Another Silence (2011)

De eerste keer dat ik de stemming mag openen . Ik heb deze gezien op het Warschau Film Festival waar deze de prijs voor beste regie won. Ik heb zeer geboeid zitten kijken. De film slaagt erin dingen die voor zich spreken weg te laten. Zo worden bijvoorbeeld de zoon en de man van Maria vermoord. Dat moet uiteraard iemand aan haar vertellen en dat is dan allemaal heel schokkend voor haar en zo, dus dat wordt allemaal niet in beeld gebracht, dat kun je immers zelf allemaal wel invullen. Die benadering beviel me erg goed, alleen vertellen wat je als kijker niet zelf in kunt vullen. Verder is het verhaal boeiend, zijn de beelden fraai geschoten en is de film beperkt van lengte (ik ben de mening toegedaan dat vele films veel te veel tijd nemen om veel te weinig te vertellen, een gemiddeld verhaal heeft aan 90 minuten wel voldoende). Al met al had ik al lang niet meer zo'n goede en toch ook erg leuke film gezien, dus vind je een hoge openingsscore wel op zijn plaats.

Redelijk saai en teleurstellend deze arthouse wraakfilm. De revenge flick clichés worden opzij gelaten en de regisseur blijft stilstaan bij de gevoelens die iemand heeft wanneer man en kind van het hoofdpersonage koelbloedig neergeknald worden. Voor Maria begint een zoektocht naar de moordenaar en naar bevrijding uit de pijn. De zoektocht voert haar van het kille besneeuwde Toronto naar de stoffige dorpjes in Argentinië. Verwacht je niet aan actie en spanning. Die zijn totaal afwezig, en de film blijft de vrouw volgen in haar psychologische kruistocht. Ze is geestelijk levensloos en kent slechts één drijfveer en doel vooraleer ze verder kan met haar normale leven. Maar behalve de vaak mooie landschappelijke shots schiet er verder weinig over om een publiek in de ban te houden.

Inderdaad, slappe hap.

*2.25

Zie Filmkriebel en Movie-Addicted.

Vannacht op Arte gezien. Ik vond het echt een hele mooie film en dan vooral de schitterende beelden van het koude Toronto en de warme woeste beelden van Argentinie en Bolivia. Het is een vreemde gewaarwording een vrouwelijke Gringo wraak te zien nemen maar mede door het prima spel van Croze komt het toch echt over. Maria zit opgekropt met woede en verdriet. Ze laat dit niet vaak de vrije loop maar haar gezicht en gedrag spreken boekdelen dat het leven zonder man en kind niet te verkroppen is. Ze komt niet vriendelijk over. Ook voordat haar man en kind vermoord werden trouwens. Daarom is het soms lastig om constant medelijden met haar te hebben. De

film blijft spannend aangezien je graag wil weten wat ze met de moordenaar zal doen. Zeker een aanrader wanneer je niet perse voor een actiewraak-film wil gaan maar ook wil genieten van de rustgevende plaatjes en een regisseur die geen haast heeft om de tijd te nemen voor bepaalde scenes.