Ballad of Cable Hogue, The (1970)

Geweldige western van Peckinpah! Visueel zit dit weer bijzonder sterk in mekaar. Veel minder zwaar ook dan andere westerns van Peckinpah. Een echte aanrader 4,5*

Jij hoopte op een slechte film

Prima mix van romantiek, komedie en tragedie in een western.
Jason Robards is een prima acteur die op mooie wijze gestalte geeft aan een romantische vrijbuiter. Romantisch in letterlijke zin, maar ook in de zin als de man die zich niet aanpast aan het moderne leven en er letterlijk buiten gaat leven. Maar zelfs daar worden oude tijden ingehaald door nieuwe.
Heel mooi hoe Peckinpah gestalte geeft aan het einde van het vrije westen.
Enige minpunt is de slapstickachtige versneld afgedraaide beelden. Die vond ik iets te flauw, niet bij de rest passend.
Prachtige muziek, overigens.
3,5*

Eindelijk de laatste western van Sam Peckinpah gezien. En moet zeggen als ik nu achteraf kijk vind ik deze western niet het sterkst maar ook niet de zwakste. Het komt allemaal doordat deze westen meer een mix is van komedie. Helaas is deze western van Peckinpah minder zwaar.

De toon van de film begint voor mij geweldig. Een hagedis wordt kapot geschoten het bloed spat eruit. Cable Hogue, zoals in de titel, wordt vervolgens bedrogen. Hij wordt zonder water achtergelaten. Als hij een beekje vindt is dat zijn redding. Dan begint de film pas echt te lopen terwijl wij als kijker meegevoerd worden onder een schitterend nummer. Hij vindt vervolgens een beekje (daar kon wel wat meer tijd aan besteed worden als je het mij vraagt). Je ziet bijvoorbeeld niets aan zijn gezicht behalve aan zijn mond daar zitten wat blaren op. Maar buiten dat ziet Hogue er nog gezond uit en dat terwijl hij al drie dagen geen eten en drinken heeft gehad. Realistisch komt het niet over en naar verloop van tijd kan ik dat wel begrijpen het is meer een komedie. Hogue vindt vervolgens een plek en bouwt daar een huis en verdient aan reizigers die langs komen met hun koets. Hildy, een beeldschone hoer, komt hij tegen in de naarbij gelegen stad en het is meteen liefde op het eerste gezicht. Alles gaat dan goed totdat het tijdperk van de automobiel aanbreekt.

Het is duidelijk dat Peckinpah een hele andere western afgeeft dan wat we van hem gewend zijn. Na het harde en rauwe geweld in The Wild Bunch laat regisseur Peckinpah deze gedenkwaardige fabel een heel andere sfeer uitademen. Dit is niet zozeer het verhaal van een wraakneming als wel een lyrisch, ontroerend eerbetoon aan de pioniersgeest van het Westen in zijn nadagen zoals ik al hierboven schreef. Maar het is de minder serieuze graad dat de film voor mij minder aanvoelt. Al met al als je dat aan de kant kunt zetten heb je een prima western gezien.