Di Si Zhang Hua (2010)

In een recensie las ik dat de regisseur zich te vaak verliest in esthetische saaiheid. Helemaal mee eens. Ondanks goed spel keek ik herhaaldelijk op mijn horloge. Te monotoom, te "kunstig" en er werden personen ten tonele gevoerd die niets toevoegden.

Ik had een beetje gemengde gevoelens bij deze film. Opzich was het hartverwarmend, maar daarintegen ook zo dramatisch en saai. De 4 potretten (ik noem het maar schetsen) waar de film "schijnbaar" omdraaid kon ik niet helemaal plaatsen. Verder worden de flashbacks erg vaag weergegeven, en soms heel chaotisch. Verder wel mooie verlaten shots van sommige plaatsen in Taiwan.

Mijn stem een 3.

(p.s. overigens ben ik het met mijn medekijker hieronder of hierboven helemaal eens.)

Meer dan prachtig. De esthetische pracht valt moeilijk te ontkennen, van saaiheid niks gemerkt.

Echt van genoten.

Een typisch Aziatisch drama, dat het niet moeten hebben van lawaaierigheid en coherentie, maar van ingetogen acteerwerk en atmosferische pracht. Visueel zitten er een paar geniale scenes tussen, ook de soundtrack draagt een steentje bij.

Mooi gegeven ook, al vormt het leven van Xiang niet meer dan een rode draad voor afzonderlijke scenes. Samen komen ze wel weer mooi bij elkaar tot een kloppend en aandoenlijk geheel. Gezien sommige themas ook best luchtig en frivool, nog een duidelijke kracht van de film.

Eén van de mooiste films in tijden, indrukwekkend, krachtig en een audiovisueel pareltje.

4.5* en een uitgebreide review

Nu ik van mezelf niet meer zoveel films mag kijken, moet ik ze ook van selectiever uitzoeken. Na het lezen van bovenstaande recensie van Onderhond kreeg ik helemaal zin in deze film.

Na afloop ben ik verre van teleurgesteld. Werkelijk een prachtige film met veel aandacht voor licht en kleurgebruik. Zo'n fluorescerend aquarium bijvoorbeeld is werkelijk schitterend. Wat mij betreft is het audiovisuele hoogtepunt de droom, die aanleiding geeft tot de derde tekening, waarbij de combinatie van beelden en soundtrack voor een fantastische sfeer zorgt. Soundtrack is verder erg goed, maar in die scène optimaal.

Verhaaltje is aardig, inderdaad soms een beetje chaotisch maar uiteindelijk niet echt moeilijk te volgen. Niet het sterkste gedeelte van de film, maar wat doet dat er eigenlijk ook toe met zulke mooie beelden. 4,5*.

Schitterend!

De film kent wel een paar opmerkelijke scenes, waar je je als kijker soms even afvraagt waarom je ineens een vreemd persoon krijgt voorgeschoteld. Als je gewoon geduldig blijft wachten en niet vergeet te genieten van alle beeldenpracht dan wordt alles vanzelf duidelijk en geven deze ogenschijnlijk losse verhalen een mooie inkijk in het ( moeilijke ) leven van Xiang en enkele aanverwanten.

De vriendschap tussen Pistol en Xiang riep zelfs herinneringen op aan Kikujiro no Natsu, vanwege Pistol`s losbandige karakter en enkele stoute dingen zie ze samen bekookstoofden. Zoals gezegd, de film ziet er uit om door een ringetje te halen. De droomscene is verbluffend mooi, net zoals de scene in de trein waarbij de camera midden op het gangpad staat en de open deur van de laatste wagon filmt, waarop de trein prompt een tunnel inschiet waardoor alles ineens zwart ziet op de witte opening na, die snel in volume afneemt naarmate de trein verder de tunnel in gaat. Typisch zo `n scene waar je zo aan voorbij gaat, terwijl het allemaal zo mooi in elkaar is gezet.

Ik vond de film ook allesbehalve een doorsnee film die een portret van een zielig kind probeert te schetsen. Gewoon een erg ontroerende film over een jongen die op zoek is naar een warm nest, met de benodigde kattenkwaad, humor en ernst. Een 4,5*

De enthousiaste reacties hierboven kan ik helaas niet delen. Hoewel op visueel vlak The Fourth Portrait zeker niet slecht was - de Taiwanese landschappen oogden zeer mooi - heb ik deze film ervaren als een van de saaiste uit de Aziatische cinema. Veel te veel dialoog, de personages vond ik totaal oninteressant. En dan het plot; een jongen op zoek naar een warm nest. Tja, films die hier over gaan spreken mij doorgaans zowiezo niet aan. Had ik natuurlijk ook kunnen weten toen ik deze film ging bekijken, maar het was vanwege de hoge waarderingen voor dit filmpje door o.a. Black Math en Onderhond die mij toch nieuwsgierig maakten. Helaas werd het voor mij dus een teleurstelling.

2,0*

Wow! Een typisch Taiwanese film (à la Hsiao-hsien Hou) met een Mainland belichting! Je moet van dit trage tempo houden, maar ik vond het een mooie slice-of-life (alhoewel dit het natuurlijk niet helemaal een slice-of-life-film is).

Waar Hou's flims die ik zag vaak wat flets zijn (okay, dit was ook de tijd) valt hier de prachtige belichting op. Chung weet het mooie en het mooie in het lelijke van Taiwan te vangen en hierdoor is het genieten geblazen!

Ik vroeg me lang af waar ik stiefvader Leon Dai nu van kende? Uiteindelijk als regisseur van deze film: Bu Neng Mei You Ni, een film waar deze me wel wat aan deed denken, maar die minder mooi is.

Qua plot is het wat dunnetjes, maar wel subtiel uitgewerkt. Mooi ook het shot van de schoenafdruk in het beton van de pier.

Degene die Hou's en Yangs films kunnen waarderen zullen in deze film zeker niet worden teleurgesteld.