Porfirio (2011)

Het gekke is dat de voorgeschiedenis van Porfirio stiekem ook de reden is waarom je hem zou willen zien. In de (als documentaire vermomde, maar als speelfilm opgezette) film speelt namelijk Porfiro Ramirez Adana zichzelf. Een man in een rolstoel. Maar ook een man in een rolstoel die op een dag besloot een vliegtuig te kapen omdat hij het zat was van het kastje naar de muur te worden gestuurd. Hij wilde gewoon de invaliditeitsuitkering hebben waar hij recht op had. Landes, gefascineerd door dit bericht, bezocht hem in de gevangenis en ontwikkelde deze film. De ironie wil dat hij zijn straf mocht uitzitten in zijn eigen huis. Hij kon toch nergens heen. Waardoor het begrip gevangenschap in deze film op alle niveaus uitgespeeld kan worden: in het (strak afgemeten) beeld, in de notie van het (gehandicapte) lichaam als kerker voor de ziel, in de vraag in hoeverre onze sociale omstandigheden ons aan de leiband houden en ga zo maar door. En dat is uiteindelijk waar de film echt over gaat. Hij is niet interessant omdat hij echt gebeurd is, maar omdat hij het grote drama van de alledaagsheid laat zien.