Private Road (1971)

Na het succes van Bronco Bullfrog was dit de volgende lange film van Barney Platts-Mills. Wat conventioneler en minder ruw en documentaire-achtig dan die film. Maar wederom over jongeren. Die uit Private Road zijn iets ouder en hebben een relatie met elkaar en hebben te maken met verwachtingspatronen. Van elkaar, van zichzelf en van de omgeving. Mooie geloofwaardige film en ook weer een fraai tijdbeeld. Won trouwens een Gouden Luipaard in Locarno.

3.5*

De synopsis hier maakt het een beetje ingewikkeld, maar het gaat gewoon over een jong stel dat wil samenwonen. Hij is een beetje een flierefluiter en zij een beetje verwend middle class meisje met een bezitterige vader en een overbezorgde moeder. Ze doen erg hun best. Eerst in een afgelegen cottage in Schotland, daarna in een te kleine flat in Londen. Maar het wil allemaal niet zo vlotten. Romantiek is één ding, maar de dagelijkse werkelijkheid is iets anders. Ach, het is van alle tijden. Dat maakt de film nog opmerkelijk fris en actueel. Er gebeurt niet heel veel, misschien iets te weinig, maar je blijft toch geboeid kijken of ze het samen redden.

Stiekem deze film ook bekeken vanwege Susan Penhaligon, de ultieme girl next door met haar onvervalste 'britishness'. We kennen haar als het liefje van Rutger Hauer in 'Soldaat van Oranje' waar ze bijna onder de ogen van koningin Wilhelmina het samen heel gezellig hebben op dat bovenkamertje. Maar in 'Private Road' krijgen we nog geen borstje te zien.