Dorp aan de Rivier (1958)

Ik heb me rot gezocht naar een poster van deze film, maar kappeuter lukt 't natuurlijk weer!

Aardige film overigens.

Het verhaal speelt zich af begin 20e eeuw. Dorp aan de Rivier is het rijke verhaal van de excentrieke dorpsdokter Tjerk Van Taeke, die in een klein Brabants dorpje op geheel eigen wijze zijn beroep uitvoert. De dorpelingen kunnen maar aarzelend wennen aan deze eigenzinnige dokter.
De dokter wordt subliem gespeeld door Max Croiset. Zo intens en overtuigend gespeeld, dat het een genot is om naar te kijken. Ik durf te stellen een van de beste acteerprestaties ooit in een Nederlandse film.

Aan de hand van een aantal op zich zelf staande gebeurtenissen, korte verhalen, wordt het leven van de markante dokter in het dorp aan de rivier (de Maas) verteld. Deze verhalen worden smeuig verteld door de stroper Cis (Bernard Droog). Uit de verhalen blijkt dat Van Taeke een mythe is geworden. De voice over leidt de verhalen in en uit, op een geestige manier. Storend is deze voice over absoluut niet, integendeel, want functioneel en gedoseerd.
Bernard Droog is de stroper die als twee druppels water lijkt op Max Croiset; het zou zijn broer geweest kunnen zijn! En een goed acteur is hij ook.

Kijken naar Dorp aan de Rivier is als transporteren met een teletijdmachine naar begin 20e eeuw. Het geheel komt namelijk heel naturel en authentiek over, zelfs bijna documentair. Het zijn stuk voor stuk prachtige verhalen. Absoluut hoogtepunt is het verhaal met de dodenwake.
Zittend naast de kist met het lijk, mijmeren en scheppen de kerels, want dat zijn het, op over zichzelf. Een man zegt alles te durven. Vervolgens gaat een kale man met een markante kop, genaamd Pale Pie, daar nog eens overheen; hij zegt te durven wat niemand durft; namelijk het doek van het hoofd van Mammeke trekken. Mammeke is de vrouw die naar eigen zeggen aan een enge ziekte lijdt en daarom altijd een doek over het hoofd heeft, waardoor niemand haar gezicht kent.

De film zit vol memorabele scenes. Daarbij is de dood een centraal thema in de film. Hoe Van Taeke met het verlies van zijn vrouw omgaat is adembenemend mooi om te zien. Mooi is ook de manier waarop zijn oudste zoon hier mee omgaat, met blikken die boekdelen spreken.
De vergelijking met Ingmar Bergman is hier op zijn plaats. Qua stylering en thematiek doet de film daar zeker aan denken, dien ten verstande dat Dorp aan de Rivier minder filosofisch is dan Bergman films.

Het is onvoorstelbaar dat dit pas Fons Rademakers' eerste film is, want de film benadert de perfectie op meerdere fronten; de setting, casting, de dialogen en de vertelkunst. Het is dus eigenlijk niet zo vreemd dat de film genomineerd werd voor de Oscar voor beste buitenlandse film.

Nog even over de dvd. Allereerst: de beeldkwaliteit is uitstekend! Beter kan niet, zou ik haast zeggen.
Het geluid is goed, waarbij je kunt kiezen uit de originele en de ge-remasterde versie. De optionele Nederlandse ondertiteling kan voor sommige mensen handig zijn. Het oud Nederlands (met accent) dat gesproken wordt, KAN lastig verstaanbaar zijn.
Zoals bij de andere delen uit de box hier ook setfoto's, affiches en de originele bioscooptrailer. Zeer spijtig is het dat Rademakers audiocommentaar hier ontbreekt. Een gemiste kans!

Ik geef Dorp aan de Rivier 4,5* en plaats de film meteen bij mijn Nederlandse film favorieten.

Bedankt. Ga ik ook vaker doen, in ieder geval bij alle delen uit de Fons Rademakers dvd-box.

DVD is nu beschikbaar in de Quality Film Collection.

De film doet mij toch erg ouderwets aan en het tempo is mij te laag. Neem nou de bevalling. Je hoort wat gekreun en gepuf, tegenwoordig zitten ze er bovenop met de camera (b.v. in de Kassierre).

M'n oma en m'n moeder hebben deze gisteren op tv gezien.

Oma vond het práchtig. Vele jeugdherinneringen kwamen naar boven, aangezien het dorp (Lith) aan de rivier haar geboortedorp is. Mijn moeder vond het daarentegen oersaai en te toneelmatig.

Deze film toont een prachtig stukje Nederlandse geschiedenis. Dit is eenvoudigweg een meesterwerk, zeker gezien het feit dat dit Rademakers debuutfilm is. Naturel en sterk geacteerd, mooi verteld en prachtig gefilmd, vaak sober, maar zó mooi.

Ik vond het jammer hoe ze de Nederlandse ondertiteling op de dvd hebben gedaan. "Hij schoot vlak langs m'n pet" wordt 'vertaald' met "Hij raakte me bijna". Waarom niet gewoon letterlijk ondertiteld? Juist dat bloemrijke taalgebruik past zo goed bij de film.


Een foto van deze scène staat idd in de afbeeldingengallerij die als extra op de dvd geplaatst is.

Meesterlijk stukje cinema en ongetwijfeld één van de beste Nederlandse films.

Rademaker gaat op erg slimme wijze om met het Nederlandse landschap, haar cultuur maar vooral met de nostalgie die daaraan verbonden is. Rademaker zet ook een facinerend beeld neer van de Nederlander. De uitgesproken mening, gebruik van taal en de vaak nuchtere kijk op zware zaken. Dit alles zet hij neer met een geweldige mise-en-scene (zo was de belichting meesterlijk) en met enkele schitterende verhalen. Dorp Aan De Rivier schetst een erg mooi en uitgebreid portret van een dorp anno het begin van de 20ste eeuw. Erg sfeervol en ook zeer vermakelijk.

Goede uit grootmoeders tijd film: 3,0

Is dit belachelijke boek verfilmd mmh, misschien toch maar een keer kijken, vond dat met die naald en dat lijk toch wel erg bijzonder toen ik klein was hopelijk is ook dat deel verfilmd.

Het hoofdpersonage Dr. Van Taeke is geinspireerd op Jacob Wiegersma. Foto

De eerste Rademakers, mijn vierde.


Wat ziet deze film er toch (heel) vaak schitterend uit! Ik kon alleen niet niet goed met de personages meekomen. Het 'verhaal' voelde grotendeels aan als los zand en bijna nergens kwam ik er echt lekker in. Wel typerende koppen, maar vaker ging dat om bijrollen dan hoofdpersonages. In plaats van aangrijpend spel waren het dan vooral de momenten dat er gespeeld wordt met close-ups die de accenten zetten en mij als kijker aangrepen, o.a. in de vader-zoon confrontatie. Speciale vermelding nog eens voor de wake, een scène die me niet meteen aansprak, maar prachtig opgebouwd werd en me wél helemaal binnenzoog.

Maar het beeld van de heroïsche dokter kwam enkel door de droge feiten over; ik vond Croiset pas tegen het einde echt gaan overtuigen als gekwelde ziel en dan nog is het natuurlijk ridicuul om duizend gulden te verbranden i.p.v. het terug te geven aan de gemeenschap (niet de burgemeester!)...

Toch een mooie 3,5*.