Si Qi Shi (1972)

Knullig knokken.

Deze martial arts-film uit de beroemde kluis van Shaw Brothers kent een aantal geweldige choreografieën tijdens de vechtscènes . Met name die waarbij een hoog aantal knokkers elkaar te lijf gaan, blinken met enige regelmaat uit in klasse. De voor die tijd zo typerende knallen tijdens het fysieke contact irriteren echter wel een beetje en leiden af. Het verhaaltje kent een soms knullig verloop, maar is tevens een van de pluspunten van deze film.

Goed.

Hedendaagse Chang

Ik moet zeggen, dit is nu mijn 13e Cheh Chang film en nog altijd is het even afwachten welke richting hij uitgaat. Wordt het een beknopt filmpje a la The Pirate of krijg je een grootschalig epos a la The Water Margin voorgeschoteld? Ach, op zich maakt het allemaal niet uit aangezien Chang indertijd verantwoordelijk was voor mijn eerste Shaw Brothers en hij heeft me nog nooit teleurgesteld. Het idee achter Four Riders leek dan ook wel leuk maar er is blijkbaar voor alles een eerste keer en zodoende ook voor de eerste teleurstellende Chang film.

Want hoewel dit algemeen gezien wordt als één van de meer ondergewaardeerde Shaw Brothers films, kon ik er eigenlijk vrij weinig mee. Sowieso volgens mij den eerste keer dat ik weet dat Chang zijn film in het heden laat afspelen, want vergis je niet: hoewel de film zich zogezegd in 1953 hoort af te spelen, ademt dit op alle gebied jaren '70 uit. Het is echter een stijl die niet altijd even goed tot zijn recht komt en het concept van vier ex-soldaten (een Kung-Fu meester, een vecht-instructeur, een explosieven expert en een raketspecialist) die het tegen een drugsbende zal opnemen had beter uitgewerkt kunnen worden. Misschien iets teveel vlees noch vis ook, want Chang en de zijnen proberen hier dan ook nog eens wat maatschappijkritiek te introduceren met soldaten die niet goed worden opgevangen wanneer ze terugkeren van de oorlog. Op zich niets mis met het idee, maar de balans is gewoon ver te zoeken. Wat overblijft zijn flink wat gevechten en vooral die waarin iemand het tegen veel tegenstanders tegelijkertijd opneemt zijn de moeite.

Want daarin is Chang wel goed. Hij situeert zijn climax in een sportzaal en dat resulteert in gevechten waar er duchtig met dumbells wordt gezwaaid en waar trampolines meerdere functies hebben. Hier en daar ook onverwachts bloederig met onder andere een vogelpik pijltje dat in iemands oog terecht komt, maar uiteindelijk komen vooral de liefhebbers van het betere John Woo werk hier aan hun trekken. Het is dat er in de sportzaal geen duiven vliegen, anders had je gewoon gedacht dat je naar Woo zat te kijken. Even voor de puristen: het is andersom natuurlijk aangezien Woo en het Heroic Bloodshed pas in de jaren '80 groots werden. Qua cast weer een feest van herkenning met het Iron Triangle (David Chiang, Ti Lung en Chen Kuan Tai) trio in de hoofdrol. Je merkt dat de Shaw Brothers fans zowat verdeeld zijn in Iron Triangle of Venoms kampen maar ik kan ze allebei wel appreciëren.

Al is deze Iron Triangle film wel het zwakste dat ik tot nu toe in Chang's oeuvre heb gezien. Dat zat er wel is aan te komen aangezien de man 95 regiecredits (!) heeft op IMDB maar ik had het toch niet verwacht. Het is vooral de ongelukkige balans en het feit dat Chang niet goed weet welke richting hij moet uitgaan dat de film wat nekt. Ach, op naar de volgende.

2.5*

Dit vooral ja. Ik vond het ook weer niet zo geweldig, zoals alle Changs in moderne setting, maar er hangt toch écht wel al een heroic bloodshed sfeertje. Mist scherpte in de actie, maar het zou me niet verbazen moest John Woo deze film wel tot z'n favorieten rekenen. Ver z'n tijd vooruit, maar qua uitvoering niet geweldig.