Post Mortem (2010)

Grauwe film over de Chileense staatsgreep, zo grauw, grofkorrelig en onscherp dat het gewoon geen goede film is geworden. Wat makkelijk had gekund, maar nu is het een beetje doorgeslagen.

2,5*

Ja, helemaal mee eens. Doordat de film op een absurd groot beeldscherm werd vertoont, viel dit ook nog is extra op: 5 meter grote personages waarvan je als nog niet kunt zien hoe ze kijken. Dat is gewoon matig filmwerk.

Voor de rest was het wel een ok film. Mario was erg aangenaamd om te volgen. De spanning van de ambtenaar versus de rellen en het leger vond ik wel goed uitgewerkt. Helaas had het matig filmwerk wat de overhand.

Zeer vervelende film om te kijken, die de ene onlogische scène wisselt voor de volgende. Naast dat het beeld altijd out focus is zijn de composities ook nog eens spuuglelijk. Wel maakt dat de jaren '70 iets meer leven, tegenover 21ste eeuwse camerabeelden met 21ste eeuwse mannen met bakkebaard. Maar het probleem met deze film ligt er voornamelijk in dat het de de kijker buitensluit. Als schets wat de onrustige politieke situatie van jaren '70 Chili met een mens doet krijgt dit niet het gewenste effect, doordat het personage zich zo afsluit van de omgeving. En aangezien de kijker geen keuze heeft dan heel dicht op de huid van Mario te zitten, zien wij niet de omgeving die hem onbewust beïnvloed. Wat dan overblijft is een reeks van saaie scènes van een man die wij niet begrijpen in een situatie die we niet (leren) kennen. Uitererst vervelend. Niet alles is kommer en kwel, zo had het slepen van een stapel lijken in die grimmige hal iets intrigerends, en leek de kilte van de omgeving en hemzelf goed te symboliseren. Ook het einde is op zich best heftig, maar het weet allemaal niet de nare en (voor mij) nietszeggende ervaring te compenseren. Uiteindelijk is het een vervremende film waar lijken zich blijven opstapelen terwijl Mario zijn eitje bakt. Allemaal spuuglelijk in beeld gebracht.

2,0*

Vragenuurtje met regisseur Pablo Larraín na afloop was best interessant, interessanter dan de film zelf vond ik. Hoe meer hij over het idee erachter vertelde des te interessanter het leek te worden, maar ik heb er bijzonder weinig in de film zelf kunnen terugvinden. Zonder nadere informatie van Larraín had ik helemaal geen idee wat ik met Post Mortem aan had gemoeten.

Saaie film. Het wachten op een verrassend stuk wordt niet beloond. Het enige positieve is dat je iets "meekrijgt" van Chili in de jaren van Pinochet. Tony Manero was een stuk vermakelijker.

De doffe, grijze fotografie, zit daar een betekenis achter?

Concreet een verhaal over onsympathieke mensen in een weerzinwekkende tijd. Opnieuw een film waarin het individuele noodlot verbonden wordt met historische gebeurtenissen en het verloop minitieus wordt weergegeven. Naarmate het geheel voortschrijdt krijgen de beige grauwe tinten wat meer kleur. Maar net zoals het zonderlinge paar zich weinig voor de omringende omgeving lijkt te interesseren, lukt het de regisseur niet om de toeschouwer bij politieke stadia van zijn geboorteland te betrekken, zelfs niet wanneer hij zich op 'de kleine man' focust.