Sous les Toits de Paris (1930)

Wel schattig filmpje waarin Clair toont de wetten van de muzikale comedie(de genre-aanduiding hoort toch wel musical te zijn) reeds te beheersen,terwijl het genre amper was uitgevonden.Het tempo zit er voor die tijd aardig in en de muzikale intermezzi zijn functioneel.
De film heeft een sterk gevoel van nostalgie naar de goeie ouwe tijd waarin de hele buurt samenkwam om collectief liederen te zingen(het aanstekelijke sous les toits de Paris ) en iedereen solidair was met elkaar.Een beetje à la Jordaansploitation dus.
Trouwens:Clair haalt allerhande grappen met het geluid uit van het soort waarvoor Godard geroemd wordt.Nog sterker:de beeldtaal is nog die van de stomme film,en zo krijg je een best interessant experiment.
Het verhaal stelt natuurlijk geen hol voor,maar wat verwacht je van een musical.Een verhandeling over niet-euclidische meetkunde?Gewoon 2 mannetjes die vechten om een wijfje(de schattige brunette Illery die in de film ook Pola heet),zoals het hoort.
Het messengevecht deed wat aan Sternberg denken,let op de mist.De komische effecten zijn die van de jaren '30,dus vooral slapstick en niet echt om te bulderen van het lachen.Toch vond ik de bedscène wel grappig.
Cinematografisch is de film ook interessant door de kundige manier waarop Clair crane shots gebruikt,wat uiteraard nodig is om de verschillende etages vd appartementen in beeld te brengen.
Ik vraag me eigenlijk af waarom ik dit schattige filmpje slechts 3 sterren heb gegeven ooit,nu vooruit dan: