In den Tag Hinein (2001)

Om het verhaaltje van de Volkskrant-site maar even af te maken:

...
Mede door de beeldschone cinematografie doet de film denken aan de sensitiviteit van recente Aziatische voorbeelden die de zoekende, verloren zielen in de grootstedelijke ruimte tot onderwerp hadden.

Lijkt me een mooi filmpje, mijn "probeer-tip" van de week!
Als ik kan, ga ik zeker even kijken vanavond.

Net geen Tykwer-kwaliteit, maar het ligt er zowaar niet ver vandaan!

Na het ook al mooie Under the skin kwam ook dit uitstekende werkje op Nederland 3.
En net als bovenstaande film is ook dit een meer dan aardige karakterstudie. Een mooi, subtiel verteld verhaal over een ontheemd meisje (prima rol van Timoteo!), dat maar een beetje doelloos door het leven zweeft.

Ook hier weer, net als in Under the skin, die ietwat onderhuidse levensmoeheid- de sommigen welbekende algehele tristesse van het alledaags bestaan.
Het kan haar allemaal iets te weinig schelen. Hoe weinig? Als haar vriend haar niet wil kussen omdat ze heeft gerookt, pakt ze gewoon haar vriendin bij de arm om haar een flinke tongzoen te geven. Waarbij de vriendin dan wel onverstoorbaar voor zich uitkijkt, maar het niet onprettig vind, trouwens.

De toenadering van de Japanse knul en het meisje wordt op schone wijze uiteengezet.
Ook de vriendin van haar broer, die mij persoonlijk erg kon bekoren, en haar twee dochtertjes, passen prima in het verhaal van een triestig meisje in een grote stad.
De dans-scene tussen Timoteo en die vrouw mag er wezen, trouwens.

Ook mooi is de cinematografie, die inderdaad soms wat weg heeft van een moie Aziatische film (voor zover ik daar zicht op heb). Veel scenes zijn inderdaad erg mooi geschoten. Er wordt veel met donkere kleuren gewerkt, wat het net wat triester maakt allemaal.

Afgerond: een prima karakterstudie. Mooi verteld en geschoten, met de juiste aandacht voor de soms wat verscholen, diepere emoties.

Cijfer: een 3,75.

Net voor een tweede keer gezien.

Dat ik een 3,75 gaf, daar snap ik echt niets van!

Deze film is werkelijk beeldschoon- twee uur lang die prachtige beelden, o zo Aziatisch geschoten allemaal, waarin de beelden meer zeggen dan de woorden zelf.
Er wordt trouwens zo en zo niet zo heel veel gepraat hier, en de muziek is nu eens nergens te bekennen (en hier doet dat de film erg veel goed!).

Ik verhoog mijn cijfer naar een sublieme 4,5.

Iedereen die van subtiele, wonderschoon geschoten films houdt: kijk deze!

nah laat dan maar

Ik kan het niet nalaten toch een paar vergelijkingen te trekken. In "Lola Rennt" spreekt de snelheid van het verhaal, in deze film wordt alles juist traag verteld. Beide films bevatten subtiele verwijzingen.
Deze film zou in mijn opinie zo een Duitse equivalent kunnen zijn van het Taiwanese "Vive L'Amour", beide films worden gedragen door de beelden en de stilte.
Een van de actrice's (Sabina Riedel) speelt ook een klein rolletje in "Der Krieger und die Kaiserin", maar dit terzijde.
Wat vooral erg mooi is, is de cinematografie en met name de beelden. Veel groen en blauw. Ik las in een recensie over deze film dat blauw de kleur van de melancholie is...
Eigenlijk een tip voor diegenen die ook "Aiqing wansui" konden waarderen.
Anyway, 4*

Goed gezegd, narva.

Niet alleen een tip, maar ook een trip, dit filmpje!

Hoe er met kleur en beeld wordt gewerkt, is bijna ongeevenaard!

Erg mooi: hoe een etage van een flatgebouw er uit gaat zien als een (uit elkaar gehaald) filmrolletje.... (!)

Ook mooi:
elke scene waarin het meisje zit en beduusd bezig is met het ledige niets, zien we de omgeving steeds in volle beweging: vliegtuigen, treinen...
hoe een onthecht meisje stilstaat in de grote immer voortbewegende stad...

zojuist is deze film uitgezonden op Ned 3, en ik moet zeggen dat deze film me aangenaam verrast heeft. Heel mooi gefimd. Met weinig woorden kan er toch een heel diep verhaal verteld worden.

4 sterren

de hoofdrol had gespeeld moeten worden door arnold schwarzenegger of stalone!
daar zijn ze beide geknipt voor!
3 sterren

Erg fraaie film. En bijna ongelofelijk dat dit een debuut is.

Veel melancholie bij Lynn. Een gevoel van: Is dit alles?. Koji is op zoek naar contact. Terwijl David vasthoudt aan zijn zekerheden. Hoewel Koji en Lynn niet echt goed kunnen communiceren ontstaat er wel een heel mooie gevoelige band.

De film ziet er prachtig uit en is heel zorgvuldig geschote. Veel erg fraaie shots. Als je (zoals ik) al een zwak hebt voor de melancholie en het nooit helemaal ophoudende leven van nachtelijke steden al helemaal.

Erg mooie scene is bijvoorbeeld als koji en Lynn 's nachts bij elkaar zitten en Koji eerst een verhaal in Japans tegen Lynn vertelt en Lynn vervolgens in het Duits tegen Koji praat. Op dat moment snappen ze elkaar niet, maar ze begrijpen elkaar wel.

Ik hoop echt dat Maria Speth snel nog eens een film maakt en dat hij dan ook ons land bereikt.

4.0* met kans op meer.

Eindelijk lijkt Speth een nieuwe film af te hebben. Ik duim voor een plakje op het IFFR en gezien het Tigerverleden van deze film zit dat er denk ik wel in.