Verano (2011)
6 stemmen | gemiddelde 3,00
Chili
Komedie /
Drama95 minuten
geregisseerd door
José Luis Torres Leivamet
Rosario Blefari,
Julieta Figueroa en
Francisco OssaTijdens een warme zomerdag gebeuren er kleine dingen met de bezoekers en de werknemers van een oud hotel in het zuiden van Chili. Julieta, Francisco, Isa, Rodrigo, Ignacio, Mariana, Muriel, Gabriela, Eliseo, Norma, Alejandra en Claudio genieten tijdens hun lange vakantie van de natuur, het slapen in de zon en leren hoe te rijden. De dag ontrafelt zich langzaam in kleine fragmenten van geluk en ontdekking.
2,5
[permalink] geplaatst op 1 februari 2012, 23:48 uurIk zie dat het genre "komedie" netjes is overgenomen van imdb. Leek me alles behalve komisch dit - hoe kijken de andere stemmers daar tegenaan?? Anders zou ik graag een correctie zien.
3,5 [permalink] geplaatst op 1 februari 2012, 23:50 uur zeker geen komedie inderdaad
nostalgisch en ontroerend dekt de lading wel
3,0 [permalink] geplaatst op 2 februari 2012, 1:57 uurMij deed het niet heel veel eigenlijk. Behalve dat ik wel lekker meemijmerde op de vroege ochtend. Vond het vooral weinig evenwichtig in zijn schoonheid, soms mooi, soms uitgesproken lelijk. Verder vaak ook vergezocht en leeg. Zou best kunnen dat ik dit minder had gevonden als ik er niet lekker lui naar zat te kijken in de vroege ochtend.
3.0*
[permalink] geplaatst op 10 februari 2012, 22:35 uur Torres Leiva doet in deze film afstand van het narratieve principe van de protagonist. Hij lijkt in de film eerder een aantal mogelijke narratieven te verkennen in een situatie of omgeving (een postmoderne houding). Er is geen sprake van actiegerichte of teleologische structurering. Eerder daagt hij de kijker uit hoe ver deze kan gaan in het zelf aanvullen van en verbanden aanbrengen tussen aangedragen suggesties.
De film heeft vooral een jaren '90 (?) handheld DV-look, waardoor al gauw de associatie met home-video opnames wordt gemaakt. Dit is denk ik deels waardoor de film een beetje melancholisch aandoet, een soort pavlovreactie: homevideo's bevatten vaak registraties van(gelukkige) gebeurtenissen die je herinneringen triggeren.
Net als in
een vorige film heeft de regisseur ook aandacht voor details en omgevingen. Hiermee worden vooral impressies van tijden en plaatsen geëvoceerd.
Voor mij zou de film in aanmerking kunnen komen voor een Dogme certificaat, omdat de film zoekt naar een nieuwe esthetiek om de werkelijkheid te representeren. De handheldcamera en de afwijkende belichtingen en standpunten zorgen allemaal voor een bewustzijn van het representatieve karakter van het medium film (zie ook
het forumtopic). Dit is een terzijde, maar misschien zijn er users die er een idee over hebben.
