The Story of G.I. Joe (1945)

Iemand enig idee waar dit te krijgen is al is het een VHS

Goede cast maar meer als een documentaire opgenomen met weer een vreselijke voice over wat ten koste van de film gaat.

een redelijk oorlogsfilm al is het wel duidelijk gemaakt in 1945 als een propagandafilm voor de amerikanen die nog thuiszitten

Helaas werd die klein hondje op een gegeven moment echt vervelend

Wat me wel opviel tijdens de credits was dat de assistant director was Robert Aldrich, die later in de jaren 60 zelf oorlogsfilms zoals The Dirty Dozen en The Flight of the Phoenix zou gaan maken.

Geen bloederige, gruwelijke gevechtsscènes in deze zwart-wit film amper na het beëindigen van WO II uitgebracht, maar een relaas van het menselijk leed van de soldaten, tussen de gevechten in, hun gevoelens, verlangens, heimwee...

Na al de spectaculaire oorlogsprenten van de jongste decennia, is dit hier van een heel ander kaliber en zal inzake er geboeid naar kijken wel kunnen teleurstellen.

Een vrij onbekende film voor mij maar volgens mijn DVD uitgave een belangrijke film In de Hollywood geschiedenis. Een oorlogsfilm met een vernieuwende aanpak. Geen (geromantiseerd) Hollywood drama brengt maar geïnspireerd door de semi docu van John Huston ‘The battle of San Pietro’ een authentiek portret wil brengen van de soldaten aan de frontlijn. De film baseert zich op de verhalen van oorlogscorrespondent Ernie Pyler die effectief meeging met de soldaten om te rapporteren. We volgen een compagnie doorheen het bezet Italie van 43/44 (met een proloog in de woestijn van Tunesie) en in de eerste 5 minuten zien we al een voorbeeld wat de makers willen. Een scene waar een groep soldaten in een truck door een vliegtuig onder vuur wordt genomen. Soldaten vluchten weg in de gracht, we horen ratelende machine geweren en wanneer alles voorbij is, beseffen de soldaten dat er één van hen dood op de weg ligt; We zien niet het lijk maar de ontzetting van soldaten is groot. Geen score, alles is stil, enkel een zwiepende wind en het enige dramatische element is de hond die kort daarvoor door de dode soldaat werd opgepakt. Er is niet echt een plot, geen drama, geen heroïsme, weinig actie. Het script focust zich op de camaraderie in oorlogstijd (hoe men probeert een huwelijk te organiseren bv). Echte gevechten (behalve één keer bij de kerk) zien we niet. We gaan niet naar het slagveld (de reporter mocht immers niet mee met de gevechten maar bleef achter in het kamp) dus zien we de aftermatch. Wanneer de soldaten met hun doden terugkomen, met de verwarring, met de hoop. Ernie beschreef immers de voorbereidingen en de terugkomst en de film is consequent : het moment van de dood wordt veel off screen vertelt. Er hangt ook een donkere schaduw over de film. De figuranten zijn echte GI’s die op dat moment nabij de film locatie gestationeerd waren. Een paar maanden later werd hun compagnie naar het oorlogsfront in de Pacific terug gestuurd en bijna alle figuranten zijn daar omgekomen. Ook Ernie Pyle, die nauw betrokken was bij het tot stand komen van de film overleed een paar maanden later aan het front.

Dan is er de regisseur William Wellman. Niet zo bekend als een Hawks of een Ford maar minstens even interessant als ik zijn films overloop (The ox bow incident, Battleground en Track of the cat moet ik dringend terugzien). Wild Bill zoals hij wordt genoemd op de set, was onverbiddelijk in zijn aanpak van het onderwerp en mede door zijn zorg naar waarheidsgetrouw is dit een buitenbeetje geworden in het genre.

De makers willen realisme nastreven om zo in te gaan tegen de sensatie zucht en actie van de traditionele oorlogsfilms. Maar net die docu waarde maakt de film droog en naast een paar sterke scenes enkel interessant als puur tijdsdocument.

Ben er niet echt mee eens, die scene bij de kerk is wel vrij lang en tussendoor zie je ook nog wel wat actie en op het eind ook. Wat er op neer komt dat je eigenlijk misschien wel meer actie ziet als menig oorlogsfilms die later gemaakt zijn.

Weet ook niet wat je met aftermatch bedoelt want veel speelt zich gewoon tijdens de strijd af (waaronder ook dagelijkse dingen waar soldaten mee te maken krijgen, en wat hier dus duidelijk belicht wordt).

Misschien trouwens een tip dat als je een lang verhaal vertelt een keer ruimte tussen de alinea's te laten, dat leest wat prettiger

Meest opvallende aan de film is wellicht wel dat Burgess Meredith slechts 5 jaar jonger lijkt dan in Rocky.