Waste Land (2010)

Goeie docu

Super docu

Ultra docu? Anyone?

Zeer interessant! Aanrader!

Een kunstenaar vormt een team op de vuilnisbelt. De mensen zetten tezamen iets in gang en hervormen en veranderen zaken die geminacht, verstopt en doodgezwegen waren. En de (eigen)waarde wordt aan de mens teruggeven. Dat is pas (een) kunst!

Ontroerend, boeiend, hartverwarmend en pure schoonheid.

Absoluut geweldige docu.

Je wordt weer eens in een wervelwind van emoties gegooid (ik althans).

Prachtig project van Vik Muniz en onweerstaanbaar en emotioneel hoe de catadores reageren op het geheel en hun dagelijkse leven te aanschouwen.

Viks kunst is bovendien ook schitterend en de muziek maakt het wel af. Dikke aanrader.

Opzich wel mooie docu, maar ik moest er in het begin wel echt even inkomen. Ik vraag me trouwens af in hoeverre die mensen uiteindelijk niet slechter af waren omdat ze geproefd hadden van iets beters, maar uiteindelijk weer terug moesten.

Lucy Walker, regisseur van Waste Land ( 2010 ), volgt de Braziliaanse kunstfotograaf Vik Muniz met zijn nieuw project naar de grootste vuilnisbelt van de wereld, Jardim Gramacho, aan de rand van Rio. Deze stortplaatst is gelegen tussen verschillende Favela's waar drugs en misdaad welig tieren.

In Waste Land komt Vik Muniz in contact met de catadores, vuilnisrapers die op en rond het stort van Jardim Gramacho leven van het vuilnis die ze dagelijks verzamelen voor recyclage. Tijdens deze ontmoeting spreekt hij met zeer kleurrijke figuren die elk hun eigen verhaal te vertellen hebben. Ontroerende, grappige, vreemd aandoende verhalen waarbij iedereen ook droomt van een uitweg en nieuwe toekomst weg van de stortplaats. Vik Muniz biedt hen deze kans door van enkele van hen foto's en portretten te maken met de herbruikbare materialen die ze elke dag bij elkaar sprokkelen. Met de opbrengst van de verkoop van deze portretten probeert Vik Muniz iets terug te doen voor de catadores.

Goede documentaire die echter vooral op sociaal vlak uitblinkt. De documentaire was bij mij onder de aandacht gekomen als kunstdocumentaire. Vandaar dat ik me na ongeveer 45 minuten afvroeg wanneer het kunstproces werd getoond. Dat kwam vlak daarna, evenals de veiling, maar het is vooral het verhaal van de mensen en de omstandigheden waarin zij leven dat wordt getoond.

Wel jammer dat de kunstwerken eenmaal gefotografeerd hun effect een beetje verliezen. Van dichtbij zie je het onwijse formaat en de verschillende lagen en materialen waaruit de portretten zijn opgebouwd.