Mother's Boys (1994)

Best aardig thrillertje.

Wat ze er wel uit mochten laten waren die schrik effecten die horen niet echt thuis in een thriller is mijn mening..

Voor de rest leuk verhaal goed uitgewerkt en nog geen eens slecht geacteerd.! 3,5 sterren.

Dit zijn die films die mijn moeder altijd aanschaft in die bakken 5 voor 5 euro. Op de hoes staat: Orginele Klassieker.

Heb je voor 1 euro toch een aardige film.

Geen superorgineel gegeven, maar toch aardig uitgewerkt. Wat kan Curtis een uitgenaste bitch spelen! Aardige film.

Een behoorlijk matige thriller, die in Jamie Lee Curtis wel een leuke maniak als hoofdrolspeelster heeft. Curtis speelt overtuigend, maar verder bewandelt de film nogal de bekende paden en loopt eigenlijk precies zo als je bij dit soort films kunt verwachten. Ik vond het tot halverwege nog wel een redelijke film. Het grote probleem waardoor de film voor mij niet echt werkte is de plotselinge omslag van de oudste zoon, die ik ontzettend ongeloofwaardig vond.

Verder is de regie nogal vlak en heeft de film naast Curtis niet zo heel veel te bieden. Ja het kijkt aardig weg, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. De oudste zoon kost de film echter punten.

1,5*

Die schrikeffecten horen in een horrorfilm thuis.

Ik vind dit zeker geen slechte film. Jamie Lee Curtis is overtuigend als doorgeslagen moeder. Echter, zoals zo vaak in Amerikaanse films, is met name het einde weer volledig over de top en niet erg geloofwaardig. Niettemin een dikke voldoende wat mij betreft.

Waarom verwarde ik Simoneau met Joanou? In ieder geval maakten beiden een soort typische '90s Amerikaanse kitschthriller, waarbij bijna elke gesproken regel en shot zwanger leek met (zgn.) diepere lagen; Mother's Boys vs. Final Analysis. Beiden behandelen obsessieve liefde en hebben bepaalde perverse trekjes, maar FA beviel me stukken beter.

Die horrormomentjes om mee te beginnen: leuk gedaan, maar toch wat misplaatst in deze. De acteurslijst is hier ook minder indrukwekkend; Curtis als pervers flippende ma is niet slecht, maar van de andere kant ook echt niet indrukwekkend, en met Whalley(s acteer'talent') heb ik nooit wat gehad. Ook Gallagher loopt hier tegen zijn beperkingen op. Dan nog de kids die ook nergens uitblinken; de genoemde kritiek over het omslagpunt van de oudste ben ik het ook nog eens van harte mee eens en omdat de film daar voornamelijk op voortborduurt, kan het eigenlijk al niet echt meer wat worden.

Al met al ben heb ik veel te klagen, zo lijkt het, maar dit soort '90s kitsch heb ik wel wat mee, en omdat Simoneau de inzet nog wat durft te verhogen met de perverse achtergrond en acties (wordt uiteindelijk echter te weinig mee gedaan) van Mother, ben ik mild gestemd, en stem ik mild:


2,5*.
- Overigens zag ik hier een scène die me sterk aan eentje uit Fight Club deed denken!
- En twee achterlichtjes geven nooit zoveel sfeervolle verlichting wanneer een auto tegen een bergwand op een takje hangt (maar het effect had wel wat en daar ging het om)!

Een productie die, mede door mooie beelden en een goede cast, alles in zich heeft om een goede film te zijn. Het begin is dan ook veelbelovend, maar in de loop van het verhaal komt alles te beraamd over, is er een gebrek aan spanning en gooit een saai einde helemaal roet in het eten. Een deel van de cast speelt over-de-top, echter vooral Joanne Whalley overtuigt en Peter Gallagher is doelgericht.

Jamie Lee Curtis, de scream queen uit de eighties.....deze keer eens niet in een slachtofferrol. Behoorlijk fris dus! Jamie Lee doet het goed als gestoorde moeder. Inderdaad vreemd dat deze thriller soms de horror kant wil inslaan met zijn talloze onnodige schrikmomenten.

Nergens voor nodig! De mimiek en de overtuiging van Jamie Lee is al voldoende voor een avondje spanning!

Vakkundig gemaakte en sfeervolle thriller met een dit keer geblondeerde Jamie Lee Curtis toen ze nog (erg) mooi was en nog wel eens uit de kleren wilde gaan. Peter Gallagher ligt me niet zo, maar Vanessa Redgrave als grand old lady is toch wel een feest om naar te kijken. Zo Brits als maar mooi is. En nóg een Britse acteur die z'n sporen verdiend heeft: Joss Ackland, die opdraaft in zo ongeveer elke Britse tv-serie die gemaakt is.

Toch al weer 25 jaar oud, deze film. Had er eerst wel vier sterren voor over, maar dat is misschien een beetje veel lof. Die schrikeffecten hadden voor mij niet gehoeven, die doen afbreuk aan de film. En verder hinkt de film te veel op twee gedachten. Wat begint als een drama over een moeder die niet spoort, een dyfunctional family (waar de Amerikanen zo dol op zijn) en een jochie dat duidelijk net zo min spoort, verschuift het perspectief langzaam naar een echte thriller, waarin niemand meer zeker is van z'n leven. Maar op zich zit het verhaal (hoewel niet helemaal geloofwaardig) wel goed in elkaar. Uiteindelijk zit je toch wel op het puntje van je stoel.

Leuke thriller met een goed verhaal. Vroeger ook al eens gezien. Toen vond ik deze ook wel goed.