Delbaran (2001)

Net als bij Dayereh, ook een Iraanse film, had ik het idee dat ik de film niet goed begreep. Er was geen duidelijk verhaal. Wel veel hele mooie poëtische beelden, die sereniteit, maar ook triestheid laten zien.

Er gebeurt heel weinig, je ziet vooral veel auto's die kapot gaan en gerepareerd worden en de jongen die rent om de monteur te gaan halen of spullen te brengen. De oorlog in Afganistan (tegen de Taliban) is niet in beeld, maar wel zeer aanwezig.

Misschien moet je meer van de cultuur en achtergronden weten. Ik heb het gevoel dat alles zo subtiel en indirect verteld wordt dat ik het als westerling niet begrijp. De film is echter wel voor het buitenland gemaakt, lees ik net, in Iran mogen de films van Jalili niet vertoond worden.

Van veel scenes had ik geen idee wat er mee bedoeld werd, waarom ze in de film zitten. Het geheel is erg fragmentarisch. Toch heb je aan het eind van de film een aardig beeld van de hoofdpersoon. Dat zal het doel dus wel geweest zijn.

Het hotel/bar in Delbaran (Farsi voor 'geliefden') bestaat echt, en de regisseur heeft het levensverhaal van Kaim Alizadeh, de jongen die de hoofdpersoon speelt, in de film verwerkt. Het geheel doet ook wel documentaire-achtig aan.

Hm, en toch fascineert deze film me wel. Waarschijnlijk vooral doordat ik wel geinteresseerd ben in de Midden-Oosterse cultuur en het leven van de 'gewone mensen' daar.

2,5*

Deze film is trouwens geproduceerd door het productiebedrijf van Takashi Kitano. Wilde deze ook nog gaan kijken, maar ik schakelde pas na een half uur in...

Het verhaaltje over een Afghaans jongetje dat naar Iran is gevucht is wat klein, maar de kracht van de film zit hem in de sterke (veelal illustratieve close-up-) beelden waarmee de dagelijkse bezigheden aldaar worden weergegeven.