Léolo (1992)

Schitterende film over een sensitieve jongen die zich niet thuisvoelt in zijn omgeving en wegvlucht in dromen en poëzie.

Léolo van de Canadees Lauzon (die helaas maar twee speelfilms heeft kunnen maken alvorens te sterven door een vliegtuigongeluk) is een gevoelig werkje over een opgroeiende jongen die zich begeeft tussen een aparte familie, en die liever wegdroomt en gedichten schrijft dan dat hij de werkelijkheid ervaart. Aan de buitenkant lijkt het een zwarte komedie, maar de tristesse dringt subtiel door in de ziel.

Prachtig dromerig geschoten, met sfeervolle fotografie en een hele mooie poëtische vertelling (inclusief voice-over) van het verhaal. Er zitten zowel hele obscene als erg poëtische beelden en momenten in de film. Wat echter blijft, is het gevoel dat je naar een verhaal kijkt waar je in kunt geloven en waarvan je het idee hebt, dat het een groot realiteitsgehalte heeft.

De film doet op een wonderbaarlijke en mooie wijze terugdenken aan de eigen jeugd en aan die kleine, magische momenten die het leven zo persoonlijk en apart maken.

Een coming-of-age drama dat volwassen en op zeer sfeervolle wijze verteld wordt door vooral beelden, erg mooie muziek en poëzie. Erg mooie film.

Sluit me aan bij Gimli. Twee nummers van Tom Waits te horen, namelijk 'Cold Cold Ground' en 'Temptation'. De film ademt ook de slachthuismelancholie van Tom Waits uit. Mooi, maar niet overweldigend. 3,5*

Of toch maar 4*.

Dikke tegenvaller. Sommigen vinden de film misschien magisch of nostalgisch, maar persoonlijk vond ik een flink aantal scenes behoorlijk walgelijk, zodanig dat het kijkplezier voor mij bedorven werd. Noem mij maar preuts of stijf of wat dan ook, maar 12 jarige jongetjes die katten verkrachten of masturberen met behulp van een stuk rauw vlees hoef ik echt niet te zien, ook niet als het slechts gesuggereerd word. Tel daarbij op het poep-motief en Leolo's subtiele incestueuze fantasieen over zijn zus Rita, en je hebt een film waar je maar liever niet meer aan herinnerd word. In dat aspect vergelijkbaar met de groteske kijkervaring van Die Blechtrommel. 1,5*

Bizarre film...aan de ene kant heb je een prachtig warme, intellectueel klinkende voice-over die bijna heel de film aanwezig is en die met poëtische taal de gedachtes en gevoelens van deze opgroeiende jongen, en diens kantelmoment in zijn leven, tussen dromerig en realistisch, complex en nostalgisch maken. Maar aan de andere kant heb je de smerige beelden van een groteske familie en alles wat rondom hen gebeurt die soms net wat te, zoals Poisonthewell al zei, walgelijk waren of gewoon scenes die een te harde impact hadden voor een film als deze die beter was geweest zonder de confrontatie tussen het kind met de harde werkelijkheid, zoals de bedoeling was van de regisseur, toch ? Dit staat in zo'n groot contrast met de jongen, erg goed gespeeld trouwens, dat het met momenten moeilijk is om door te komen.
Erg leuk al die platte, opvliegende karakters maar een pedofilistische opa, een jonge die in vlees masturbeert of meer van die smerigheden hoefden niet echt voor mij.
Had hier totaal verkeerde verwachtingen van, wat het stemmen moeilijker maakt.

Er zijn weinig dingen in films waarvan ik moet walgen. Maar de ontdekking van seksualiteit (om het maar zo te noemen) van de jongen in deze film is op zo'n manier in beeld gebracht die ook voor mij te ver ging. Ik hoef een kleine jongen dit niet te zien doen.

Verder viel de film bij mij ook niet echt goed. Hij had ook de pech dat ik hem net na Tetsuo wou zien. Ik was toe aan iets luchtigs, maar door zijn soms onduidelijke structuur en zijn vage onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid (of gebeurde alles werkelijk?) schoot de film op dit moment in het verkeerde keelgat. Als ik de film een andere keer bekeken had zou hij misschien beter vallen.

Het heeft bij vlagen wat Amélie-achtigs, maar probeert daar blijkbaar een semi-intellectueel laagje over aan te brengen die eigenlijk niet past. Althans, meestal niet, want de film heeft een paar best aardige momenten. Hij is vooral mooi geschoten. De twee onderwaterscènes springen eruit.
2,5*

Ik kan wel begrijpen dat mensen vinden dat er wat perverse kanten aan deze film zitten. Ik vind die ranzige scenes ook niet echt passend en vind ze ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal hebben. Toch kan ik niet ontkennen dat dit in heel veel andere opzichten een briljante film is. Mooi camerawerk, uitstekend geacteerd door de hoofdpersoon en een hele mooie sprookjesachtige sfeer wordt er neergezet. Je wordt meegezogen in de belevingswereld van de jonge Léolo. En juist in die puberale scenes wordt dat prachtige sfeertje een beetje verstoord. Daarom kan ik hier toch niet de maximale score aan toekennen.

Zoals al gezegd, de onderwaterscenes uit deze film zijn visueel verbluffend. En toen ik een liedje ontdekte met de titel "I remember learning how to dive" moest ik onmiddelijk aan deze film denken, met uiteindelijk dit als resultaat: http://www.dailymotion.com/industrialbirds/video/8542116

Heerlijke film - prachtige beelden en muziek; de mijmeringen en herinneringen worden schitterend vormgegeven.
En die paar vunzige scènes zijn toch niks vergeleken met alle horror- en geweldcrap van vele hedendaagse films?
Sfeer heeft veel weg van Delicatessen, Taxidermia en andere gelijksoortige films

Ja................wat zal ik zeggen, het is zeker een aparte film en zeker niet slecht, mooie beelden en goed geacteerd, maar ik vond het een behoorlijk deprimerende film over een verknipt gezin en net als je blij bent dat die zoon de enige 'redelijke' normale is in het gezin, komt hij ook in het gesticht terecht bij de rest (zo normaal was hij al niet want hij probeert wel z'n opa te vermoorden ondanks het feit dat hij hem wel mag????) dus het begrip 'normaal' is hier een groot grijs gebied. Het eerste half uur vond ik moeilijk om doorheen te komen, daarna ging het wat soepeler.
Sterke punten: de beelden/regie, de acteurs doen het prima
Zwakke punten: het blijven steken in de poep/sperma-fase van de schrijver.

Vond hem nogal vreemd eigenlijk. Het begon allemaal geweldig. Heerlijk dromerig sfeertje en leuke subtiele humor vullen de eerste helft. Vond het erg boeiend om in Leolo's fantasiewereld mee te gaan en alles door zijn ogen te zien. Ook zijn ongewone familie met hun vreemde trekjes waren erg leuk. Helaas bleef dit niveau niet overal aan. Op een gegeven moment slaat het wat te ver door in zijn surrealisme. Kon het toen ook nog maar moeilijk volgen en wist ook niet precies wat ik nou van het einde moest denken, hoewel het wel een erg ontroerende scene was natuurlijk. Gelukkig was dit maar een klein onderdeel van deze voor de rest erg mooie film. Verder nog een eervolle vermelding voor die prachtige duikscene, dat stukje in die steeg, waar Leolo's broer in elkaar geslagen werd en natuurlijk ook voor de bijpassende muziek (oa de Stones)

3,5 sterren

4,5 stemmen, de droom pakt je.. en sleurt je mee.. heerlijk.