Murders in the Zoo (1933)

Niet heel spetterend. De slotscène heeft wel spektakel, maar helaas niet echt diervriendelijk.

In tegenstelling tot mijn bovenbuur John Milton vond ik het toch wel bijzonder. Neen, het was niet super maar wat een schurk was die Gorman (gespeeld door Lionel Atwill) toch. De moordpraktijken zijn toch wel vrij origineel te noemen. En ik kan me niet meteen een film herinneren waarin men gezellig gaat tafelen tussen de kooien van de wilde dieren. Inderdaad de finale is spectaculair en niet diervriendelijk maar toch wel spannend.

Het is dat ik een film zocht waarin dieren of een dierentuin een rol speelden. Anders zou ik deze film nooit zijn tegen gekomen. Ik zal eerlijk zeggen dat ik van deze titel nog nooit had gehoord. Aangezien er slechts zes maal op deze film is gestemd, was ik niet de enige. Zijn onbekendheid begrijp ik wel. Na het zien van de film was ik niet laaiend enthousiast.

De regisseur heet A. Edward Sutherland. De man heft met name in de jaren 30 en 40 aardig wat films gemaakt, waaronder een aantal muzikale gedrochten met Bing Crosby. Ik zag in zijn CV zelfs The Flying Deuces (1939) staan. De enige andere film van Sutherland die ik ooit eens heb bekeken. Laurel en Hardy in een hele geslaagde komedie. Waarschijnlijk de enige positieve uitschieter in het verder vrij vlakke oeuvre van de regisseur.

Terug naar Murders in the Zoo. De film heeft een hele aardige openingsscène .De scène begint met een idyllisch shot van een oerwoud, eindigt met lichamelijk en psychologisch geweld en is lekker duister van opzet. De scène biedt fijne horror en doet dat zonder monsters of bovennatuurlijke fenomenen. Gewone klassieke suspense en mysterie overgoten met een duister sausje. Mooie scène. Daarna is het allemaal wat minder opwindend met hier en daar nog een aardig momentje van de hoofdrol.

Prima hoofdrol van Lionel Atwill. Hij speelt een geesteszieke sadist behept met een obsessieve vorm van jaloezie. Atwill geeft hem gestalte als een heuse psychopaat zoals we die uit latere films ook wel kennen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Hannibal Lecter. Lionel Atwill’s personage is Intelligent, creatief, medisch onderlegd en efficiënt in het doden van mensen. Overigens doet hij dat laatste niet zonder zijn slachtoffers eerst even te kwellen en te pijnigen. Hij is de personificatie van menselijke wreedheid. Fijne man, die Atwill.

De moordende psychopaat maakt de film bezienswaardig. De overige personages zijn niet erg interessant. en spelen een bijrol in dienst van Atwill. De beestjes waar het mij allemaal om was begonnen spelen eveneens een weinig prominente rol. De dierentuin als achtergrond bij het verhaal is een leuke toevoeging en levert nog wat beestachtig vertier op.

Aardige film.

Redelijk mee vermaakt, maar ik viel niet echt van m'n stoel. Er zitten een aantal behoorlijk toffe scenes in, zoals de beginscene, en het einde met een boa constrictor en een achtervolging met grote katten. Het verhaal was verder niet zo boeiend of spannend gebracht, en het is vooral de setting in de dierentuin en de dieren daarin die de film wat mij betreft naar een krappe voldoende stuwen.