Monsieur Lazhar (2011)

Ongelooflijk mooie film!

Wel een goede film maar ik vind dat er iets te makkelijk (zonder veel botsingen) werd toegewerkt naar de 'oplossing' (de openbaring van Simon) binnen de klas.

Net de film gezien; en ik ben hoogst verbaasd over de commentaren van teveel thema's en te oppervlakkig. De film kent één thema: afscheid. En ze is slechts oppervlakkig wanneer je theatrale huilbuien zoekt, Het is een integere film die noch een eenvoudig eenduidig verhaal, noch een simpele oplossing vindt. Ja het zou zo heerlijk zijn wanneer rouw kon worden weggetoverd. IK begin cynisch te worden dus ik stop.

Een verhaal over een leraar die nieuw op een school komt werken. Hij komt voor een klas te staan die zo haar eigen dingen heeft en hij gaat hier op zijn eigen manier mee om. Met alle goedkeuring of afkeuring van de mensen om hem heen. Ik ben het met bovenstaande commentaren eens, er mist een climax.

Monsieur Lazhar

Mooi. De grootste kracht van Monsieur Lazhar zit hem in het samenspel tussen Lazhar zijn leerlingen. Zowel Lazhar als zijn leerlingen hebben een traumatische ervaring achter de rug (hij heeft zijn familie in Algerije verloren, de leerlingen hebben een lerares door zelfmoord verloren), en je ziet ze gedurende de film leren omgaan met dit verlies.

De leerlingen weten natuurlijk niet wat zich allemaal afspeelt in het leven van hun leraar, maar door alleen het lesgeven en de interactie met zijn leerlingen zie je Lazhar opbloeien. Fantastisch geacteerd door Fellag, die alleen nog wordt overklast door het jonge natuurtalent Sophie Nélisse. De film laveert tussen feel good en drama, maar maakt niet de fout om kunstgrepen uit halen om het drama op te voeren. Het einde voelt daardoor aan als een anticlimax, omdat je het gevoel hebt dat er nog meer in vat zit. Dat is ontzettend jammer, maar aan de andere kant ook een compliment voor regisseur Falardeau en de acteurs. Je wilt de personages eigenlijk nog niet loslaten.

Hieruit blijkt hoe volwassen sommige kinderen kunnen zijn en hoe kinderachtig sommige volwassenen. Er zit een politiek en een opvoedkundig kantje aan. Zware onderwerpen worden met lichtheid behandeld. Monsieur Lazhar heeft een charmante glimlach ondanks de beproevingen die hij doorstaan heeft. Wanneer hij een sympathieke oplichter blijkt, is het moeilijk om een kant te kiezen. Hij gaat beter met de leerlingen om dan sommige mensen die wel over het juiste diploma beschikken. De kinderen helpen is een manier om z'n eigen leed te verwerken. Sophie Nélisse en Emilien Néron doen het uitstekend als acteurs in pocketformaat.

Ik rond af naar boven, erg mooi. Echt geraakt door sommige scènes, terwijl ik hier met bescheiden verwachtingen in ging.

Ik zat bij de eerste kijkbeurt ook heel erg tegen die 4* aan. Misschien ooit bij een herziening

Niks mis met een 7, toch? Ik twijfelde ook .

Een verrassend mooie film over een lagere school. Een lerares hangt zichzelf op in de klas en twee leerlingen zijn daarvan getuige. Een Algerijnse asielzoeker wordt de vervangende leraar in de klas.

Het verhaal bouwt ontzettend knap op waarbij steeds meer blijkt hoe iedereen zo zijn eigen verhaal heeft en op zijn eigen manier met deze tragische gebeurtenis omgaat. En ook de nieuwe leraar heeft zo zijn eigen verleden. Heel knap geacteerd ook. En in het bijzonder door sommige kinderen.

Op zich een prima drama, maar de film mist toch ook wat. Je verwacht dat er iets komt maar dat blijft uit. Het blijft een beetje vlakjes.

Als een jonge lerares van een basisschool zelfmoord pleegt, breekt paniek uit. Vooral onder de volwassenen. Met de hulp van een psycholoog die de kinderen therapeutische ondersteuning geeft, is de veronderstelling daar dat de kinderen weer normaal kunnen functioneren. De psychotherapeutische hulp behelst echter weinig heuse inleving, geschiedt tamelijk routinematig en voorziet de kinderen slechts van oppervlakkige bescherming tegen de shock.

Vooral in de bondige maar nauwgezette dialogen legt de film de contrasten bloot tussen het waarnemingsveld van de kinderen en de ietwat overdreven en paniekerige bemoeienissen van de volwassenen om de kinderen traumavrij te maken. Het is in deze situatie dat monsieur Lazhard als nieuwe leraar in de getroffen klas aantreedt. Een getraumatiseerde man. Een slachtoffer van terrorisme. Een getekende man die met zijn liefde voor de literatuur van Honoré de Balzac, de fabels van Jean de La Fontaine en zijn overlevingsveerkracht de klas weet te inspireren. Dat gebeurt niet heel expliciet maar subtiel en op een wat onbeholpen komisch nonchalante manier en wordt voor de kijker zichtbaar door het zichtbare plezier dat de kinderen in de lessen hebben.

De film schudt aan de boom van politieke correctheid. Een ironische spiegel tegen een (school)systeem dat vooroordelen koestert en amper creativiteit in de benadering van de leerlingen toestaat. De methodiek van protagonist monsieur Lazhar heeft uiteindelijk weinig kans op een bestendige toekomst binnen de starre schoolcultuur. Formaliteiten, regels en zogenaamde expertise staan boven een gevoelsmatige menselijke benadering. Frustrerend. De film van regisseur en schrijver Philippe Falardeau geeft dat gevoel goed weer.

Luchtig canadees drama over een zwaar onderwerp, te weten de zelfmoord van een lerares op een lagere school. Het is aan de vervangende leraar Bachir Lazhar (een innemende rol van Mohamed Fellag), een Algerijnse immigrant, de leerlingen door de zware tijd die volgt heen te loodsen. Leuke personages en het script steekt subtiel in elkaar, maar het geheel maakt net niet voldoende indruk om echt memorabel te zijn. Daar is de aanpak dan net weer iets te oppervlakkig en manipulatief voor. Onder de jonge leerlingen valt vooral de blonde Sophie Nélisse op, die sindsdien de overstap heeft gemaakt naar een serieuze filmcarrière.