant.

Je hebt me door.

Dit is een interessante film waar ik desalniettemin gemengde gevoelens over heb. Een jongeman verzamelt een groep toneelspelers om het passiespel op een nieuwe, originelere wijze te brengen, waarbij ze de controverse niet schuwen. De film toont hun toneelstuk (over Jezus dus), maar is als geheel ook zo gestructureerd wat leidt tot een boeiende raamvertelling. De verhaalstructuur wordt op die manier echter vrij eigenaardig en ik kon me pas op het einde inleven in de dramatische boodschap ervan. Een heleboel goede elementen maakt nog geen goede film als er niet goed mee wordt omgesprongen. Verder vond ik de humoristische passages in het suk helemaal niet passen in het geheel (een goed voorbeeld is de manier waarop het kruis omvalt, de aanleiding tot het knappe einde van de film).

De hele prent baadde in een onmiskenbaar jaren-80-sfeertje en dat zort er wel voor dat hij soms een beetje gedateerd overkomt. Ook aan de beelden, kleuren en muziek is dit duidelijk te merken. Wat echter niet wil zeggen dat er geen mooie beelden voorkomen in de film; die zijn er zeker wel.

Inhoudelijk vond ik het boeiend. Ik vind wel dat de boodschap zonder de humoristische elementen misschien sterker was geweest. De film wil een duidelijke, spiritueel geïnspireerde kritiek op onze maatschappij naar voren brengen, en dat is gelukt want hij spookt nu nog steeds door mijn hoofd. Als ik echter alles optel kom ik net niet aan een 7 op 10. Vandaar een eerder lage quotering van drie sterren. Als ik 3,25 zou kunnen geven zou ik het doen.

Arcands regie deed me aan Kieslowski denken, maar ik miste de sterke muziek. Ook lag het thema er dikker bovenop dan bij de Kislowski-films die ik zag. De film was bij vlagen boeiend, maar met name het scenario kwam wel héél erg gekunsteld op me over. Met name spiegelingen tussen het leven van de hoofdpersoon en dat van Jezus.

3.0*

Mooie film! De eerste film van Denys Arcand die ik heb gezien, maar ik ben zeker benieuwd naar ander werk van hem, zoals "Les Invasions barbares", waar ook weer een aantal acteurs in meedoen, die ook in "Jésus de Montréal" zaten, zag ik op IMDB.
Zo speelt Gaston Lepage in beide films een "Security Guard", en zo speelt Gilles Pelletier in beide films de Priester
Verder spelen o.a. Yves Jacques, Denis Bouchard en natuurlijk Rémy Girard in zowel "Les Invasions Barbares" als in "Jésus de Montréal".

Na het zien van deze film ben ik nóg meer benieuwd naar andere Canadese films. Want met films als "Le Violon Rouge", "Last Night" en "Cube" maken ze in Canada nog best wat moois. En met regisseurs als François Girard, Don McKellar, en uiteraard Atom Egoyan en David Cronenberg lopen er nog goede regisseurs rond ook.

Kort over de film: hij mag dan ietwat gedateerd zijn (door het jaren '80 sfeertje inclusief muziek uit die tijd, maar voor mij werkte dat perfect. Verder zit er prachtige muziek in de film (beetje Dead Can Dance-achtig).
Één van de laatste scene's, die in het Metro-station nadat ze het ziekenhuis voor de eerste keer hebben verlaten, vond ik echt fantastisch. Bij de een zal zo'n scene niet veel doen, maar bij mij werkte het wél.
Ruim twee maanden na het zien van de film op TV blijft die scene nog steeds rondspoken in mijn hoofd....
Bij twijfel tussen 4* en 4,5* sterren toch maar dat laatste.

Bij godsdienst gezien. Ik had er dus totaal niks van verwacht, maar dat viel uiteindelijk nog enorm mee.
Ik had gevreesd dat deze een pak zwaarder zou zijn, maar uiteindelijk bevat deze film verrassend veel humor. Dat maakte de toon een pak lichter. Die vrouw die steeds moest wenen, dat koppel dat met allerlei bizarre theorieën kwam aanzetten, die scène waarin de acteurs hun tekst op alle mogelijke manieren vertolken en die kerel die pornofilms insprak waren opvallend grappig en luchtig van toon. Had ik helemaal niet verwacht van zo'n religieuze film.
De acteurs spelen goed en de muziek is erg mooi (dat stukje gitaar dat steeds terugkwam was prachtig! Weet iemand toevallig hoe dat heet?). Ook het passiespel was mooi in beeld gebracht, helaas duurden die scènes net iets te lang.
Alleen vond ik dat we het na een tijd wel gehad hadden. Al die symboliek, die scènes die naar de Bijbel verwijzen (Jezus die de kooplieden uit de tempel verdrijft en de scène met de auditie voor de reclamespot, Jezus die de blinde weer laat zien en de netvliestransplantatie op het eind...), ... Ook de laatste scènes waarin de acteur helemaal doorslaat konden me amper boeien. Een verrassend meevallend filmpje dus, alleen spijtig dat het naar het einde toe een beetje te symbolisch en te drammerig wordt.