Ovsyanki (2010)

Prachtige film over rouwende mensen. Tijdens vrijwel de gehele speelduur van de film wordt er gefocust op het rouwproces van een man die zijn dode echtgenote volgens een oud ritueel "begraaft". Dit zorgt voor een prachtig beschouwend verhaal met een heerlijk traag tempo; o.m. dankzij de muziek en de prachtige fotografie krijgt Ovsyanki een heerlijk weemoedig en poëtisch sfeertje.
Eén van mijn persoonlijke favorieten op het afgelopen Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent.


4*

Sluit me volledig aan bij bovengenoemd commentaar van Friac. Wat een prachtige film was dit echt een juweeltje!!

Prima film, duurde mij zelfs te kort, waardoor ik niet voor 100% in het melancholische trage en spirituele tempo kon komen. Vond het visueel ook allemaal net wat te veel out of focus, maar voor de rest wel behoorlijk sterk, maar als dit dezelfde cameraman als Zvyagintsev is heeft hij bij diens films wel betere instructies gekregen.

Derhale wel een mooie film hoor, maar wat minder beklijvend dan menig andere Russische film. 3.5*

Bijzonder tot saai.

De Merja houden er fascinerende gebruiken op na, al schuilt de schoonheid meer in de ceremoniële, haast bezeten uitvoering door de nabestaanden dan in het ritueel zelf. Het is afscheid van een stervende cultuur in close-up, verbeeld in het afscheid van een overleden geliefde.

Mooist is dat de totale overgave aan deze onomkeerbaarheid naadloos zit verwerkt in sfeer en cinematografie van de film, met een camera die soms registreert, soms observeert en soms gewoon een beetje de verte in staart. Misschien ook wel symbolisch verwerkt in de nogal abrupte afkapping van de crematie-scène:
Wanneer Miron van zijn brandende, overleden vrouw wegloopt, de camera meeslentert (mooi!) en over zijn schouder het vuur nog even gadeslaat. Muziek zwelt aan, het vuur groeit; monumentale scène...tot deze plots afgekapt wordt en springt naar de volgende scène. Weg muziek. Weg vuur. Weg vrouw. Beetje kolen vegen.


Toch houden sommige -weliswaar mooie- shots te lang aan en zijn sommige delen niet altijd even pakkend. De traagheid is gepast, verhoging van het tempo was funest geweest. Maar om echt bij de strot te grijpen, wordt het hier en daar toch te saai. Ondanks de korte speelduur voelde dit toch als een langgerekte kortfilm.

De verbale afronding door de voice-over schiet weer door naar de andere kant en komt, samen met het motto 'Alleen aan liefde komt geen einde' nogal zompig over. Expliciteert onnodig alle onderhuidse emotie van het afgelopen uur.

3*

Helaas deel ik de juichstemming hier niet. Trage shots zijn niet per definitie poëtische shots. Zowel het verhaal als de beelden deden me bijzonder weinig. 1,5*

de omgeving is prachtig en het aangenaam hypnotisch gebruik van de muziek ook, maar voorderest een uiterst simpele, sentimentele film. Laat je met een 'was dit het nou?' gevoel achter

Ik geef de film een dikke 0 !
De regisseur toont in zijn film geen greintje respect voor de vrouw.
In zijn bizarre geest is de vrouw louter een lustobject...nadat ze nog maar werd gedumpt
in de rivier was de rouwende man al aan het neuken met hoertjes in de buurt !
Bah !
Het kon een mooie film zijn, qua inhoud en opzet maar het is helaas een dikke zero !

Toewijding en liefde voor zijn vrouw ? Hij bedroog haar meerdere keren en vlak na het uitvaartritueel neukt hij een hoer !!!! Ik denk dat liefde, echte liefde en toewijding, niets met cultuur te maken heeft ! Vandaag zijn de waarden zoals ondermeer liefde heel ver te zoeken en zijn zeker niet terug te vinden in deze film!

Ging het niet meer om de geheime relatie van zijn vrouw en zijn vriend? Vandaar de titel?

blijkbaar mag dit ritueel niet in Rusland en ik moet zeggen dat ik het daar mee eens ben.
desalniettemin een mooie ingetogen film

Een redelijk dramafilm...
Langdradige verhaal en saai...
Redelijk acteerwerk...
Rouwende mensen, moet je zelf doen in Rusland?
Wel mooi omgeving land...
Mooi HD kwaliteit....
Geen moeite waard...

Tot aan het moment dat de mannen Tanya terug geven aan het water vond ik het een heel indrukwekkende film. Alle rituelen omtrent de doden en het rouwproces is heel erg intrigerend. De scène waarin ze het lichaam van Tanya afleggen vond ik wel heel erg confronterend. Hoe ze daar zo open en blood ligt, compleet naakt, op haar kwetsbaars vond ik eigenlijk wel heel heftig.

Als ze het meer bereiken zie je ook een heleboel schitterende beelden van het rusische landsschap welke heel erg mooi in beeld zijn gebracht. Dit werkte ook heel goed mee aan de sfeer.

Helaas raakte ik een beetje uit het verhaal vanaf het moment dat ze Tanya hebben gecremeerd. Het gehele gedeelte waarin ze een stel hoertjes tegenkomen vond ik tenietdoen aan het verhaal.

Maar toch, alles bij elkaar opgeteld vond ik het een zeer indrukwekkende en mooie film.

Vreemde film, wel interessant, maar ook erg naargeestig. Moet je voor in de stemming zijn.

Je spreekt jezelf tegen. Je zegt dat liefde niets met cultuur te maken heeft, maar toch be(ver)oordeel je de man vanuit je eigen cultuur ( normen en waarden ). Ik meen uit de film begrepen te hebben dat het volk waar zij deel van uit maken, andere normen en waarden hebben op het gebied van monogamie. Ik vind het toch wel van echte liefde getuigen, wanneer je zelf voor het lichaam van je vrouw zorgt, afleggen, vervoeren en begraven en dat volgens de tradities van je eigen cultuur. Heel wat liefdevoller dan het bellen van de Dela.

Zeer saai.

*1.5

Redelijke film waarin na het overlijden van zijn vrouw, een man zijn collega vraagt om haar mee te cremeren. Door middel van o.a. flashbacks leer je de personages en vooral de gebruiken en rituelen kennen die blijkbaar nog diep verankerd zijn in de hedendaagse cultuur van West-Centraal Rusland. Iets te poëtisch naar mijn smaak, maar zeker wel mooi. Het lome tempo en de lang aangehouden shots zorgen voor een hypnotiserend effect.