Intruder in the Dust (1949)

Broeierige film over een autoritaire zwarte landeigenaar die in een paradoxale situatie belandt als hij wordt gearresteerd voor een moord. Hij weigert de werkelijke dader te verraden omdat hij meent dat hij niet het recht heeft om iemand valselijk te beschuldigen, en dat terwijl er juist een lynch-ploeg voor de poorten van de gevangenis staat om hem te bestraffen. Zijn enige redding is een engelachtige jongeman, die als enige onbevooroordeeld is ten aanzien van zijn huidskleur. De film is sober van opzet en bevat dus weinig muzikale scores en geen pathetische dramatiek. Gewoon een verhaal dat straight vertelt over een justitiële dwaling en bevooroordeelde bewindspersonen. Het sterkst is de nuance die in de karakters wordt aangebracht, er is geen goed of slecht maar alleen slachtoffers van een systeem waarin racisme kan ontstaan. Zelfs de principiële advocaat in een van de bijrollen blijkt racistische denkbeelden te hebben en misschien is zijn standpunt nog wel gevaarlijker dan dat van de gestoorde hillbillies. Het is juist die nuance die de film zo apart maakt, want het vraagstuk rond racialiteit was bij het moment van verschijnen nog een heet hangijzer. Daar komt ook nog eens bij dat acteur Juano Hernandez een zwarte man speelt die alle cliches en vooroordelen tackelt omdat hij neergezet wordt als een krachtige persoonlijkheid die nou eenmaal op de verkeerde plaats is. Juist deze rol is zo bijzonder in een tijdperk waarin zwarte acteurs (nog!) niet zo te zien waren in serieuze rollen.

heerlijke film. hier wordt prachtig in geacteerd, uitzonderlijke acteurs, geweldig verhaal, magnifieke beelden, onderhoudende muziekscore, ... alleen zijn de laatste vijf minuten van zulke lage kwaliteit dat je het perfecte geheel helaas wat vergeet... en dat is echt zonde, want in totaal is de film echt wel super.

Sensationeel (zie poster) zou ik de film ook weer niet noemen. Maar bijzonder vind ik de film eerlijk gezegd wel. Hier zijn een aantal redenen voor. Allereerst het camerawerk. Het is schijnbaar amateuristisch, maar het werkt wel. Het creëert die broeierige sfeer, zoals Donkerwoud in zijn recensie aan refereert. Daarnaast heb ik sterk het gevoel dat alle acteurs niet al te veel ervaring hebben, hierdoor komt het heel naturel over. Dat zie ik niet vaak in films uit deze periode.

Uiteindelijk is het verhaal niet heel bijzonder, maar biedt het genoeg gedenkwaardige momenten om als kijker de gehele film met interesse te volgen.

De film is wat amateuristisch gefilmd (het budget was laag, ik weet het), de montage was behoorlijk knullig en het acteerwerk was ook allesbehalve goed te noemen, maar opzich was het een aardig filmpje. Prettig sfeertje en met de vermakelijkheid zat het ook wel goed, wel had de speelduur niet veel langer moeten zijn. Best een aardig tussendoortje dus. 2,5*. Wat een schitterend poster trouwens!

Zoveelste film over de blank-zwart verhoudingen in de States. Deze keer wel behoorlijk extreem vermits het onderscheid door blank als vanzelfsprekend wordt voorgesteld al evolueet dat naar hoop op beter begrip.

Hoe dan ook, onafgezien van het thema, heeft de film zeker de tand des tijds niet overleefd. Meerdere scènes komen op het randje af belachelijk over, alhoewel ernstig bedoeld en bij momenten had ik het gevoel naar een soort avonturenfilmpje voor jongeren te zien.

Zoveel films zijn er in die tijd nu ook weer niet gemaakt over blank-zwart verhoudingen. Enkel en alleen al, omdat je ze in het Zuiden in die tijd niet kon vertonen. Maar dit is zeker geen meesterwerk. Storm Warning uit 1951 is wel ok. Ik kom hier niet doorheen.

Oei dit was wel heel erg matig.
Film met goede intenties, maar dat is toch niet voldoende hier een hoger cijfer aan kwijt te kunnen. Matig acteerwerk, een magere plot vol vreemde taferelen, waarvan de grafschennis onder aanvoering van een tanig omaatje wel alles sloeg, en een nogal vervelende protagonist in de vorm van Chick. Die oom was nog erger trouwens, vol opendeur-wijsheden die in sommige Amerikaanse kringen waarschijnlijk voor diepzinnig zullen doorgaan.